Ep.4

เพียงฟ้า...

เมื่อวานคุณวายุกลับมาตอนไหนไม่รู้เพราะหลังจากวางสายคุณย่าเสร็จฉันก็เข้านอนเลย วันนี้เป็นวันหยุดที่ฉันต้องตื่นมาทำอาหารเช้าแล้วก็ทำความสะอาดนิดหน่อยจากที่ปกติวันหยุดฉันต้องนอนตื่นสายแต่ตั้งแต่วันนี้ต่อไปฉันคงทำไม่ได้แล้วล่ะ

คุณอาตันบอกว่าคุณวายุไม่ชอบให้ใครเข้ามาในห้องถ้าไม่ใช่เพื่อนหรือคนสำคัญดังนั้นในห้องชุดของคุณวายุก็เลยไม่มีแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดน่ะสิ การทำความสะอาดในห้องนี้ปกติถ้าไม่มีเลขาก็จะเป็นคุณอาตันกับคุณคาร์ซัคที่เข้ามาทำ

" เธอทำอาหารเป็นด้วยหรอ " เสียงคุณวายุที่เดินเข้ามาในห้องอาหารเอ่ยถามขณะที่ฉันกำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่ เขาตื่นเช้าเหมือนกันแฮะคิดว่าคนเป็นเจ้านายส่วนมากจะตื่นสายช่วงวันหยุดซะอีก

" ทำได้นิดหน่อยค่ะ" ฉันเงยหน้าไปตอบก่อนจะรีบหันกลับมาสนใจอาหารบนโต๊ะต่อ ให้ตายเถอะ!! ใส่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวแล้วมานั่งกินข้าวนี่คืออะไรไหนจะซิกแพคและกล้ามเนื้อเป็นมัดๆนั่นอีก นี่

" นั่งสิ ไม่กินหรอข้าวอะ " คนนั่งหัวโต๊ะเอ่ยขึ้นก่อนจะปลายตามองมาที่ฉันแล้วตักข้าวต้มใส่ปากหน้าตาเฉย นี่เขาลืมไปหรือเปล่าว่ามีฉันอยู่ในห้องนี้นะและฉันก็เป็นผู้หญิงด้วย ผูชายอะไรไม่ระวังตัวบ้างเลยมาแก้ผ้ากินข้าวแบบนี้ได้ยังไงกัน

.

.

.

วายุ...

ผมนั่งมองคนตัวเล็กตักข้าวต้มใส่ปากไม่พูดไม่จา เฮ้อ!!ยัยนี่นะคงถูกคุณย่าจ้างมาให้เป็นเลขาแล้วจับผมแหงๆแต่เชื่อเถอะไม่ถึงเจ็ดวันเดี๋ยวเธอก็หอบกระเป๋ากลับบ้านแบบไม่เหลียวหลังแน่ๆ

.

.

.

เพียงฟ้า...

" อีกสิบนาทีเธอออกไปข้างนอกกับฉัน" คุณวายุซึ่งนั่งอยู่ที่โซฟาใกล้ๆฉันเอ่ยเสียงเรียบ ขณะที่สายตาของเขายังคงจดจ่ออยู่กับจอมือถือ วันนี้ในตารางก็ไม่ได้ออกไปไหนนี่นา

" ไปไหนคะ ? " ฉันรีบถาม ก็ฉันยังเตรียมเอกสารไม่เสร็จเลยพรุ่งนี้ต้องออกไปพบลูกค้าอีกไหนจะต้องเตรียมประชุมสำหรับวันถัดไปอีกวุ่นวายชะมัด

"..." ไม่มีคำตอบใดๆจากคนที่นั่งบนโซฟาเขายังนั่งก้มหน้ากดโทรศัทพ์ต่อไป ฉันเริ่มรู้สึกว่าเขานี่มัน...เป็นเจ้านายที่กวนประสาทลูกน้องจริงๆ

" อีกแปดนาที " คนที่ก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์เอ่ยขึ้นพลางมองหน้าฉันเหมือนเป็นการเตือนว่าฉันควรไปเตรียมตัวได้แล้วก่อนที่เขาจะก้มหน้าก้มตากดโทรศัพท์ต่อ ฉันล่ะจะบ้าตาย!!

" ค่ะ " ฉันตอบรับแล้วรีบลุกขึ้นจากพื้นพร้อมกับหยิบเอกสารบนโต๊ะไปเก็บ ห้องทำงานให้ฉันก็ไม่มีเวลาจะทำอะไรต้องเอาเอกสารออกมาทำในห้องนั่งเล่นเนี่ย

.

.

.

วายุ...

ผมนั่งมองยัยเลขาตัวเล็กในชุดกระโปรงสีขาวน่ารักพร้อมทรงผมหัวฟูๆนั่นเดินออกมาจากห้องด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์ทำหน้าตาเหมือนไม่อยากไปกับผมงั้นแหละ ว่าแต่ผมเป็นอะไรวะเนี่ยถึงได้มองเธอนัก อย่าหลงกลเธอนะโว้ยถ้าไม่อยากแต่งงานท่องไว้ๆ คิดได้แบบนั้นผมจึงละสายตาจากเธอก่อนจะหันกลับมาสนใจโทรศัพท์มือถือในมือต่อ

" เสร็จแล้วค่ะไปกันเลยมั้ยคะ" คนตัวเล็กเอ่ยถามด้วยสีหน้าไม่ค่อยจะดีนัก

" ยัง " ผมตอบกลับสั้นๆแล้วนั่งเล่นเกมส์ต่อ กะว่าจะปั่นเธอซะหน่อยดูซิว่าเธอจะทำยังไง

" แต่นี่ก็เลยสิบนาทีมาแล้วนะคะ " คนตัวเล็กเอ่ยถามขณะที่เดินมาหยุดอยู่ข้างๆผม ตกลงใครลูกน้องใครเจ้านายวะเนี่ย

" จบเกมส์นี้ก่อนค่อยไป "

.

.

.

เพียงฟ้า...

อะไรของเขากันนะไอ้เราก็อุตส่าห์รีบจัดการตัวเองไหนงานฉันก็ยังมาค้างเติ่งอีก จะไปไหนก็ไม่รีบไปแล้วจะให้คนอื่นรีบเพื่อ?

" นี่เธอจะยืนค้ำหัวฉันอีกนานมั้ย!! " คนนั่งเล่นเกมส์ทำเสียงดุใส่ฉันพร้อมกับส่งสายตาดุๆมาให้ อ้าวหรอฉันก็ลืมตัวยืนเพลินไปหน่อย

" ขอโทษค่ะ "

" เดี๋ยวฉันแต่งตัวก่อน " หืม? พอพูดจบคนตัวสูงก็เดินกลับเข้าไปในห้องทิ้งให้ฉันนั่งงอยู่คนเดียวแล้วที่ให้ฉันรีบเตรียมตัวสิบนาทีคืออะไร ทีตัวเองนะเหอะ!

.

.

.

ห้างสรรพสินค้า ×××

" คุณวายุ! รอด้วยค่ะ " ฉันตะโกนตามหลังผู้ชายตัวสูงที่เดินดุ่มๆนำหน้าฉันไปพร้อมกับหิ้วของพะรุงพะรังวิ่งตามเขา มือไม่ว่างแล้วเนี่ยไม่รู้เขาจะซื้ออะไรกันนักหนาหนักก็หนัก!! ช่วยถือก็ไม่ช่วย

" แฮ่ก แฮ่ก แฮ่ก ยังไม่ครบอีกหรอคะคุณวายุของที่คุณอยากได้อะค่ะ " ฉันถามคนตัวสูงตรงหน้าด้วยน้ำเสียงเหนื่อยหอบ ตอนนี้คุณวายุไม่มีทีท่าว่าจะหยุดซื้อของเลยปกติฉันเคยเห็นแต่ผู้หญิงนะที่มาช้อปปิ้งแบบนี้ นี่อะไรเขาเป็นผู้ชายนะทำไมถึงได้ซื้อของอะไรเยอะแยะแบบนี้ล่ะ

" ยัง " คนตรงหน้าตอบสั้นๆก่อนจะเดินไปเลือกของต่อฉันรู้นะว่าเขาไม่ได้อยากจะซื้อของอะไรพวกนี้หรอก ฉันเคยได้ยินเลขาคนเก่าๆของคุณวายุเล่าว่าคุณวายุชอบกลั่นแกล้งพวกเขาแล้วก็ใช้งานพวกเขาหนักๆเพื่อบีบให้พวกเขาลาออกแต่ฉันน่ะนะไม่ออกหรอกออกแล้วจะเอาอะไรแด... ข่าวก็ต้องกิน หนี้ก็ต้องใช้!!

" ฉันหิวน้ำเธอไปซื้อน้ำมาให้ฉันหน่อยฉันจะรออยู่แถวๆนี้ " คนตัวสูงที่เดินออกมาจากร้านเสื้อผ้ายื่นถุงกระดาษใบใหญ่ให้ฉํนมาถือเพิ่มอีกก่อนจะบอกให้ฉํนไปซื้อน้ำมาให้ ดี ดี!! ให้มันได้แบบนี้สิ

" ฉันเอาน้ำแร่ยี่ห้อ××× แล้วก็เอสเพรสโซ่ร้อนขอแบบเพอร์เฟคช็อตร้าน @@ ส่วนเธอจะกินอะไรก็ซื้อมาออกเงินให้ฉันด้วยนะเดี๋ยวฉันเดินเลือกของรอแถวนี้

“ ... ”

“ เร็วๆนะ ฉันไม่ชอบรอนาน " หลังจากที่สั่งฉันเสร็จคุณวายุก็เดินหายเข้าไปในร้านเสื้อผ้าอีกร้านส่วนฉันก็ได้แต่ถอนหายใจยาวๆแล้วรีบทำตามคำสั่ง ไม่นานฉันก็เดินกลับมาที่เดิมแต่...

" คุณวายุบอกว่าจะรอแถวนี้นี่นา เฮ้อ!!ไปไหนของเขานะ " คิดไม่ออกว่าเขาจะไปที่ไหนต่อฉันจึงตัดสินใจโทรหาคุณวายุ ของก็หนักเหนื่อยก็เหนื่อยหิวก็หิวแถมเจ้านายยังมาหายตัวไปอีก

[ ว่า ]

หลังจากที่ต่อสายหาคุณวายุได้ไม่นานเสียงปลายที่เพิ่งกดรับโทรศัพท์ก็ทักทายขึ้นเหมือนไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดที่ทิ้งฉันเอาไว้

" คุณวายุอยู่ไหนคะฉันกลับมาแล้วไม่เจอคุณค่ะ "

[ ฉันอยู่ลานจอดรถเธอมาช้าน่ะฉันขี้เกียจรอ ]

" อ่อค่ะ งั้นฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้นะคะ "

[ อืม ]

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

ตอนนี้ฉันวิ่งมาจนถึงลานจอดรถตรงที่คุณวายุเคยจอดรถเอาไว้แต่กลับไม่เจอเขาเลย หายไปไหนนะ เอ๊ะ! หรือว่ากลับไปแล้ว แบบนี้มันแกล้งกันชัดๆ

ฉันมาถึงคอนโดคุณวายุได้สักพักแล้วตอนนี้กำลังเตรียมอาหารเย็นให้คุณวายุที่ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหนและจะกลับมาเมื่อไหร่รู้แค่เพียงว่าฉันทั้งหิวทั้งเหนื่อย ก่อนหน้านี้ฉันนั่งแท็กซี่จากห้างสรรพสินค้ามาแถมรถยังติดมากจึงตัดสินใจหอบของทุกอย่างนั่งวินมาซึ่งระยะทางก็ไกลมากของก็เยอะรุงรังไปหมดและวันนี้ฉันคงต้องเสียมารยาทกินข้าวและเข้านอนก่อนเจ้านายล่ะกันฉันรอเขาไม่ไหวแล้วล่ะ รอนานกว่านี้ฉันได้วีนแตกแน่ๆ