Kabanata 02: Toast

Sa sandaling tumayo si Raia, tumayo rin ang lahat ng nasa loob ng silid. Si Gabriel ang pinakamabilis—nakatakbo na ito palabas, kasunod ang lahat, maliban sa kanya.

Nanatili si Raia sa kinatatayuan niya, parang napako ang mga paa sa sahig.

Sa totoo lang, nang magpasya siyang pumunta sa Manila, matagal na niyang inihanda ang sarili niya sa posibilidad na makaharap si Thorn. May mga naisip na rin siyang paraan para harapin iyon. Hindi lang niya inasahan na mangyayari ito nang ganito kabilis. 

Habang iniisip niya, unti-unti niyang napagtantong… hindi ito nagkataon lang.

Para itong eksaktong pag-uulit ng nangyari walong taon na ang nakalipas, nang aksidente siyang pumasok sa maliit na gusaling tinutuluyan ni Thorn habang nagpapagaling. Noon, inakala niyang tadhana iyon. Kalaunan lamang niya nalaman na isa pala iyong planadong bitag. Plano mismo ni Thorn.

Maya-maya, bumalik ang lahat sa loob.

Si Thorn ang nanguna.

Ang malamig ngunit nangingibabaw nitong presensya at ang matangkad at matikas nitong pangangatawan ang agad na naging sentro ng pansin sa buong silid.

Sumunod sa kanya si Mr. Reyes, habang si Gabriel ay kusang lumihis ng kaunti upang maglakad sa tabi ni Mr. Reyes

Raia inevitably met Thorn’s gaze.

Limang taon na ang lumipas. He was colder than before. Stronger, sharper, with an even heavier air of ruthlessness clinging to him.

Gaya ng dati, itim pa rin ang paborito nitong suotin

A black custom-tailored suit, a black shirt beneath it. Everything about him exuded the restrained dominance of someone long accustomed to standing at the top.

Sandaling nagtagpo ang kanilang mga mata. Sa huli, si Raia ang unang umiwas. She pressed her lips together and turned her head away.

TINITIGAN NI Thorn ang babaeng matagal niyang inasam sa araw at gabi.

Hindi na ito ang dating inosente at masunuring dalaga.

Noon, para itong prutas sa sanga—matamis, ngunit may kaunting pait.

Ngayon, suot nito ang isang hapit na fishtail dress na yumayakap sa hubog ng katawan nito. like a ripe peach beneath a pale jacket, luscious and alluring. Her natural charm was impossible to resist, stirring an uncontrollable craving.

Before seeing her, he had been able to restrain his desire.

Ngayon, halos wala na siyang kontrol.

Marahang lumunok si Thorn at dahan-dahang lumapit sa dalaga.

Hindi niya mapigilang mapaisip. Sa loob ng limang taong ‘yun, ni minsan ba ay sumagi siya sa isipan nito? Kahit saglit lang?

Ngunit nang makita niya ang kalmadong kawalang-pakialam sa mga mata ni Raia, agad nanlamig ang puso niya.

She hadn’t thought of him. Not even once.

Gusto lamang nitong lumayo at huwag na siyang muling makita—paano pa siya nito mamimiss?

Mukha lang itong banayad at maamo, ngunit ang puso nito ay mas malamig pa sa sinuman. A heart of stone, impossible to warm.

Thorn’s jaw tightened. Naghalo-halong emosyon ang umiikot sa kanyang mga mata, ngunit agad niya itong kinontrol.

Pagdating niya kay Raia, dumaan lang siya na parang hindi niya ito kilala. Malamig na nilampasan ito at pumili ng mauupuan. 

Makahulugang sumulyap si Angelo sa dalaga. Ngunit nang mapansing walang planong pansinin ni Thorn ang dalaga, wala itong ibang nagawa kundi ang magkunwari ring hindi ito kilala.

MAGALANG NA lumapit si Gabriel. “President Dela Merced, maupo po kayo.”

Thorn waved his hand. “I’ll sit here.”

Inanyayahan din ni Gabriel si Angelo sa main seat. Angelo accepted without hesitation and sat down with ease.

Matapos maupo ang dalawang makapangyarihang tao at si Gabriel, isa-isang pumili ng upuan ang mga miyembro ng creative team.

Mukhang kaswal—pero hindi.

Halimbawa, walang nangahas umupo sa kanan ni Thorn.

Sa huli, lahat ay nakaupo na maliban kay Raia, na nakatayo pa rin, tila nawawala sa sarili. Sa puntong iyon, ang tanging bakanteng upuan ay na sa tabi ni Thorn.

Napansin ni Gabriel ang pamumutla ni Raia at ang tila pagkahilo nito. Hindi siya nito sinita sa harap ng lahat. Sa halip, magalang nitong tinanong si Thorn, “Mr. Dela Merced, okay lang po ba kung maupo si Miss Aquino sa tabi niyo?”

“I don’t mind,” Thorn replied.

Walang ibang pagpipilian si Raia kundi lakasan ang loob at maupo sa kanan ng binata, tahimik na umaasang may tatawag kay Thorn at agad itong aalis.

Alam niyang palagi itong abala. Madalas ay hindi man lang makakain nang payapa dahil walang tigil ang tawag sa telepono.

After she sat down, Thorn didn’t spare her another glance, as if she truly were a stranger to him. Kaya naman palihim na napabuntong-hininga si Raia.

Mukhang tuluyan nang nabura ng limang taon ang lahat ng namagitan sa kanila. Ngayon, wala nang pagmamahal, wala nang galit.

That was good. That was enough.

Gabriel raised his wine glass respectfully toward Thorn and offered a stream of flattering words.

Walang naging imik si Thorn. Tinaas lang nito ang baso bilang tugon.

Pagkatapos, ganoon din ang ginawa ni Gabriel kay Angelo.

Walang pakialam na nakinig si Raia sa mga pleasantries sa mesa. Half-hearing, half-not.

Biglang ngumiti si Gabriel sa kanya. “Raia, the Mr. Dela Merced beside you is known as ‘Young Master Dela Merced the Third.’ Siya ang tunay naming investor sa pagkakataong ito. Please offer Mr. Dela Merced a toast.”

Saglit na natigilan si Raia, saka mahinahong tumayo. Itinaas niya ang baso, at tipid na ngumiti. “Mr. Dela Merced, I’d like to toast you.”

Biglang natawa si Thorn. Isang malamig na tawa.

“Miss Aquino,” mabagal nitong sambit. “Kung may gusto kang sabihin, mas mabuti pang direkta kang lumapit sa akin. You know that as long as you ask, I will definitely satisfy you.”

He turned toward her, his gaze sharp as a hook, as if trying to pierce straight into her heart and drag it out.

Bukod kay Angelo na parang tuwang-tuwa sa nakikita, lahat ay natigilan sa gulat. At pagkatapos ng ilang saglit, lahat sila ay napatingin sa dalaga.

Ngunit wala siyang panahon para intindihin ang mga ito. 

Sa ilalim ng nakakatakot at malalim na titig ni Thorn, bumilis ang tibok ng kanyang dibdib. Bahagyang nanginginig ang kamay niyang may hawak na baso. Just as she hesitated, unsure whether to down the drink in one gulp—

Clack.

Biglang ibinagsak ni Thorn ang sarili nitong baso sa mesa. Matalim ang tingin nitong tumama kay Gabriel. 

“So, Mr. Plaza,” malamig nitong sambit. “Ganito mo ba pinapatakbo ang kompanya? By having female employees accompany people for drinks?”

Nanlambot si Gabriel at agad na tumayo. “President Dela Merced is joking. Spring Media is a legitimate company. Hindi po namin gagawin ang ganyang kababang bagay.”

“That’s good,” malamig na tugon ni Thorn. “Because I don’t like the idea of it.”

Wala sa sarili siyang napalunok. 

He still has that. 

That possessive tone of his voice.