Chapter 5: Ang Paligsahan

Kinagabihan, ramdam ko ang pag -aalala niya para sa aming mag-ina.

‎

‎Sazchi called his dad and asked to bring over twenty men to the ranch immediately.

‎

‎"You don't need to do this." pabulong kong sinabi.

‎

‎Enzo was fast asleep and ayaw ko na maudlot ang mahimbing niyang tulog.

‎

‎"You've gone through a lot, Ci. Hindi mo kailangan akuin lahat ng pagmamaltrato ni Dylan sa'yo. Nandito lang ako, walang masamang mangyayari sainyo, pangako 'yan. " aniya nang may kasaiguraduhan.

‎

‎"No!" umalma ako.

‎

‎"Umalis ka na! Marahas si Dylan and he would do anything he could para pahirapan ako, at ayaw kong madamay ka o ang pamilya mo sa problemang 'to. " paliwanag ko habang nanlumo sa kakaisip ng masasamang bagay.

‎

‎"Ci, please trust me. I promise to protect you, kahit ano pa ang masamang balak gawin ni Dylan. I will stand by your side." he replied and reassured me again and again.

‎

‎He leaned closer to me, at marahan niyang pinunasan ang namuong luha sa mata ko.

‎

‎Tinitigan ko siya, at nakita ko sa mga mata niya ang  totoong malasakit.

‎

‎He slid his gentle hands down my chin. He touched my lips and gently pulled my waist against his.

‎

‎Ang lahat ng lungkot ay napalitan ng kaba. My hands were on his chest at nagpupumigil sa binabalak niya.

‎

‎His face drew closer to mine, at ramdam ko ang pag-init ng aking katawan.

‎

‎I became easy on him. Pikit mata akong bumigay.  He slid his tricky hands down to my bottom. I moaned a little at madiin kong hinawakan ang kaniyang pinagpawisang dibdib.

‎

‎He tucked me in to his one arm and lifted my thighs with the other. I savored his slow breaths and thought he was going to kiss me.

‎

‎He gently scrub my cheek and whispered to my ear, "Malalim na ang gabi. Matulog na tayo." at naantala ang nananabik kong damdamin, na para bang ako'y naiwan sa ere.

‎

‎In my head, I wanted more of him. Ako'y nanabik sa naudlot niyang halik.

‎

‎Karga niya ako papuntang higaan at marahan niya akong ibinaba. Nakaramdam ako ng pagkailang, kaya't nagkunwari akong tulog.

‎

‎The next morning, araw na nag Paligsahan.

‎

‎"Hurry up, guys! The competition is about to start. " wika niya.

‎

‎I wore my inner corset to define my curve and a short, white puff sleeve on top matched with a skinny jeans, a thick brown leather belt and a knee-high black leather boots.

‎

‎Nagtungo kami sa main arena at umupo sa bleachers. Habang si Sazchi naman ay nagtungo sa holding area, dahil isa siya sa mga manlalaro. 

‎

‎Nagtipon-tipon na ang lahat ng manlalaro sa holding area. Nakasakay si Sazchi  sa itim na bronc horse with 201 as his identification number.

‎

‎Sa kabilang banda, si Dylan ay nakasakay sa puting bronc horse with 204 as his identification number.

‎

‎Lahat ng mga kabayo ay sobrang ilap, nagwawala at nagpupumiglas, kaya't ito'y nangangailangan ng balanse at lakas, grip control, timing at higit sa lahat marunong mag-kontrol ng takot.

‎

‎"Let the Rodeo begin!" sigaw ng tagapagpahayag sa harap ng maraming manonood.

‎

‎Hindi nagtagal, nagsimula na ang pagbibilang "5,4,3,2,1!" sigaw ng mga tao sa arena.

‎

‎Enzo and I yelled Sazchi's identification number, "201!". Habang si Victoria ay galit na nakatingin sa amin.

‎

‎Sabay sabay nagsilabasan ang mga kabayo sa kanilang kulungan.

‎

‎Unang lumagapak ang golden beige horse, na dalawang segundo lang ang itinagal.

‎

‎Pangalawang lumagapak ang grey na kabayo na may apat na segundo ang itinagal.

‎

‎Kabado bente na ako kaya't taimtim akong nanalangin para sa kaniyang kapakanan.

‎

‎I looked closely, pito na silang lumagapak. Tanging si 201, 204 at 200 nalang ang natira.

‎

‎Tumalon nang mataas ang kabayo ni Sazchi, subalit maghigpit niyang nahawakan ang lubid. Tumagilid siya at malapit ng mahulog.

‎

‎Buti nalang malakas ang core strength niya kaya't siya'y madaling nakaakyat pabalik sa ibabaw ng kabayo.

‎

‎Lumagapak na si 200, walong segundo ang itinagal.

‎

‎Dylan, was too proud of himself. Pagmamayabang niyang itinaas ang kanang kamay sa pagaakalang mahuhulog na si Sazchi.

‎

‎Nang hindi niya namalayan, sinipa siya ng kabayo patalikod. Malakas ang pagbagsak niya dahilan ng pagkapilay ng kanang braso. He only lasted ten seconds.

‎

‎Naging last man standing si Sazchi at nagingay ang buong arena.  Siya ang may pinakamahabang oras, na may labing tatlong  segundo ang itinagal.

‎

‎Naghiyawan ang mga tao at namangha sa kaniyang angking katangian.

‎

‎Masaya naming ipinagbunyi ang kapanalunan ni Sazchi. Bumbaba kami ng bleachers para puntahan siya.

‎

‎Hindi ko napigilan ang sarili at ako'y napahalik sa mga labi niya at hinalikan rin niya ako pabalik.

‎

‎Nagliliyab sa galit ang mga mata ni Dylan dahil hindi niya matanggap ang kaniyang kabiguan.

‎

‎Tinawag si Sazchi papuntang podium upang bigyang parangal ang kaniyang pagkapanalo.

‎

‎"It is an honor to witness this record breaking history. I myself would bow to the strength and skills you own. " isang taos pusong mensahi mula sa dating kampeon.

‎

‎Isasabit na sana niya ang medalya sa kanyang leeg, subalit isang malakas na putok ng baril ang umalingawngaw.

‎

‎Sazchi was shot right through his arm, at nagsigawan sa takot ang lahat sa nasaksihang trahedya.

‎

‎Dumanak ang kaniyang dugo sa podium at bumagsak sa lupa.

‎

‎May isang matanda, nakasuot ng black suit, kulubot ang balat at mayabong na balbas ang bumalot sa mukha ang tumayo sa kinauupuan at pasigaw niyang sinabi "Who dared shot my son?!"

‎

‎All his bodyguards gather up in the podium to protect Sazchi.

‎

‎I cried in horror. "No, this shouldn't be happening! " napaluhod ako sa iyak.

‎

‎Lumingon ako sa kinaroroonan ni Victoria and I saw her holding a gun!

‎

‎"Youuuuu! " pasigaw kong sabi habang tinuro ng aking hintuturo si Victoria, na nanginginig sa takot.

‎

‎Napalingon ang lahat at agad siyang hinuli. Lumapit si Dylan sa harap ni niya at sinampal ito nang malakas.

‎

‎"Do you even know who the hell you just shoot?" wika niya na may halong kahihiyan.

‎

‎"No one ever lays a hand on my son!" saad ng matanda na may nakakakilabot na boses dala ng sukdulang galit.

They took Sazchi to a private chopper and brought him straight to the hospital. Enzo and I were on the chopper, too.

While Dylan and Victoria was left behind in the hands of Don Carlos himself.

‎