Chapter 4: Pink Sapphire Ring

“A ring?” nagtataka kong bulong sa sarili. Kabisado ko lahat ng alahas na pagmamay-ari ko pero wala ako ng ganito kagandang singsing.

“Pink sapphire…” Nanlaki ang mata ko dahil kapareha ito ng singsing na tiningnan ko noon sa Europe. “OMG, a rare o—”

Hindi ko na naituloy ang sasabihin ko nang biglang bumukas ang pinto ng kwarto ko.

“HHUFF… HUFF…”

Hingal na hingal si kuya Jaxon habang lumalapit sa’kin, parang hinabol ang hininga. Bago pa ako makapagsalita, napansin ko agad ang tingin niya—diretso sa kamay ko.

Sa singsing.

Biglang nagbago ang ekspresyon niya.

“Shit…” mahina niyang mura.

Mabilis siyang lumapit at hinablot ang singsing mula sa kamay ko.

“Ouch!” reklamo ko sabay himas sa kamay ko “Magdahan-dahan ka naman!” ani ko pa habang hinimas ang aking kamay

Hindi siya sumagot. Nakayuko lang siya habang hawak-hawak ang singsing, parang mas pinapakalma niya ang sarili kaysa magpaliwanag.

“Bakit mayroon nito dito?” tanong ko, ramdam ko na ang bigat ng sitwasyon kahit hindi ko maintindihan.

Hindi siya agad sumagot.

Kundi… hinawakan lang niya nang mahigpit ang singsing na parang hindi niya inaasahang nasa’kin ‘yon.

At doon ko lang napansin.

Parang galing siya sa pagtakbo.

Parang… hinahabol niya ‘to.

“Kuya Jax,” ulit ko, mas mariin na. “Sa’yo ba ‘yan?”

Saglit siyang tumingin sa’kin, tapos umiwas agad.

“Hindi mo dapat nakita ‘to,” mahina niyang sabi.

Lalo lang akong nalito.

“Eh nasa sahig ng kwarto ko. Paano ko hindi makikita?”

Biglang nanahimik siya.

At sa katahimikan na ‘yon, saka ko lang napagtanto ang isang bagay na hindi ko naisip kanina—

Bakit mayroon sya ng isang bagay na pinak gusto ko?

Ang sing sing na iyon…

Matagal ko nang tinitingnan sa jewelry shop pag pumupunta kami sa Europe, hindi ko ito mabili-bili dahil ito ay rare gemstone- may kamahalan

Napakurap ako, hindi alam kung bakit biglang bumigat ang hangin sa pagitan naming dalawa.

“Nang mahimatay ka kagabi, ako ang bumuhat sa’yo papunta sa kwarto mo,” sabi niya sa mababang boses. “Hindi ko namalayan na naiwan ko ‘yan.”

“So, sayo nga yan?” mahinang pag sisigurado kong tanong sa kanya

Tumango siya.

“Pink sapphire…” ulit ko, halos pabulong. “Favorite color ko.”

Saglit siyang natigilan.

“Alam ko,” mahinang sagot niya.

Do’n ako tuluyang napatahimik.

Dahil hindi iyon parang simpleng sagot.

Parang matagal na niyang alam ang lahat tungkol sa’kin kahit hindi kami nagkakasama

At habang hawak niya pa rin ang singsing, ramdam kong may gustong sabihin si Jaxon—pero pinipigilan niya ang sarili niya.

Parang kahit siya, natatakot sa sasabihin niya kapag tuluyan niyang binitawan ang katahimikan.

Nabasag ang katahimikan nang biglang umimik si Kuya Jace sa pintuan ng aking kwarto.

“Lori,” bigkas nito, halatang dito sya dumiretso galing sa school dahil suot pa rin niya ang kaniyang uniform. Lumapit agad siya sa’kin, tumingin agad sa mukha ko na parang chine-check kung okay ba talaga ako.

“Okay ka na ba?” tanong niya, mahinahon pero may concern.

“Yeah… I’m okay,” maikli kong sagot.

Sa gilid ko, napansin ko si Jaxon—tahimik lang, hawak pa rin ang singsing na agad niyang tinago s kaniyang bulsa

“Bro,” biglang sabi ni Jace, napatingin kay Jaxon. “Ano ginagawa mo dito?”

Doon ko agad naramdaman yung pagbabago.

Parang may switch na na-on.

“I’m just…” hindi niya natapos.

Sandaling tumingin siya sa’kin, tapos biglang naglamig ulit ang ekspresyon niya.

“Never mind.”

“May susunduin lang ako.”

Napakunot-noo si kuya Jace. “Sino?”

“Mom,” sagot niya. “And Angelique.”

Tumango si Jace. “Be quick. Take care”

Isang saglit pa, nanatili si Jaxon sa kinatatayuan niya.

Parang may gusto pa siyang sabihin.

Pero pinili niyang huwag.

Pagkasara ng pinto, tahimik na ulit.

“Lori,” mahinahong sabi ni Jace, “you sure you’re okay?”

Tumango ako, pero hindi ako sigurado.

“May dala akong fruit cake, your favorite” pagmamalaki ni kuya Jace na unaasang gagaan ang aking mood

At hindi sya nabigo sa reksyon ko, “omg! It’s been so long since naka kain ako ng fruit cake” masiglang ani ko habang patalon talon sa tuwa

He really spoils me talaga sa mga bagay bagay alam nya kung paano ako sasaya

Nag sigh of relief lang si kuya at ginulo ang buhok ko “let’s go down pinag hahain ko si manang Rosy sa dining table” ani nito

“Ok!” masiglang sagot ko habang patakb at nag mamadaling pumunta sa daining area

“heyyy… . Careful Lori baka madulas ka” natatawang ani ni kuya Jace

“Sorry” with peace sign “I’m just excited

Nang makarating ako sa dining table ay agad akong nag hiwa ng cake at kumain, sa wakas tahimik at mapayapa akong kumakain ngayon

Sumunod si kuya Jace at tumabi sa akin, nakapagpalit na pala sya ng damit

Tumingin ako sa kanya ng nakangiti “you’re the best kuya talaga that I ever had” Pag lalambing ko sa kanya

“Haha… just a pice of fruit cake can lift a pricess's mood” natatawang ani nito kumukuha ng piece of fruit cake

“Hindi katulad nang isa dyan walang ginawa kundi pasamain ang loob ko” referring to kuya Jaxon

“You know- growing up in business world can change a person……. intindihin mo nalang besides he's older than us” pagtatanggol niya kay kuya Jaxon

At tanging *pout lamang ang aking naisagot

Tumawa ito at kinurot ang aking pisngi “ you really are a brat huh…”

“What do you think about Angelique?” tanong ni kuya Jace na biglang nagpa wala ng gana ko

Pero sinagot ko parin ang tanong ni kuya Jace dahil honest ako sa kanya

“I don’t know….. I don’t like her” sambit ko habang naka tingin lang sa cake “she always stutter and…. Always cry…. Maybe mom’s really missed her napatingin lang ako kay kuya Jace, nakikinig lang ito sa akin

“pag umalis ka, wala na akonkakampi… dad loves his work madalang sya umuwi, si Mommy nakay Angelique ang atensyon nya nagyon… . Si kuya Jax… . .” *sigh buntong hininga ko “ he always makes me feel like I wasn’t part of this family” pabahol kong salita

“well… yaya Rosy's here also manang Osang and mang Martin” panunuyo niyang sagot sa akin habang nakatingin

Tumango lang ako sa kanya at dumiretso na sa pagkain ng biglang bumukas ang pinto-