Chapter 7: The White Tulips

‎Kakalabas ko lang mula sa banyo matapos maligo nang mabilis. Isang puti, malambot na tuwalya na hanggang hita lang ang haba ang nakabalot sa katawan ko, at may isa pa ring hair turban ang nakabalot sa basa kong buhok.

‎

‎Nang biglang na lang tumunog ang doorbell.

‎

‎"Waaaaait!" sigaw ko sa inis. Binuksan ko ang p***o at isang malaking bouquet ng puting tulips ang bumungad sa akin. Hawak ito ng isang matangkad na lalaki na naka-dark slacks habang natatakpan ng bulaklak ang mukha niya.

‎

‎I found myself flabbergasted and at the same time mortified. I shut the door close quickly and yelled "What the hell are you doing?!" pasigaw kong sinabi habang nangungunot ang noo sa inis.

‎

‎Nakaramdam ako ng hiya sa aking katangahan. Napahampas ako sa noo "Ang tanga-tanga mo naman, girl! Ba't mo kasi binuksan!? Grrr!" wika ko sa sarili habang naba-badtrip sa inis.

‎

‎Tumakbo ako pabalik ng kwarto upang magbihis at saglit na nakatingala sa kisame. "I've got nothing left to hide. He saw me half-naked. Bakit ba kasi hindi ako nagbihis agad? Ang tanga-tanga ko talaga. Arghh!!" napaluhod ako sa hiya habang napa-facepalm.

‎

‎I wore my tattered high-waist jeans and topped it with a plain dirty white polo na hanggang pusod lang ang ikli. Lumapit ako sa pintuan, napabuntong hininga at dahan dahang binuksan ang p***o.

‎

‎Isang matangkad at mestizong lalaki ang nakatayo sa harapan, matiyagang naghihintay. He handed me the white tulips with one hand, while the other hand rested in the arm sling dahil sa tama ng bala.

‎

‎Nagkahawakan ang aming mga kamay habang inaabot niya sa akin ang bulaklak. Napatingin ako sa namumula niyang pisngi, at pikit mata niya itong inabot sa akin.

‎

‎"Are you still undressed?" pikit mata niyang tinanong habang ako'y naiirita sa mga kinikilos niya.

‎

‎"Hoy, Sazchi! Idilat mo na ang mga mata mo! Wala ng saysay ang pagpikit mo ng mata diyan, dahil nakita mo na ang hindi mo dapat makita! Kairita!" masungit kong tugon, namumula ang mga pisngi sa inis habang nagkasalubongan ang mga kilay.

‎

‎"You should've informed me beforehand na bibisita ka pala." napipikon kong sinabi habang nangungunot ang aking noo at nanlalaki ang butas ng ilong.

‎

‎Palibhasa nabadtrip ako, hindi ko na hinintay ang tugon niya. Inirapan ko siya at mabilis na tumalikod papasok. Sa kasamaang-palad, nabagok ang ulo ko sa door jam. "Karma is a really a b*t h, huh?" Wika ko sa sarili na tila ba wala nang maipakitang mukha sa harapan niya dahil puno na ako ng kahihiyan.

‎

‎"Ouch!" I gritted my teeth and faked a smile as if hindi nasaktan. He leaned over me.

‎

‎"You should be more careful next time. " Dahan dahan niyang pinunasan ang gasgas sa aking noo.

‎

‎Nagkatitigan kami, at hindi ko maiwasang ma-attract sa tindig niya. He was very gentle and kind to me. "How could I not fall for him?" Wika ko sa sarili habang naka-activate ang pagiging marupok mode.

‎

‎"I really didn't mean to intrude. I'm sorry if I caused you trouble." marahan niyang paliwanag habang nag-aalala sa aking pagkabagok.

‎

‎"I just wanted to make up for the moment I ruined the other day, supposed to be a mother-son trip. " marahan niyang paliwanag.

‎

‎"Hindi mo naman kasalanan yun. Sa halip, ako pa nga ang dapat humingi ng paumanhin dahil sa sinapit mo. Yan tuloy, hindi ka pa nakakapagtrabaho dahil sa injury mo." Marahan kong paliwanag at hindi ko mapigilang makaramdam ng awa at pagsisisi sa sinapit niya.

‎

‎I invited him to come inside, and called Enzo from the living room habang nanunuod ng Bluey.

‎"Enzo, sweetie! Uncle Sazchi's here, come and greet him hello. " I yelled.

‎"I'm coming, mom!" Nagagalak niyang tugon.

‎

‎Enzo ran towards Sazchi and hugged him tight. "Uncle! What brings you here?" inosente niyang tanong.

‎

‎"Ang init sa labas, okay lang ba kung ibili kita ng sorbetes?" wika niya habang nakangiti.

‎

‎"Oo naman! Gustong-gusto ko ang sorbetes!" pasigaw niyang sagot.

‎

‎Lumapit si Enzo sa kaniyang tenga at pabulong na sinabi, "Pakiusap, huwag mong sasabihin kay Mama. Bawal kasi akong kumain ng matatamis. Baka masira ang aking mga ngipin."

‎

‎Ngumiti nang palihim si Sazchi at tumango. "Oo naman. Let's keep it a secret. Okay?"

‎

‎Umalis kami sa bahay at nagtungo sa parke. Pagkababa pa lamang nina Enzo at Sazchi mula sa sasakyan, nag-uunahan na silang tumakbo nang mabilis patungo sa tindahan ng sorbetes na para bang ayaw nilang magpahuli! Samantala, naiwan ako sa loob ng sasakyan at dahan-dahang inayos ang aming mga gamit.

‎

‎Isang pamilyar na sasakyan ang dumaan. Nanliit ang aking mga mata at tumutok nang maigi sa plakang nakapaskil sa likurang bahagi ng sasakyan. Ngunit masyado itong mabilis, at agad na nawala sa paningin ko at hindi ko na matukoy ang mga letrang nakasulat.

‎

‎Bigla akong kinabahan at napaisip na baka may masama na namang mangyayari.

‎

‎Sinulyapan ko sina Sazchi at Enzo, at masayang tinatamasa nila ang kanilang sorbetes. Nginitian ko sila, at hindi ko maiwasang maluha.

‎

‎His dad was supposed to be the one doing it, but another man fulfilled it." wika ko sa sarili habang pumapatak ang luha sa aking mga mata habang pinagmamasdan sila.

‎

‎My phone buzzed. Bumaba ako mula sa sasakyan at nagtungo sa mas tahimik na pook upang sagutin ang tawag.

‎

‎Sa aking pagbalik, a familiar man with long black hair stood right behind Enzo na para bang kinukuhaan siya ng buhok nang patalikod. Umalis kasi si Sazchi para bumili ng balloon habang naiwan si Enzo sa bench.

‎

‎Pamilyar ang kaniyang postura, ngunit hindi ko makumpirma kung si Dylan nga ba ang lalaking iyon.

‎Kinuha ko ang susi sa loob ng sasakyan at ni-lock ito. Paglingon ko, nawala na ang lalaki sa likuran ni Enzo. I looked around at hindi ko na mahagilap ang lalaking iyon.

‎

‎Tumakbo ako papunta kay Enzo at mahigpit na niyakap siya. "Okay ka lang ba, anak?" Balisa kong tanong.

‎

‎Lumapit si Sazchi dala ang dalawang asul na lobo at masayang inabot ito kay Enzo. He saw my worried face and asked, "Are you okay, Ci?" seryoso niyang tanong.

‎

‎"I saw a man. Kahawig niya si Dylan, ngunit hindi ko nakita ang kaniyang pagmumukha," nag-aalala kong paliwanag.

‎

‎Maybe you're just overthinking it," wika ni Sazchi habang dahan-dahan niyang hinahagod ang likuran ko.

‎"Siguro nga paranoid lang ako sa mga nangyayari," tugon ko habang malalim na napabuntong-hininga.

‎

‎Dinalhan ako ni Sazchi ng vanilla-flavored ice cream. Kinain ko pa rin ito bagamat nanginginig pa rin ako sa nerbyos.

‎

‎Ngumiti ako sa harap nila na para bang walang inaalala. Pero ang totoo, hindi maalis sa isip ko ang lalaking iyon.

‎