EP.5

วายุ...

ตอนนี้ผมมาถึงอู่รถขนาดใหญ่แห่งหนึ่งอู่นี้เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงและนับว่าเป็นอู่ที่ใหญ่หรูหราที่สุดในย่านนี้ก็ว่าได้

" มึงกลับมาไทยทั้งทีไม่คิดจะแวะมาหาเพื่อนฝูงบ้างเลยนะไอ้ห่า " เสียงของราหูเจ้าของอู่ซึ่งเป็นเพื่อนของผมพูดขึ้นพร้อมกับทำหน้างอนๆตอนนี้พวกเพื่อนๆของผมมารวมตัวกันที่อู่ไอ้ราหูกันหมดเพราะมันมีห้องไว้สำหรับต้อนรับเพื่อนโดยเฉพาะ ปกติถ้าไม่รวมตัวกันที่ผับไอ้เอลฟ์พวกผมก็จะมารวมตัวกันที่อู่ไอ้ราหูนี่แหละ

" ก็กูคิดว่าเคลียร์งานเสร็จแล้วค่อยแวะมาหามึงไงแต่ก่อนหน้านี้กูก็แวะไปหาไอ้เอลฟ์มาแล้วนะเพราะมันอยู่ใกล้กูกว่าพวกมึง" ผมตอบ

" กูได้ข่าวจากไอ้เอลฟ์ว่าย่ามึงหาหญิงให้อีกแล้วหรอวะคราวนี้สวยมั้ยวะ เด็ดมั้ย " คราวนี้เป็นเสียงของไอ้เอิร์ธเพื่อนของผมอีกคนถามขึ้นบ้าง

" สวยไม่สวยไปดูเองส่วนเด็ดมั้ยกูไม่รู้เพราะกูยังไม่ได้ลองเด็ด " ผมตอบกลับติดตลกเพราะไม่ได้สนใจอะไรพลางยกแก้วเหล้าดื่มเรื่อยๆ ปีนึงได้มั้งที่ผมไปดูแลงานที่อาหรับและไม่ได้อยู่กับพวกมันแบบนี้จะว่าไปคืนนี้ขอเมาสักหน่อยดีกว่า

.

.

.

เพียงฟ้า...

ตอนนี้ฉันรู้สึกปวดหัวมากๆครั่นเนื้อครั่นตัวไปหมดนี่ฉันต้องป่วยแน่ๆเลยคิดว่านะ ไม่ได้การล่ะต้องลุกขึ้นไปกินยาซะก่อน การพยายามลุกจากเตียงเพื่อหายากินนั้นช่างยากลำบากสำหรับฉันในตอนนี้เหลือเกินเพราะนอกจากจะไม่มีเรี่ยวแรงแล้วฉันก็แทบจะลืมตาไม่ขึ้นมันปวดหัวปวดตาเมื่อยเนื้อเมื่อยตัวไปหมด เพราะคุณวายุคนเดียวเลยที่ใช้งานฉันทั้งวัน

" คุณวายุยังไม่กลับอีกหรอเนี่ยจะเที่ยงคืนแล้วนะ " ฉันพรึมพรำกับตัวเองเบาๆก่อนจะเดินมาตรงหน้าประตูห้องนอนเพื่อมองหาคุณวายุแต่ก็ไม่เจอ

" สักพักคงกลับมาล่ะมั้ง "

.

.

.

วายุ

ผมนั่งดื่มกับเพื่อนๆนานมากจนคิดได้ว่าผมทิ้งใครคนหนึ่งไว้ที่ห้างสรรพสินค้า ให้ตายสิพอผมรับสายไอ้ราหูเสร็จผมก็ขับรถออกมาเลยตอนนี้เธอจะเป็นยังไงนะ แมร่งเอ้ยคนทั้งคนผมลืมได้ไงวะยัยนั่นยิ่งโง่ๆอยู่ด้วยไม่ใช่ว่ายืนรอผมไม่ยอมไปไหนหรอกนะ

" เฮ้ยพวกมึง กูกลับก่อนนะพอดีพรุ่งนี้มีงานเช้าว่ะลืมสนิทเลย " ผมเอ่ยบอกพวกมันที่น็อคไปแล้วเป็นบางคนก่อนจะขับรถออกมาซึ่งพวกมันก็ไม่ได้ว่าอะไร ผมวนรถกลับไปที่ห้างสรรพสินค้าก็เห็นว่าห้างปิดแล้วก่อนจะวนรถกลับไปที่พักของตัวเองหวังว่ายัยนั่นคงกลับไปแล้วนะ

ผมค่อยๆพยุงตัวเองเดินไปเรื่อยๆซึ่งระหว่างทางก็มีคนของผมช่วยเดินมาส่งนี่ผมเมาอย่างนั้นหรอให้ตายสิตอนดื่มก็ไม่ได้รู้สึกเมาอะไรนี่หว่าแถมยังขับรถกลับมาได้ด้วย

เมื่อเดินมาส่งถึงหน้าห้องคนของผมก็ขอตัวกลับไป พอผมเปิดประตูเดินเข้ามาด้านในก็พบว่าใครบางคนกำลังนอนหลับอยู่บนโซฟาแล้วยัยนี่มานอนตรงนี้ทำไมวะหรือว่าเธอมานอนอ่อยผมก็ไม่น่าใช่ ผมเดินเข้าไปใกล้ๆคนที่ยังหลับอยู่พลางนั่งลงพื้นข้างล่างโซฟาจ้องหน้าคนที่นอนหลับไหลไม่รู้เรื่องเพราะตอนนี้ผมเองก็เหมือนจะเดินกลับเข้าห้องตัวเองไม่ไหวเหมือนกัน

" เธอซื้อชุดนอนนี่มาเป็นโหลเลยหรือไงทำไมใส่แต่ชุดแบบเดิม " ผมพรึมพรำเบาๆกับคนที่ยังหลับอยู่เพราะเมื่อวานเธอก็ใส่เสื้อเชิ้ตสีขาวบางๆที่สั้นเหนือเข่ามานิดๆแล้ววันนี้เธอก็ใส่ชุดแบบเดียวกันอีก

" อื้อ.." เสียงคนที่นอนหลับอยู่ตรงหน้าส่งเสียงเหมือนรำคาญพร้อมเปลี่ยนท่านอน จากเดิมที่นอนตะแคงมานอนหงาย แล้วผมเป็นบ้าอะไรวะทำไมต้องมานั่งมองยัยนี่ตอนนอนด้วยว่าแต่ตอนนี้มีสิ่งให้ชวนมองมากกว่าใบหน้าเล็กๆของยัยเลขานี่แล้วสิ…

กระดุมที่หลุดออกเม็ดหนึ่งทำให้ผมมองเห็นเนินอกขาวๆดูมๆของคนที่หลับอยู่ ยัยนี่โนบราหรอ!!ตอนนี้สติผมเริ่มไม่อยู่กับเนื้อกับตัวแล้วล่ะหรืออาจจะเป็นเพราะเหล้าที่ผมดื่มไปวันนี้นะ บ้าฉิบ!!ผมว่าเธอตั้งใจอ่อยผมแน่ๆ คิดได้แบบนั้นผมจึงลุกขึ้นยืนเตรียมเดินเข้าห้อง แต่ไม่ทันจะหันหลังให้ยัยนี่ก็เปลี่ยนจากขาที่เยียดตรงมาเป็นชันเข่าแทน

ภาพตรงหน้าทำให้ผมถึงกับอ้าปากค้าง ขาขาวๆเนียนๆนั่นชวนมองแต่น่าหงุดหงิดจริงที่ผมต้องมามีอารมณ์กับอะไรแบบนี้ทั้งๆที่ผมก็เห็นอะไรแบบนี้ออกจะบ่อย ยัยนี่คงอ่อยผมจริงๆสินะตอนนี้ช่วงล่างของผมพร้อมจะทำงานแล้ว ปวดฉิบ!!เอาวะลองดูเด็ดไม่เด็ดเดี๋ยวรู้กันคิดได้ดังนั้นผมจึงอุ้มร่างที่หลับไหลไม่รู้เรื่องไปวางบนเตียงนอนนุ่มๆในห้องของผมแต่จะว่าไปถ้ายัยนี่อ่อยผมจริงๆแล้วทำไมเธอไม่ตื่นขึ้นมาวะหรือว่าจะหลับ แล้วถ้ายัยนี่หลับผมก็กลายเป็นผู้ร้ายลักหลับยัยนี่น่ะสิ