Chapter 4: The Countryside

Pitong taon na ang nakalipas, at unti-unti nang kinalimutan ang sugat dulot ng masalimuot na nakaraan.

‎

‎It was mid-April, which means peak season na. I promised my son, Enzo, na mag-uunwind kami together somewhere in the province of Zamboanga.

‎

‎"Mom, just like old times? " tanong niya, subalit alam na alam ko na ano ang ibig niyang sabihin.

‎

‎"You sure, sweetie? We can still try a new place if you want. " I suggested politely.

‎

‎"No, Mom. I only wanted to go there. Please, please, please, mom?" nagmamakawa niyang sinabi.

‎

‎"Anything for you anak. As long as masaya ka, G na G si mommy. Okay? I love you, sweetie! " malambing kong tugon.

‎

‎"Yehey! Thank you, mommy! I love you so, so much!"  at siya'y napalundag sa tuwa.

‎

‎Tinitigan ko siya. A seven- year-old boy like him was full of energy and he deserves all the joy there is.

‎

‎"Horse Ranch, here I come!" pasigaw niyang sinabi at sabik na sabik na umalis.

‎

‎I booked a flight to Zamboanga. I don't want this trip to be stressful, so i booked a first class plane tickets for the two of us.

‎

‎We arrived at  La Presa, five minutes away from the strawberry farm. It was a twelve-hectares wide land.

‎

‎The ambiance was superb! Tall Italian Cypress trees that almost reach the open sky. Rooms that are made up of container vans. Exclusive guest house specially crafted for long staycation. A green pasture specifically designed for horse grazing and horse riding with white fences around each horses. And the never-ending fresh air.

‎

‎"This place was full of heavenly views. No wonder why Enzo kept coming back." wika ko sa sarili habang nakangiting tumitig sa mga kabayong tahimik na kumakain ng damo.

‎

‎Kinabukasan, nagising ako ng maaga dahil gusto kong sulitin ang araw namin. I prepared Enzo's favorite waffle with yogurt , fresh milk and scrambled eggs.

‎

‎Lumabas ako para magkape at nagnilay-nilay.

‎

‎Kalaunan, nagising na rin si Enzo at nag almusal. I told him na magmadali para masulit ang araw.

‎

‎Before heading out, I applied a heavy sunscreen on my face.

‎

‎"Enzo, anak, catch! " inihagis ko ang kaniyang sariling sunscreen upang hindi masunog ang aming mga balat sa tirik ng araw.

‎

‎Nagprepare na kami for horse riding. Nagsuot kami ng helmet, riding boots, breeches para hindi sumakit ang hita, at gaiters para hindi magasgasan ang saddle.

‎

‎Enzo was allowed for a horse riding, but with adult supervision, at meron siyang sariling guide. Ibang uri din nga kabayo ang pwede niyang sakyan.

‎

‎Maliit na kabayo o kilala sa tawag na pony, may isang daan at apat napo't pitong sintemetro ang haba. Only ten to fifteen minute ride and slow walk lang ang allowed for kids his age.

‎

‎Excited naman akong umakyat at pumatong sa kabayo. The guide explained to me step by step kung ano ang gagawin.

‎

‎I steered the horse at mabilis itong tumakbo. Hinila ko ang reins para kontrolin ang kabayo. Inikot ko ang buong open field  for thirty minutes, at so far hindi naman ako nahirapan.

‎

‎I went back to my guide para bumababa. I missed the stirrups at nawala ang balanse ko and I was about to fall.

‎

‎Sa kabutihang palad, isang matangkad at mestizong lalaki, nakasuot ng pang-cowboy na sombrero at puting mahabang sleeves ang sumalo sa akin.

‎

‎He held me to my waist, ramdam ko ang init ng mga bisig niya. Niyakap niya ako nang mahigpit upang hindi ako pumawala.

‎

‎When i studied his face, nanliit ang aking mga mata.

‎

‎"Sazchi?!" Gulat na gulat kong sinabi.

‎

‎"Next time, mag ingat ka. Kung hindi dahil sa mala-superhero kong moves, I'm sure you'd broken your legs by now." mayabang niyang pagkakasabi.

‎

‎"Ayieeeh!" pang-aasar ni Enzo habang kinikilig.

‎

‎He gently put me down.

‎

‎"This is supposed to be a mother and son trip, why are you here?" seryoso kong tanong.

‎

‎"Enzo called me the other day. My colleagues said i needed a break. So... Why not give it a try." tugon niya habang nagkikibit-balikat.

‎

‎A strong wind greeted us, and I coughed hard because of the dust ahead. A guest from a private chopper landed on the open field.

‎

‎Maya-maya, a boy shouted from the other side. I thought Enzo had slipped from the horse. Dali-dali namin siyang pinuntahan.

‎

‎Isang bata at kasing edad ni Enzo ang humilia sa kanya pababa. Sa kabutihang palad, mahigpit ang pagkahawak niya sa reins o lubid kaya't hindi siya nahulog. He avenge himself, at tinadyakan niya ang nakakainis na pagmumukha ng mataba at aroganteng bata.

‎

‎Sazchi gently took Enzo off the horse. We reassured him, everything's fine. We told him to go back to the guest house to rest for a while, ngunit, gusto pa niyang maglaro. Naisip ko, this trip was meant to be fun.

‎

‎Pinayagan ko siya sa hiling niya, at ang tanging habilin ko sa kanya ay 'wag na 'wag siyang lalayo sa aming paningin.

‎

‎Lumalalim na ang paguusap namin ni Sazchi, at hindi namin namalayan na wala na si Enzo.

‎

‎Hinanap ko siya at ako ay nagtungo at napadpad sa isang private Manor. Nakita ko ang isang babaeng nakasuot ng pangyayamanin na pulang bestida.

‎

‎Lumapit ako at kitang kita ng dalawang mga mata ko paano niya sinampal si Enzo sa mukha at umiyak ng malakas.

‎

‎Galit akong lumapit at sinampal nang malakas si Victoria ng walang pag aalinlangan.

‎

‎"How dare you hit my child!" galit kong sinabi.

‎

‎Sazchi came over, held Enzo in his arm and covered me from behind.

‎

‎A man from the stairs came down while pulling up his long white sleeves, it was Dylan, again.

‎

‎Of all the places on Earth, bakit dito pa sila napadpad.

‎

‎"What's going on around here?"  tanong niya nang walang kaalam-alam sa nangyari.

‎

‎Dylan look straight on Enzo's face. Nanlaki ang mga mata niya, dahil magkahawig sila nito.

‎

‎Victoria stepped in, and defended the other kid.

‎

‎"Dylan, this shameless kid right here, hurt our son, Tony. " pasigaw niyang sinabi habang tinuturo ang anak ko.

‎

‎Ngunit sa mga mata ni Dylan, tanging si Enzo lang ang nakita niyang nasaktan nang labis, dahil sa pamamaga at pamumula ng kaniyang pisngi.

‎

‎Hindi niya nagawang saktan si Enzo, dahil sa magkahawig sila. Punong ng pagaalinlangan ang kaniyang mga mata.

‎

‎Lingid sa kanyang kaalaman, si Tony ay hindi nga niya totoong anak.

‎

‎