登入Hindi ko na nagawang makaisip nang maayos nang bigla niya akong binuhat nang walang kahirap-hirap. Sa tindi ng kuryenteng dumadaloy sa buong katawan ko, nagpatianod na lang ako sa kanyang ginagawa niya. Nawalan na ako ng ganang magpumiglas sa kanya; ang utak ko ay tuluyan nang nilamon ng matinding sarap at init na tanging ang katawan lang ni Jaxon ang nakakapagparamdam sa akin. Ibinaba niya ako sa gitna ng kama, pero bago pa ako makabawi ng hininga, bigla niya akong pinatuwad. Marahas niyang inalis ang suot kong underwear, dahilan para walang kaming-kamid na tumambad sa kanya ang aking dalawang butas sa ilalim ng malamlam na liwanag ng kwarto. “Ahhhh... Fuck, Lori...” paos at gumaralgal na mura ni Jaxon habang malalim na napahinga. Tinitigan niya muna ang aking posisyon, ang madidilim niyang mata ay nag-aapoy sa purong pagnanasa habang nakatitig sa kabuuan ng aking pagkababae. Sa isang swabe ngunit mapang-angking galaw, ginamit niya ang kanyang malalaking daliri upang buklatin ang a
“I’m serious about this,” malamig at mariing ulit ni Jaxon, ang boses niya ay gumaralgal sa lalim. Muli niyang hinawakan nang mahigpit ang magkabilang balikat ko at tinitigan ako nang diretso sa mga mata. Ang ganoong klase ng titig ay parang gustong sunugin ang lahat ng pader na pilit kong itinayo buong magdamag. Bawat hawak niya ay nag-iiwan ng nakapapapasong init sa balat ko. “J-Jaxon, pakiusap, makinig ka naman sa akin!” nanginginig kong pakiusap, pilit na iwinawagpag ang mga balikat ko mula sa kanyang mahigpit na kapit. “Hindi mo pwedeng balewalain ang lahat dahil lang sa gusto mo! May buhay ako rito, may reyalidad akong hinarap!” “Your reality is with me, Loriene. It has always been me,” bulong niya, hindi man lang natitinag sa pagpumigilas ko. “At kahit anong pilit mong takasan ako sa probinsyang ito, ibabalik at ibabalik kita sa tabi ko.” “Hindi mo ako pag-aari! Hindi mo hawak ang buhay ko!” singhal ko sa kanya, salubong na salubong ang aking mga kilay habang hinahabol ang
Hindi ko alam kung paano ko naihatid si Aling Trining palabas matapos niyang makuha ang basket ng kalamansi. Ang tanging malinaw na reyalidad na bumabalot sa akin pagkasara ng pinto ay ang nakabibinging katahimikan ng villa—at ang mga hakbang ni Jaxon na dahan-dahang bumababa mula sa hagdan. “Is she gone?” malamig niyang tanong, bumasag sa dilim ng sala. Hindi ako sumagot. Patalikod na sana ako para bumalik sa kwarto nang maramdaman ko ang mabilis niyang pagkilos. Bago pa ako makahakbang, nahuli na niya ang pulso ko at isinandal ako nang marahas ngunit may pag-iingat sa pader ng pasilyo. “J-Jaxon…” maikli kong usal, naghahabol agad ng hininga habang ang bango ng kanyang mamahaling pabango at pamilyar na amoy ng kape ay tuluyang sumasakop sa buong sistema ko. “You’ve been running all day, Loriene,” bulong niya, ang boses niya ay paos at mababa habang unt-unting inilalapit ang mukha sa akin. Ang matitigas at madidilim niyang mata ay deeply locked sa nanginginig kong mga labi. “But
“Bakit kailangan mo akong ipahiya sa kanila?! I am trying to build a life away from the Mejes name! Away from all of you!”“And I told you, you can’t,” putol niya, mas lalong lumalim ang boses habang hinuhuli ang nagwawalang kamay ko. “Did you really think I brought Angelique to the mansion just to watch you pack your bags and hide in this province?”Natigilan ako. “A-Anong sabi mo? Si Angelique…”“I brought her in because it was the only way to release you from that damn surname, Loriene,” bulong niya, deeply locked na naman ang mga mata sa akin habang dahan-dahang inilalapit ang mukha niya. “The moment I found out we don’t share the same blood, it became harder to fight what I feel for you. So don’t expect me to just let some local boy take care of you.”Napaatras ako, tuluyang nagulo ang utak ko. Kaya pala ganoon kadaling binitiwan ako ng mga magulang ko nang pumasok si Angelique—dahil alam nilang hindi ako tunay na Mejes. Pero ang mas nakakakilabot, si Jaxon mismo ang nagplano ng
"And what truth is that, Loriene?" mas lalong lumalim ang boses niya, hindi man lang natitinag."We might not share the same blood, pero magkapatid pa rin tayo sa batas! We share the same name!" singhal ko, pilit kong iwinawagpag ang mga pulso ko mula sa pagkakahawak niya. "Kahit anong gawin mo, kahit i-lock mo ako rito nang magdamag, hinding-hindi mawawala ang reyalidad na 'yan!"Natigilan si Jaxon. Sandaling nag-igting ang panga niya at nagdilim ang kanyang mga mata sa narinig, ngunit sa halip na lumayo ay mas lalo niya akong idiniin sa counter."Don't use those lines on me, Loriene. We both know the truth," bulong niya, dahan-dahang inilapit ang labi sa tainga ko. "No blood connects us. We are only bound by a surname your father forced into my family. And that legally means absolutely nothing to me.""Isang pamilya pa rin ang Mejes! Lumaki akong tinitignan ka bilang kuya!" buong lakas ko siyang itinulak sa dibdib, at sa pagkakataong ito ay nagawa kong makawala
“She was just trying to get a reaction out of me earlier,” kaswal ngunit mariing sagot ni Jaxon, muling ibinalik ang kamay sa bulsa. “Keep your distance from her, Hienry. Consider this your final warning. Because the next time I see you touching her arm, I’ll make sure it’s not just those logs getting broken.”“Sige po, Sir Jaxon. Pasensya na po ulit,” mahinahong sagot ni Hienry bago muling bumalik sa pag-aayos ng mga kahoy nang tahimik.Hindi na nag-aksaya ng oras si Jaxon. Tumalikod siya nang may awtoridad at naglakad pabalik sa veranda, habang si Hienry naman ay naiwang nagpapakawala ng isang malalim na buntong-hininga, nagdarasal na sana ay maging maayos ang lagay ni Loriene sa loob ng bahay.Loriene's POVMabilis na lumipas ang mga oras at tuluyan nang binalot ng dilim ang buong paligid. Bago mag-alas sais ng gabi, nagpaalam na si Aling Trining na uuwi na sila ni Hienry sa sarili nilang bahay dahil doon sila maghahapunan, kaya naiwan na ka
“Doon po sa mismong labas ng terminal, Ma’am. May mga nakapilang pribadong sasakyan doon na bumibiyahe diretso sa dulo ng isla,” magalang na turo sa akin ng lalaking napagtanungan ko sabay turo sa kanang bahagi ng daungan. “Thank you,” tipid kong sagot bago mabilis na hinila ang aking mga maleta..
Inayos ko ang aking pagkakahiga at isinubsob ang aking mukha sa malalambot na unan at duon umiyak. sniff... sniff... Bakit ba palaging ganito? Bakit sa tuwing may darating na bago, ako palagi ang kailangang magparaya? Nilamon na ako ng self-pity habang nararamdaman ang bawat pintig ng sakit sa
Nagising ako sa isang malakas at magulong ingay mula sa labas. May mga boses, kaluskos ng mga kagamitan, at mabibigat na yabag na tila walang pakialam kung sino ang mabulabog. Sumasakit ang ulo ko sa tindi ng ingay—tuluyan nitong sinira ang aking tulog, ang aking pahinga, at ang katahimikan sa akin
He’s been here the whole time, and he still didn’t do anything?Urrrghhhh! What’s happening in this house? Baliw na ba lahat ng nakatira dito? Inis na inis kong sambit sa isip ko.Hindi ko na siya pinansin. Tumalikod ako at akmang aalis nang bigla niya akong niyakap mula sa likod.Hindi ako nakagal







