Se connecterTahimik ang buong biyahe pabalik sa villa. Sobrang bigat ng atmosphere sa loob ng kotse na halos marinig ko na ang sarili kong tibok ng puso. Nakatitig lang ako sa labas ng bintana, pinapanood ang madidilim na puno na nadadaanan namin, habang si Jaxon sa tabi ko ay walang kibo. He was just typing cold instructions on his phone, occasionally taking a deep breath na halatang pinapakalma lang ang sarili niya mula sa tindi ng galit kanina.Nang makarating kami sa villa, marahas niyang pinatay ang makina ng kotse. Bago ko pa mahawakan ang handle ng pinto, he grabbed my wrist—hindi naman masakit, pero tight enough para ma-realize kong wala akong takas.“Get inside, Loriene. Now,” malamig niyang utos.Sumunod na lang ako nang walang kibo. Pagkapasok na pagkapasok namin sa malawak at madilim na sala, hinarap ko siya. Gusto kong pangunahan ang galit niya bago pa ako tuluyang lamunin ng takot.“You didn’t have to do that, Jaxon! Kailangan mo ba talagang manakot at magtutok ng baril sa harap ng
Ang nakabibinging katahimikan na sumunod matapos ang putok ng baril ay tila nagpako sa lahat sa kanilang kinatatayuan. Walang sinumang nangahas na gumalaw. Dahan-dahang napalingon ang buong plaza sa bungad ng compound kung saan nanggaling ang tunog.Mula sa dilim, pumasok ang ilang itim na mararangyang SUV na agad humarang sa paligid, blocking every exit. Sunod-sunod na bumaba ang mga lalaking de-amerikana—mga tauhang halatang hindi taga-rito at may mga bitbit na automatic firearms. At sa gitna ng lahat ng iyon, dahan-dahang humakbang papalapit ang lalaking akala ko ay nasa kabilang dako ng mundo.Si Jaxon.He was holding a sleek, smoking caliber pistol in his right hand. Medyo gulo ang suit niya, a clear sign na dire-diretso ang biyahe niya mula sa airport, but his aura was pure dark, suffocating energy. Ang madidilim niyang mata ay tila gustong pumatay habang nakatitig sa tatlong lalaking nambastos sa akin.“Who the fuck gave you permission to look at her?” malamig, mababa, ngunit u
Ilang araw din ang lumipas matapos ang gabi na iyon sa villa. Isang linggo na ang nakalilipas nang biglang umalis si Jaxon patungong Europe dahil sa isang matinding urgent call tungkol sa negosyo ng pamilya Mejes. Anim na araw na akong malaya mula sa kanyang mga mapang-angking tingin, sa mabibigat niyang hakbang, at sa nakatutunaw niyang presensya. Anim na araw na walang Jaxon na nagmamanipula ng bawat kilos ko. Kaya naman nang magkaroon ng pagkapanalo sa oras, hindi ako nagdalawang-isip na tanggapin ang aya ni Hienry na pumunta sa gaganaping malaking sayawan sa plaza ng sityo. Kailangan ko talagang mag-unwind. Kailangan kong i-prove sa sarili ko na kaya kong mabuhay nang wala ang toxic vibe ng villa. Super ingay sa plaza, punong-puno ng makukulay na banderitas, at umaalingawngaw ang masiglang tugtugan. Medyo lowkey nailang ako kasi simple lang ang suot kong manipis na puting dress, ngunit si Hienry ay abot-langit ang ngiti nang lapitan ako bitbit ang dalawang baso ng palamig. “Lor
Hindi ko na nagawang makaisip nang maayos nang bigla niya akong binuhat nang walang kahirap-hirap. Sa tindi ng kuryenteng dumadaloy sa buong katawan ko, nagpatianod na lang ako sa kanyang ginagawa niya. Nawalan na ako ng ganang magpumiglas sa kanya; ang utak ko ay tuluyan nang nilamon ng matinding sarap at init na tanging ang katawan lang ni Jaxon ang nakakapagparamdam sa akin. Ibinaba niya ako sa gitna ng kama, pero bago pa ako makabawi ng hininga, bigla niya akong pinatuwad. Marahas niyang inalis ang suot kong underwear, dahilan para walang kaming-kamid na tumambad sa kanya ang aking dalawang butas sa ilalim ng malamlam na liwanag ng kwarto. “Ahhhh... Fuck, Lori...” paos at gumaralgal na mura ni Jaxon habang malalim na napahinga. Tinitigan niya muna ang aking posisyon, ang madidilim niyang mata ay nag-aapoy sa purong pagnanasa habang nakatitig sa kabuuan ng aking pagkababae. Sa isang swabe ngunit mapang-angking galaw, ginamit niya ang kanyang malalaking daliri upang buklatin ang a
“I’m serious about this,” malamig at mariing ulit ni Jaxon, ang boses niya ay gumaralgal sa lalim. Muli niyang hinawakan nang mahigpit ang magkabilang balikat ko at tinitigan ako nang diretso sa mga mata. Ang ganoong klase ng titig ay parang gustong sunugin ang lahat ng pader na pilit kong itinayo buong magdamag. Bawat hawak niya ay nag-iiwan ng nakapapapasong init sa balat ko. “J-Jaxon, pakiusap, makinig ka naman sa akin!” nanginginig kong pakiusap, pilit na iwinawagpag ang mga balikat ko mula sa kanyang mahigpit na kapit. “Hindi mo pwedeng balewalain ang lahat dahil lang sa gusto mo! May buhay ako rito, may reyalidad akong hinarap!” “Your reality is with me, Loriene. It has always been me,” bulong niya, hindi man lang natitinag sa pagpumigilas ko. “At kahit anong pilit mong takasan ako sa probinsyang ito, ibabalik at ibabalik kita sa tabi ko.” “Hindi mo ako pag-aari! Hindi mo hawak ang buhay ko!” singhal ko sa kanya, salubong na salubong ang aking mga kilay habang hinahabol ang
Hindi ko alam kung paano ko naihatid si Aling Trining palabas matapos niyang makuha ang basket ng kalamansi. Ang tanging malinaw na reyalidad na bumabalot sa akin pagkasara ng pinto ay ang nakabibinging katahimikan ng villa—at ang mga hakbang ni Jaxon na dahan-dahang bumababa mula sa hagdan. “Is she gone?” malamig niyang tanong, bumasag sa dilim ng sala. Hindi ako sumagot. Patalikod na sana ako para bumalik sa kwarto nang maramdaman ko ang mabilis niyang pagkilos. Bago pa ako makahakbang, nahuli na niya ang pulso ko at isinandal ako nang marahas ngunit may pag-iingat sa pader ng pasilyo. “J-Jaxon…” maikli kong usal, naghahabol agad ng hininga habang ang bango ng kanyang mamahaling pabango at pamilyar na amoy ng kape ay tuluyang sumasakop sa buong sistema ko. “You’ve been running all day, Loriene,” bulong niya, ang boses niya ay paos at mababa habang unt-unting inilalapit ang mukha sa akin. Ang matitigas at madidilim niyang mata ay deeply locked sa nanginginig kong mga labi. “But
"Ah, ganoon ba? O sige, kainan na!" masayang wika ni Aling Trining, walang kamalay-malay sa tensyon. "Tikman mo itong sinigang, Sir Jaxon. Sariwang kalamansi ang pampaasim niyan, 'yong pinitas ni Hienry sa garden kanina.""Is that so?" malamig na sagot ni Jaxon, unti-unting bumababa ang
“Ha? Kailan pa po?” nagtataka kong tanong.“Hmmm... since a few hours ago? I guess,” isang mayabang na tinig ang narinig ko sa bukana ng kitchen.Nilingon ko si Jaxon na ngayon ay nakapalit na ng simpleng gray t-shirt—na mas lalong nagpatingkad sa lapad ng balikat niya at sa pagiging pamilyar ng
“I told you, I’m staying,” kaswal na sagot niya na tila ba normal na bagay lang ang makisalo sa kwarto ng isang babae. “Staying, yes! Pero hindi ibig sabihin niyon ay dito ka matutulog sa kwarto ko!” Ipointed my finger at the bed. “May guest room naman, Jaxon! O kaya sa sofa ka sa sala! Bakit kai
Madaling-araw na nang imulat ko ang aking mga mata. Hindi ko na pala namalayang nakatulog ako mula pa kaninang hapon at hindi na rin nakapag-dinner. Agad akong bumangon at inayos ang sarili. Mabilis lang akong naligo bago nagsuot ng simpleng puting fitted shirt at maluwag na pants. Kahit walang ok







