Kabanata 03: Memories

Nang tuluyang nang matapos ang hapunan, hindi na mapakali si Raia at agad na nagtungo sa restroom. Sumunod agad si Alanis. 

Pagkalabas ni Raia, hinila siya nito sa isang tahimik na sulok at marahang nagtanong, “Anong nangyari? Ano bang namamagitan sa’yo at kay President Dela Merced?”

Mapait na ngumiti si Raia. “Wala. Just a bad debt.”

SA LIKOD ng isang haligi, malamig na pinagmasdan ni Thorn ang eksena, may bahagyang ngisi sa labi at nagyeyelong titig sa mga mata.

He truly wanted to cut open her heart and see whether it was warm. Whether it was red, soft, and made of flesh at all.

Paano nagagawa ng isang mukhang napakabanayad na tao na magkaroon ng pusong kasing tigas ng bato?

Mukhang may balak pa sanang itanong ang kaibigan ni Raia nang biglang mag-ring ang phone nito. Agad nitong sinagot ang tawag ang naglakad palayo. 

THE MOMENT Alanis left, Raia was about to leave as well. When suddenly, a powerful arm suddenly wrapped around her waist and dragged her into the nearest private room.

Sinubukan niyang kumawala. “Thorn, bitiwan mo ako!”

“A bad debt?” Sa loob ng silid, isinandal siya ni Thorn sa sofa, mapula ang mga mata habang marahang hinahaplos ang leeg niya. There is longing in his eyes are they gazed at her. “Raia… am I nothing more than a bad debt to you?”

Umiwas siya rito ng tingin at hindi sumagot. 

Ngunit sa katahimikan niya na ‘yon ay nakaramdam ng galit ang binata. Bahagya itong yumuko at marahang dinampian ng magaang halik ang leeg niya saka ito bahagyang kinagat. 

Her breathing hitched. Mabilis niya itong tinulak at akmang sasampalin niya na sana ang binata nang mabilis nitong nahuli ang kanyang palapulsuhan. He pinned her legs down and her wrists are being captured by him. Wala siyang ibang magawa kundi ang matalim itong tignan. 

Pilit niyang pinakalma ang sarili at malamig na sinabi, “Thorn, nangako kang palalayain mo ako.”

“At sinabi ko rin—kung aalis ka, huwag ka nang babalik. Pero bumalik ka,” sagot nito sa mababa at paos na boses. 

Wala sa sarili siyang napalunok. Something is tingling in her tummy, but she’s trying to suppress it by acting tough.

Umismid siya rito. “Mr. Dela Merced, hindi mo ba alam kung bakit ako nandito sa Manila?”

PINAGMASDAN NI Thorn ang mukha nitong namumula sa galit, ang mga matang parang bulaklak ng peach, at ang mapulang labi. Natuyo ang kanyang lalamunan.

Binaon ng binata ang mukha sa leeg nito, inaamoy ang dalaga. He missed her scent so much!

“Raia, I let you go once… but I can’t let myself go,” aniya sa paos na tinig.

“Thorn, h’wag mo hayaang kamuhian kita nang todo.”

His jaw clenched. And without any warning, he bit her neck once again. “Raia, how could you be this cruel?”

--

MAYA-MAYA, bumaba ang grupo patungo sa underground parking. Si Angelo na inalalayan ng assistant, ay naglakad patungo sa kulay kahel na Porsche.

Bago buksan ang pinto ng sasakyan, lumingon ito at kaswal na nagtanong, “Who can drive?” 

“Ako po,” agad na sagot ni Alanis.

Kumaway ang binata. “Halika, ikaw ang magmaneho.” Pagkatapos ay muli itong nagsalita. “May iba pa bang marunong magmaneho ng kotse ni Mr. Dela Merced?”

Marahan siyang itinulak ni Gabriel palabas. “Raia, ihatid mo si President Dela Merced.”

Sa harap ng lahat, hindi makatanggi si Raia. Ang pagtanggi ay nangangahulugang pag-offend kay Thorn. At kahit hindi ito direktang magalit sa kanya, maaari nitong ilabas ang galit kina Gabriel o Alanis. 

Para sa kanyang mga kaibigan, sa crew, at sa kumpanya, wala siyang magawa kundi pumayag.

“Sige.” Nang makaupo si Raia sa loob ng custom-made na itim na Phantom ni Thorn, biglang bumilis ang tibok ng kanyang puso. Pinilit niyang pakalmahin ang sarili at marahang nagtanong, “Saan po papunta si Mr. Dela Merced?”

Sumandal si Thorn sa upuan, bakas ang pagod sa mga mata nito. “Hindi mo ba alam?”

Hindi siya umimik.

Nanahimik si Raia.

“Forbes Park,” sambit ni Thorn habang nakapikit. “Aia Mansion.”

Ang Aia Mansion ay isang high-end na residential project sa ilalim ng Dela Merced Group. Pinili ang pangalan matapos makumpleto ang proyekto.

He had taken her name… and carved it into his world.

Raia wasn’t as rational as she thought she is. Nang i-type niya ang Aia Mansion sa navigation system, bahagyang nanginig ang kanyang mga daliri.

The destination that appeared was…Home.

Parang may bumara sa kanyang lalamunan. Mariin niyang kinagat ang ibabang labi, pinipigilan ang pagpatak ng kanyang mga luha. 

Masakit niyang kinagat ang kanyang labi, pinipigilan ang pag-agos ng luha.

Keep moving forward. Don’t look back.

Limang taon na niyang inuulit iyon sa sarili. Pinipilit kalimutan ang lahat, both the good and the bad. Pinilit niyang magtimpi, ngunit sa huli, napuno pa rin ng luha ang kanyang mga mata.

Nakapikit pa rin si Thorn, walang sinasabi. Ngunit ang bahagyang paggalaw ng Adam’s apple nito ay nagbunyag ng kaguluhan sa kanyang damdamin.

Pumasok sa loob ng sasakyan ang malamig na hangin na unti-unting pinapakalma si Raia. Huminga siya nang malalim, pinaandar ang makina, at nagmaneho na. 

Ngunit nang huminto ang sasakyan sa harap ng Aia Mansion, her composure finally shattered.

This had once been her home with Thorn. A birthday gift he had given her. She had moved in seven years ago, at nineteen, when her youth was at its brightest.

Habang tulala siya sa mga alaala, bigla niyang narinig ang boses ni ng binata.

“The persimmon tree you planted bore fruit last year,” mahina nitong sabi. “They were bright yellow. Very sweet.”

Lumingon si Raia sa bintana, mariing nakatikom ang kanyang mga labi.

His voice was low and hoarse. “May everything go as you wish. My thirtieth birthday gift to you.”

Nanatili siyang walang imik.

Inabot ni Thorn ang kanyang braso, bahagyang pinisil, saka binitiwan. Mababa, lasing, at mapanganib na malambot ang tinig nito sa malamlam na gabi.

“Rara… I miss you so much.”

Hearing that old nickname made her heart burn and her eyes sting. Pilit na hinahatak siya pabalik sa mga alaalang pilit niyang inilibing.

The memories she’d tried so hard to erase resurfaced, and it’s beyond her control.