Se connecterLigtas kaming nakarating ni Enzo sa New York. Napabuntong-hininga ako ng malalim nang sa wakas ay makatapak kami sa labas ng eroplano.Limang itim na Escalade ang nakaparada nang magkakasunod. Sabay-sabay na bumukas ang mga pinto, at limang lalaking naka-black suit at dark glasses ang bumaba, para lang sa amin ni Enzo.Natulala ako sa pagkamangha.Mula sa huling kotse, lumabas ang mga magulang ko.Si Mama, nakasuot ng eleganteng modern Filipiniana, isang ivory na terno na may butterfly sleeves na gawa sa piña silk, hapit sa katawan pero napaka-classy. May suot siyang pearl earrings at isang maliit na gold na kwintas, at ang buhok niya ay nakal low bun.Hindi siya mukhang matanda, mukha siyang mayaman na primera klaseng Filipina.Si Papa naman, nakasuot ng cream na Barong Tagalog na gawa sa piña, plantsadong-plantsado, na pinaresan ng itim na slacks at makintab na leather shoes. May suot siyang mamahaling relo at ang tayo niya ay matikas pa rin, parang hindi tumatand
Nanlamig at nanginginig nang husto ang aking kalamnan. Hindi ko kayang panoorin ang pagposas, pang-aabuso, at pagmamaltrato sa mga umampon sa akin.Habang pinapanood ko ang video clip, unti-unti akong napaluhod. Hindi ko naiwasang maluha habang naninikip ang dibdib ko dahil sa mga nakita kong kababuyan na ginawa nila sa mga magulang kong umampon sa akin.Binugbog ang aking ama hanggang sa dumugo ang ilong niya. Habang ang aking ina naman ay sekswal na hinaras sa harap ng aking walang kalaban-labang ama. Pilit na kumawala ang tatay ko mula sa mahigpit nilang pagkakahawak, pero sadyang hindi niya kinaya, masyadong marami at malakas ang tauhan ni Victoria. "Oh, I thought you were brave now? Would you still want to leave, fly abroad, and abandon the parents who raised you? What an ungrateful brat!" she sneered, her voice dripping with sarcasm as an evil smile curled on her lips.Tumayo ako mula sa pagkakaluhod. Tinitigan ko siya nang diretso sa mga mata, "Tapos ka na
Nakatitig ako sa retrato namin na nakasabit sa dingding pitong taon na ang nakalipas, kung saan karga-karga ko si Enzo nang mahigpit sa aking mga bisig.Ngayon ko lang napagtanto ang bersyon ng sarili kong hindi ko kailanman inakalang magiging ako. Ang babaeng naging matatag, ang babaeng naging malaya sa pang-aabuso, ang babaeng naging malakas alang alang sa nag-iisang anak. Naitaguyod ko siya nang mag-isa, nang hindi nanlilimos ng sustento sa bilyonaryo nitong ama — and this is what truly made me an empowered woman.Dahan dahan kong ibinaba ang retrato at marahan ko itong tinabunan ng puting tela.Nabalot ng katahimikan ang buong silid. Subalit, sa aking gunita, ramdam at rinig ko pa rin ang una niyang hikbi, ang bawat niyang pag-iyak, ang maliliit niyang tagumpay, at lahat ng mahahalagang yugto sa buhay ni Enzo na tanging sa bahay na ito ko lang maaalala.At sa huling pagkakataon, pinagmasdan ko ang buong bahay at marahang bumulong sa sarili, "Thank you for the me
Kakalabas ko lang mula sa banyo matapos maligo nang mabilis. Isang puti, malambot na tuwalya na hanggang hita lang ang haba ang nakabalot sa katawan ko, at may isa pa ring hair turban ang nakabalot sa basa kong buhok. Nang biglang na lang tumunog ang doorbell."Waaaaait!" sigaw ko sa inis. Binuksan ko ang pinto at isang malaking bouquet ng puting tulips ang bumungad sa akin. Hawak ito ng isang matangkad na lalaki na naka-dark slacks habang natatakpan ng bulaklak ang mukha niya.I found myself flabbergasted and at the same time mortified. I shut the door close quickly and yelled "What the hell are you doing?!" pasigaw kong sinabi habang nangungunot ang noo sa inis.Nakaramdam ako ng hiya sa aking katangahan. Napahampas ako sa noo "Ang tanga-tanga mo naman, girl! Ba't mo kasi binuksan!? Grrr!" wika ko sa sarili habang naba-badtrip sa inis.Tumakbo ako pabalik ng kwarto upang magbihis at saglit na nakatingala sa kisame. "I've got nothing left to hide. He saw me half-nake
Sazchi was rushed to the emergency room and needed an immediate blood transfusion. The bullet was buried deep into his flesh."He needed a bag of A-positive blood, ASAP! " wika ng isang nagmamadaling attending physician.Ako'y nabalisa sa sinabi ng doktor, dahil hindi tugma ang aming blood type. He's A-positive while I'm AB-Positive. "Hahanap ako ng donor!" tugon ko sa isang doktor at natarantang umalis ng emergency room, pawis na pawis.An old man in a black suit rushed in. It was Don Carlos. "I am A-positive, please let me be his blood donor. " aligaga niyang sinabi."He's my son! Do whatever it takes!" pasigaw niyang utos. He went inside the blood bank and laid himself on the recliner bed. A nurse took his vitals signs first. "He was physically fit as a donor" said the nurse and she immediately inserted the needle into his vein and the blood extraction began.A bag of A-positive blood was successfully withdrawn from the donor and the nurse brought it directly
Kinagabihan, ramdam ko ang pag -aalala niya para sa aming mag-ina. Sazchi called his dad and asked to bring over twenty men to the ranch immediately. "You don't need to do this." pabulong kong sinabi. Enzo was fast asleep and ayaw ko na maudlot ang mahimbing niyang tulog. "You've gone through a lot, Ci. Hindi mo kailangan akuin lahat ng pagmamaltrato ni Dylan sa'yo. Nandito lang ako, walang masamang mangyayari sainyo, pangako 'yan. " aniya nang may kasaiguraduhan. "No!" umalma ako. "Umalis ka na! Marahas si Dylan and he would do anything he could para pahirapan ako, at ayaw kong madamay ka o ang pamilya mo sa problemang 'to. " paliwanag ko habang nanlumo sa kakaisip ng masasamang bagay. "Ci, please trust me. I promise to protect you, kahit ano pa ang masamang balak gawin ni Dylan. I will stand by your side." he replied and reassured me again and again. He leaned closer to me, at marahan niyang pinunasan ang namuong luha sa mata







