로그인Bumukas ang pinto nang malakas, kasabay ng pag-echo ng yabag sa loob ng warehouse.“Luna!”Boses ni Victor.Mabilis ang paghinga niya habang hinahanap ng mga mata ang dalaga… at doon niya nakita.Nakaluhod. Halos wala nang malay. At napapalibutan ng mga armadong tauhan.“Damn it…” bulong niya, agad na inilabas ang baril.“Freeze!” sigaw niya.Napalingon ang lahat. Pati si Bianca.At unti-unting ngumiti.“Well… mukhang hindi ka rin marunong sumunod sa instructions, Luna,” malamig niyang sabi, sabay tingin kay Victor. “You brought backup.”“Let her go,” matigas na sabi ni Victor.Nagkibit-balikat si Bianca.“Or what?”Hindi sumagot si Victor. Sa halip… pumutok ang baril niya.BANG!Napatumba agad ang isa sa mga tauhan ni Bianca. Nagkagulo.“Kill him,” utos ni Bianca, sabay atras.Sumugod ang mga lalaki. Pero hindi nagpatalo si Victor.Mabilis siyang gumalaw. Precise. Calculated. Parang sanay na sanay sa ganitong sitwasyon.Isa. Dalawa. Tatlo.Sunod-sunod na bumagsak ang kalaban.Pero ma
Gabi na nang tuluyang makaalis si Luna. Tahimik ang buong bahay, parang walang kaalam-alam sa delikadong lakad na gagawin niya. Nakasuot siya ng all black… simple pero functional. Hindi halata, pero handa siya sa anumang mangyari.Bago siya lumabas, saglit siyang tumigil sa may pintuan.Napatingin siya sa loob ng bahay.Kay Celestine. Kay Adrian. Kay Aurora.At kay Aiden.Napapikit siya.“Just this once…” bulong niya. “I’ll finish this.”At saka siya umalis.Sa labas, nakaabang na si Victor sa sasakyan.“You’re late,” sabi nito.“I’m on time,” sagot ni Luna habang sumasakay.Habang nagmamaneho si Victor, tahimik ang pagitan nila.“Location?” tanong niya.Tiningnan ni Luna ang phone niya.“Still no update.”“Creepy,” sabi ni Victor.“Calculated,” sagot ni Luna.Ilang minuto pa ang lumipas…biglang tumunog ang phone niya.Unknown: Warehouse 17. Old port area. Come alone.Napatingin si Victor.“Oh hell no.”“Stop the car,” sabi ni Luna.“What? No.”“Victor, stop.”Napabuntong-hininga si
Kinabukasan, maagang nagising si Aiden dahil sa sunod-sunod na notification sa phone niya. Napakunot ang noo niya habang inaabot ito sa side table.Pagtingin niya…message from Victor.Victor: We need to talk.Napabuntong-hininga si Aiden.“Anong trip nanaman nito…” bulong niya.Pero alam niyang hindi basta-basta si Victor kapag ganyan ang tono.Makalipas ang ilang oras, nagkita sila sa isang café.Tahimik si Aiden habang hinihintay si Victor, naka-cross arms at halatang wala sa mood.Pagdating ni Victor, diretso itong umupo sa harap niya.“You look terrible,” bungad nito.Napairap si Aiden.“Straight to the point ka agad ah.”Umorder muna si Victor bago tumingin sa kanya nang seryoso.“I went to a bar last night.”“So?” sagot ni Aiden.“And I saw her.”Napatingin si Aiden.“Who?”“Yung ‘pretend girlfriend’ mo.”Biglang natahimik si Aiden.“Yeah,” dagdag ni Victor. “She’s working there. As in… waitress.”Napabuntong-hininga si Aiden at napayuko.“I know.”Napakunot ang noo ni Victor.
Kinagabihan, nagpaalam na si Victor kay Luna.“I’m going out,” sabi niya habang inaayos ang suot niya sa harap ng salamin.Napatingin si Luna sa kanya.“Saan ka pupunta?”Ngumiti si Victor nang pilyo.“Bar. May mga macho dancer doon na type na type ko.”Napailing si Luna pero napangiti.“Just be careful.”Tumango si Victor. “Always.”Pagdating sa bar, agad siyang umupo sa isang table na may magandang view ng stage. Malakas ang music, makukulay ang ilaw, at puno ng tao ang paligid.“Now this is my kind of place,” bulong niya sa sarili.Umorder siya ng drink at tumingin sa mga sumasayaw sa stage.Habang abala siya sa panonood, may napansin siyang isang waitress na dumaan sa harap niya.Napatigil siya.Maiksi ang suot ng babae, makapal ang make-up, at pulang-pula ang labi. Maganda ito, at halatang alaga ang katawan.Pero hindi iyon ang dahilan kung bakit siya napatingin.“Wait…” bulong ni Victor.Mas tinignan niya ng mabuti.Nanlaki ang mata niya.“Siya ‘yun…”Bigla niyang naalala.Siya
Maagang nagising si Luna kinabukasan. Tahimik pa ang buong bahay, tanging mga huni lang ng ibon sa labas ang maririnig. Saglit siyang nakaupo sa kama, nakatingin sa kisame na parang may iniisip na hindi niya kayang bitawan.Hindi pa rin nawawala sa isip niya si Aiden.Yung huling sinabi nito.“Hinding-hindi kita basta bibitawan.”Napapikit si Luna.“Ang hirap…” bulong niya.Sa baba, abala na si Celestine sa kusina. Si Adrian naman ay naka-upo habang nagkakape.“Maaga siyang gumising,” sabi ni Celestine habang nilalagay ang pagkain sa mesa.Tumango si Adrian. “She didn’t sleep well.”Nang bumaba si Luna, agad siyang sinalubong ni Aurora.“Ate Luna! Good morning!”Ngumiti si Luna nang pilit. “Good morning.”Tahimik ang almusal. Ramdam ang bigat kahit walang nagsasalita tungkol dito.Paminsan-minsan ay napapatingin si Celestine kay Luna, pero hindi niya ito pinipilit magsalita.Pagkatapos kumain, tumayo si Luna.Lalabas lang po ako.”Napatingin si Adrian. “Saan?”“Fresh air.”Hindi na si
Iniwan nina Celestine at Adrian sina Luna at Aiden sa garden para makapag-usap nang maayos. Tahimik ang paligid, malamig ang hangin, at tanging mga dahon lang ang maririnig na dahan-dahang gumagalaw.Samantala, sa loob ng bahay, si Celestine at Adrian ay lumabas sa balcony.Nakaakbay si Adrian kay Celestine habang si Celestine naman ay nakahawak sa bewang nito, parang sanay na sanay na sila sa ganitong posisyon… parang kahit anong mangyari, hindi sila bibitaw sa isa’t isa.“Parang kailan lang…” mahina at may ngiting sabi ni Celestine.Napatingin si Adrian sa kanya.“Parang kailan lang ano?”Ngumiti si Celestine habang nakatingin sa malayo.“Yung mga panahon na wala pa tayong idea kung saan tayo dadalhin ng buhay.”Napabuntong-hininga si Adrian, bahagyang natawa.“Yeah… and now look at us.”Tahimik sandali.Pero hindi awkward… kundi puno ng memories.“From boss to employees…” sabi ni Celestine, “to one-night stand…”Napatingin si Adrian sa kanya, bahagyang natatawa.“Don’t remind me of
Tahimik ang umaga sa villa nina Celestine at Adrian. Ang araw ay dahan-dahang sumisilip sa malalaking bintana, nagbibigay ng warm na liwanag sa buong sala. Sa wakas, matapos ang lahat ng gulo, sigawan, takot, at luha… may katahimikan na rin.Nasa sofa si Celestine, karga si baby Aiden na mahimbing
Tahimik ang loob ng psychiatric ward. Walang sigawan, walang drama… tanging tunog lang ng mahinang electric fan at ang maingat na yabag ng mga nurse sa hallway. Nakaupo si Margaux sa gilid ng kama, yakap ang isang maliit na teddy bear. Maputla ang mukha niya, bagsak ang balikat, at parang wala nang
Tahimik ang loob ng conference room ng Monteverde Company, pero ramdam ang bigat ng tensyon. Nakatayo sa harap si Marcus, seryoso ang mukha, hawak ang isang folder na puno ng dokumento. Sa kabilang dulo ng mesa, nakaupo sina Adrian at Celestine, parehong pagod pero determinado.“This ends today,” m
Tahimik ang loob ng mental health facility. Masyadong tahimik… parang ang katahimikan mismo ang bumibigat sa dibdib. Nasa isang sulok ng kwarto si Margaux, nakaupo sa malamig na sahig, yakap ang sarili. Blangko ang mga mata niya, nakatitig sa dingding na parang may nakikita siyang hindi kayang inti







