Chapter 5: Sa Ilog

ELENA'S POV

Warning!! Mature Content!!

Tahimik kong pinagmamasdan ang malinaw na tubig ng ilog habang marahang humahaplos ang malamig na hangin sa aking balat. Matagal na rin simula nang makaramdam ako ng ganitong katahimikan.

Nakaupo ako ngayon sa malaking bato habang hinihintay si Adrian na bumalik.

Napahawak ako sa aking tiyan at napangiti.

"Baby... sana maging masaya rin tayo balang araw."

Maya-maya'y narinig ko ang pamilyar na boses ni Adrian.

"Anong iniisip mo?" boses ni Adrian sa aking likuran. May dala na siyang isang basket na may laman na pagkain.

May damit na din siyang dala at tuwalya. Bumalik lang talaga siya sa bahay para kumuha ng mga ito.

Lumingon ako at ngumiti. "Naisip ko lang ang kinabukasan namin ni baby."

Lumapit siya at naupo sa tabi ko. Ilang sandali kaming nanahimik habang pinakikinggan ang agos ng ilog.

"Mainit ang panahon," aniya. "Maliligo muna ako."Niyaya din niya ako pero mabilis muna akong tumanggi kahit ang totoo gusto ko nang maligo.

Hindi ko napigilang mapangiti.

"Sige lang."

Dahan-dahan niyang hīnubad ang sapatos at ang danit niyang bahagyang nabasa ng pawis bago siya lumusong sa mababaw na bahagi ng ilog. Naglaro ang sinag ng araw sa malinaw na tubig habang nagsasalo ang maliliit na alon sa kanyang mga binti.

"Tara," aya niya habang nakatingin sa akin. "Hanggang dito lang sa mababaw. Presko ang tubig." Yaya niya sa akin ulit.

Napailing ako.

"Hindi ako marunong lumangoy," nahihiya kong sabi. Pero isang aya nalang niya, maliligo na talaga ako.

"Hindi kita pababayaan."

Hindi ko alam kung bakit, pero nagtiwala ako sa kanya.

Marahan akong lumusong sa tubig. Napasinghap ako nang maramdaman ang lamig nito.

"Ang lamig!"

Napatawa siya.

"Sabi ko sa'yo, masasanay ka rin."

Hindi ko namalayang napangiti na rin ako. Matagal na rin simula nang tumawa ako nang ganito.

Habang naglalakad ako sa mababaw na bahagi ng ilog, bigla akong nadulas sa madulas na bato.

"Ah!"

Mabilis akong naalalayan ni Adrian bago pa ako tuluyang matumba.

Nakahawak ang isang kamay niya sa aking braso habang ang isa naman ay nakasuporta sa aking likod.

"Ayos ka lang?" puno ng pag-aalalang tanong niya.

Tumango ako kahit mabilis ang tibok ng puso ko.

"O-Oo... salamat."

Hindi niya agad binitiwan ang kamay ko.

"Mag-ingat ka. Hindi ka na puwedeng basta-basta madapa."

Napayuko ako at napahawak sa tiyan ko.

"Tama ka."

Marahan niya akong inalalayan hanggang sa makahanap kami ng ligtas na puwesto.

Hindi ko maintindihan kung bakit, pero sa bawat simpleng pag-aalala niya, parang unti-unting naghihilom ang sugat na iniwan ng taong minsang nangakong mamahalin ako habambuhay.

Napansin niyang nanginginig ako sa lamig.

"Sandali."

Inabot niya ang maliit na tuwalyang dala niya at marahang ipinatong iyon sa aking mga balikat.

"Baka ginawin ka."

Napatingin ako sa kanya.

"Salamat... Adrian."

Ngumiti lang siya.

"Walang anuman, Elena."

Sa sandaling iyon, hindi ko namalayang mas matagal na pala akong nakatingin sa kanyang mga mata.

Mabilis kong ibinaba ang tingin at napangiti sa sarili.

Hindi ko alam kung bakit, pero pakiramdam ko... unti-unti nang may nagbabago sa puso ko.

Alam ko na mali ito dahil ilang araw pa lang kami magkakilala ni Adrian. Buntis ako ayaw ko naman na habang buhay niyang pasanin kami. Hindi niya kami obligasyon ng baby ko.

" Doon tayo sa medyo malalim. Don't worry, alalayan kita. "

Napatango lang ako at hinayaan siya kung saan niya dalhin ang kamay ko.

Ang lamig ng tubig pero hindi sapat ang lamig para hindi ko maramdaman ang biglang pag-iinit ng aking katawan sa tuwing magkadikit ang aming mga balat.

Lalo na ngayon na magkaharap kami habang hawak niya ang baywang ko na tanging kalahati ng aming katawan ay nasa ilalim ng tubig.

" Elena..." mahinang usal niya.

" Hmm... " tanging nasabi ko lang.

Dahan-dahan niyang nilapit ang mukha niya sa akin. Agad naman akong napapikit dahil alam ko na ang susunod na mangyayari.

Naramdaman ko na lamang ang labi niya sa labi ko. Napadilat ako ng aking mata, nakatitig din pala siya sa akin.Habang ang aming mga labi ay nanatili parin magkadikit.

Ang init, iyan ang naramdaman ko ngayon. Naramdaman ko din ang katigasan niya dahil nasagi ng aking hita.

" Adrian...baka may makakita sa atin dito. Ayaw kong isipin nila..."

" I don't care." Matigas niyang wika. Sinunggaban ulit ako ng mapusok na halìk.

Naramdaman ko na din ang mainit niyang kamay na humahaplos sa hita ko paakyat.

Natigilan ako nang bigla niyang sinapo ang bahaging gitna ko. Kaya ramdam ko agad ang mainit niyang palad.

Hanggang sa...

"I'm sorry. Ayaw kong isipin mo na sinamantala ko ang kahinaan ng sitwasyon mo ngayon." Mahina niyang sabi. Napapikit nalang ako dahil naramdaman ko ang pag-iinit ng magkabilang pisngi ko. Nahihiya ako sa nangyari.

Tahimik na lamang akong tumango. Naligo na kami sa ilog habang tahimik lang kaming dalawa.

Ilang minuto din ang binabad namin sa tubig. Nagyaya na akong umahon na dahil nilalamig na ako. At nakaramdam na rin ako ng gutom.

" Here... sinabi ko kay,Belen, na simula ngayon puro nutritious food na ang lulutuin niya. "

" Hala...nakakahiya naman po. Huwag n'yo po akong masyadong alalahanin, Adrian."

" Sagarin ko na ang pagtulong sa'yo,Elena. Alang-alang na din sa baby mo. Kung magkita kami ng boyfriend mo, makatikim siya ng kamao ko." Biro niya.

Natawa naman ako," Para na tuloy kitang kuya."

" W-What? I don't want to be your brother."

Natigilan naman ako at may kunting kirot na naman akong naalala sa nakaraan. Ayaw din akong maging kapatid ng kuya ko.

Nanubig na naman ang aking mga mata. Ganito talaga yata ang buntis kunting kibot lang ay emotional na agad.

" I'm sorry, I didn't mean that. Ayaw kitang maging kapatid, gusto ko ay higit pa doon ang kaya kong ibigay sa'yo, Elena. "

Ako naman ngayon ang nawalan nang sasabihin. Higit pa? So, okay lang sa kanya na buntis ako sa dating nobyo ko? O di kaya naawa lang siya sa sitwasyon ko.

Niloko na nga ako ng nobyo ko.Pati ba naman kaibigan ko na siya sana ang inaasahan ko dito sa probinsya ay niloko din ako.

" Kumain na tayo para makabalik na tayo sa bahay. "

" Thank you, Adrian. Hindi ko alam kung saan na ako ngayon kung hindi pa kita nakasabay sa bus at tinulungan ako." Emotional ko na naman wika.

Ngumiti lamang siya sa akin bilang tugon.

.