Kabanata 4: Ang Pagsagip sa Gitna ng Panganib

Napangisi nang mapait si Nathalie, ngunit hindi na s’ya nagsalita pa.

Wala ring saysay ang pagsisiwalat n’ya sa katotohanan. Malay ba n’ya, baka nasisiyahan din si Jacob sa pakiramdam na may isang babaeng patuloy na umaasa at dumedepende sa kan’ya.

Paulit-ulit na bumulong si Jacob sa sarili n’ya na imposibleng magsinungaling si Alexandra, saka tuluyan nang tumalikod at umalis.

Pupuntahan n’ya ang paaralan ni Alexandra upang personal na tiyakin kung talagang nasaktan ito o niloloko lamang siya.

Pagdating naman kay Nathalie, wala s’yang anumang ipinag-aalala.

Kung tutuusin, sa taas ng pamantayan ni Nathalie pagdating sa mga lalaki, imposibleng magkagusto ito sa isang matandang katulad ni Dante.

Nang makaalis si Jacob, saka lamang nakabawi sa pagkakatulala si Dante, na kanina pa tahimik na nanonood sa kanilang pagtatalo, “Miss Hernandez, ‘yong lalaking ‘yon ang dati mong nobyo, hindi ba? Sa narinig ko, nakipagrelasyon pa s’ya sa sarili mong kapatid? Hindi karapat-dapat sa’yo ang mga lalaking babaero at hindi marunong makuntento. Mas mabuting piliin mo ang isang lalaking tapat at seryoso sa relasyon, gaya ko.”

Kanina lang ay medyo napahiya si Dante nang tanggihan s’ya ni Nathalie.

Ngunit nang sumulpot ang walang kuwentang dating nobyo ng babae, na hindi lang nagtaksil kundi nakipagrelasyon pa sa nakababatang kapatid nito, agad na nanumbalik ang kan’yang kumpiyansa.

May maipakakain ba ang pagiging bata at guwapo ng isang lalaki? Hindi ba't puro pagtataksil at pakikipaglandian sa iba lang ang ginagawa ng mga ‘yan?

Mas maaasahan pa rin ang isang lalaking may sapat na gulang at marunong umako ng responsibilidad.

Habang nagsasalita, hindi namalayan ni Dante na unti-unti nang dumudulas ang kan’yang kamay patungo sa makinis at maputing likod ng kamay ni Nathalie.

Hindi nga kataka-taka kung bakit gusto ng mga lalaki ang mga babaeng labingwalong taong gulang. Napakakinis ng balat nila, napakasariwa ng kanilang mukha… talagang lubhang kaakit-akit!

Nang maramdaman ni Nathalie ang mahalay na kamay ng lalaki, agad s’yang nakadama ng matinding pagkasuklam. Mabilis n’yang binawi ang kan’yang kamay at nagbago ang ekspresyon ng kan’yang mukha, saka malamig na nagsalita, “Mr. de Magiba, mangyaring igalang n’yo ang inyong sarili.”

Huminga siya nang malalim bago nagpatuloy sa malamig na tinig, “Pasensya na, pero dito na magtatapos ang blind date natin. Hindi talaga tayo bagay para sa isa't isa.”

Nang makitang tatayo na si Nathalie upang umalis, biglang nataranta si Dante.

Paano n’ya hahayaang makawala ang babaeng halos nasa palad na n’ya?

“Hindi ka puwedeng umalis!” sigaw niya, “Tinanggap na ng nanay mo ang dalawampung libong peso na ibinigay ko bilang paunang bayad! Kaya mula ngayon, akin ka na!”

Matapos makita ang litrato ni Nathalie, agad na nagkainteres si Dante. Hindi pa man sila nagkikita nang personal, nangako na s’ya kay Mercedes na magbibigay s’ya ng limang daang libong peso bilang dote.

Sa takot na baka magbago ang isip ni Dante, agad s’yang nginitian ni Mercedes at nagsimulang purihin ang kan’yang anak, “Mr. de Magiba, hindi lamang maganda ang anak kong ito, kundi masipag at maaasahan din. Talagang mapalad ang lalaking mapapangasawa n’ya! Pero may ilan pa akong isinaayos na blind date para sa kan’ya. Kung hindi kayo magpapakita ng sapat na sinseridad, hindi ko rin masisiguro kung sino ang pipiliin n’ya sa huli, hindi ba?”

Napaisip si Dante at inaming may punto ang babae. Kaya naman agad s’yang naglipat ng dalawampung libong peso kay Mercedes bilang paunang bayad.

Halos hindi magkasya ang ngiti sa mukha ni Mercedes. Agad n’yang tiniyak sa lalaki na hindi na s’ya magsasaayos ng iba pang blind date para kay Nathalie.

Nang malaman ni Nathalie na ipinagpalit s’ya ng sarili n’yang magulang sa halagang dalawampung libong peso, halos sumabog ang kan’yang dibdib sa galit.

“Ang nanay ko ang tumanggap ng pera mo! S’ya ang hanapin mo!”

Dinampot n’ya ang kan’yang bag at naghanda nang umalis. Ngunit mabilis na iniunat ni Dante ang makapal at matabang palad nito at mariing hinawakan ang nakalantad na balikat nito, “Gusto mo pa ring umalis? Tinanggap na ng pamilya mo ang pera ko. Mula ngayon, pag-aari na kita, Nathalie Hernandez!”

Paulit-ulit na hinimas ng magagaspang at makalyo nitong mga daliri ang makinis na balat sa ilalim ng kan’yang palad. Samantala, libog na libog ang mga mata nito habang walang pakundangang sinusuyod ang katawan ng babae.

“Bitawan mo ako!” sigaw ni Nathalie. Dahil sa mariing pagkakahawak sa kan’yang balikat, namula sa galit ang mukha nito. Ang malagkit na paghipo ng lalaki at ang mahalay nitong mga tingin ay nagdulot sa kan’ya ng matinding pagkasuklam. Pakiramdam n’ya ay masusuka s’ya anumang sandali.

Hindi n’ya kailanman inakalang maglalakas-loob ang matandang manyakis na ito na hawakan s’ya nang ganoon sa harap mismo ng napakaraming tao.

Sa sumunod na iglap, isang malaking kamay ang biglang sumulpot mula sa gilid at marahas na pinilipit ang kamay ni Dante na nakapatong sa balikat ni Nathalie. Isang nakapanghihilakbot na tunog ng pagkabali ng buto ang umalingawngaw.

“Arghhh!” napahiyaw sa sakit si Dante, “Sino'ng lintik ang naglakas-loob na hawakan ako?!”

Napataas s’ya ng tingin at bumungad sa kan’ya ang isang lalaking matangkad, balingkinitan, at may malamig na ekspresyon.

Matalas ang mga guhit ng mukha nito, lalo na ang mga kilay at buto sa paligid ng mga mata. Nababalot ito ng nakapangingilabot na awra na tila nagbabanta na hindi ito dapat galitin. Para bang isang nakakatakot na unos ang bumalot kay Dante, halos hindi s’ya makahinga sa matinding presyur na ibinibigay ng lalaki.

Biglang nanghina ang boses ni Dante. Bahagyang nanginginig, nagtanong s’ya, “I-ikaw… sino ka?”

Hindi malakas ang boses ni Joaquin, ngunit taglay nito ang nakapanliliit na awtoridad na walang sinumang maglalakas-loob na suwayin, “Layas!”

Mukhang hindi ordinaryong tao ang lalaking ito. At dahil alam ni Dante na wala s’yang mapapala sa pakikipaglaban sa isang taong mas makapangyarihan sa kan’ya, minabuti n’yang huwag nang magmatigas.

Iniinda ang sakit, napangiwi s’ya habang hawak ang nabaling braso. Pagkatapos ay dali-daling umalis ng restawran.

Samantala, hindi pa rin lubusang nakakabawi si Nathalie sa takot at pagkabiglang dinanas n’ya kanina. Tulala s’yang tumayo at tumingin sa lalaking sumagip sa kan’ya, “Salamat sa pagtulong mo sa’kin kanina.”

Sa isang iglap, tila naglaho ang nakapangingilabot na awra ni Joaquin. Napalitan ang malamig na ekspresyon n’ya ng isang mahinahon at banayad na anyo, “Miss Hernandez, nasaksihan ko ang nangyari sa blind date mo kanina. Nakapanghihinayang na nakatagpo ka ng mga lalaking hindi karapat-dapat sa’yo. Nagkataon ding pinipilit na rin akong mag-asawa ng pamilya ko nitong mga nakaraang araw. Kaya umaasa akong mapag-iisipan mong mabuti ang posibilidad na ako naman ang piliin mo.”

Walang bahid ng pang-aakit o pagmamataas sa kan’yang tinig. Sa halip, taos-puso at tapat ang bawat salitang binitiwan ng lalaki.

Nakahinga nang maluwag si Nathalie nang tuluyan na s’yang makabawi. Tumango s’ya at sumagot, “Sige, maaari naman.”

Batay sa sinabi ng kan’yang ina sa pag-uusap nila ng matanda kanina, kapag hindi naging maayos ang blind date n’ya kay Dante, tiyak na maghahanap na naman ito ng panibagong mga lalaki upang makilala n’ya.

Ayaw na n’yang makipagkita sa kung sinu-sinong lalaking hindi n’ya naman gusto.

At sa unang tingin pa lang sa lalaking nasa harapan n’ya, halatang hindi ito ang tipong kailangang dumaan sa blind date upang makahanap ng mapapangasawa.

Matikas ang tindig nito. Tinatayang halos isang metro at siyamnapung sentimetro ang taas, malapad ang mga balikat, at makitid ang baywang. Pino at malinaw ang mga katangian ng mukha nito, at ang linya ng panga ay tila maingat na nililok ng isang mahusay na eskultor.

Napakalaki ng pagkakaiba n’ya sa pandak, mataba, at kalbong lalaking nakaharap n’ya kanina.

Hindi lamang kahanga-hanga ang hitsura ng lalaki. Marangal din ang ipinakita nitong pagkatao.

Kanina, nang hawakan s’ya nang sapilitan ng matandang manyakis, ang mga tao sa paligid ay nakatingin lamang at nagtsitsismisan. Walang ni isa man sa kanila ang lumapit upang tulungan s’ya.

Tanging ang lalaking ito lamang na ipinadala ng Diyos ang niligtas s’ya.

Ang mabilis, marahas, at walang pag-aalinlangan nitong pagkilos upang pigilan si Dante ay talagang kahanga-hanga. Sa katunayan, saglit s’yang natulala sa sobrang paghanga rito.

Dahil pumayag na s’yang isaalang-alang ang lalaki bilang posibleng mapapangasawa, sinimulan ni Nathalie ang pormal na pagpapakilala sa sarili, “Magpapakilala muna ako. Dalawampu't pitong taong gulang na ako at nagtatrabaho sa isang kompanya ng pagpaplano at pag-oorganisa ng mga proyekto. Labinlimang libong peso ang buwanang suweldo ko. Karaniwan lamang ang kalagayan ng pamilya namin. May dalawa pa akong nakababatang kapatid, at ang tatay ko naman ay paralisado at nakaupo na lamang sa wheelchair…”

Pagkatapos magsalita, bahagyang kinabahan si Nathalie habang tinitingnan ang lalaki sa tapat n’ya.

Sa mundo ng paghahanap ng mapapangasawa, hindi pabor sa kan’ya ang ganitong kalagayan ng pamilya. Karamihan sa mga pamilyang naghahanap ng mapapangasawa para sa kanilang anak ay malamang na mag-aalinlangan kapag nalaman ang kan’yang sitwasyon.

Ngunit walang kahit katiting na pagbabago sa mukha ni Joaquin. Tumango lamang s’ya bago nagsimulang magpakilala, “Dalawampu't siyam na taong gulang na ako. Nagtatrabaho ako sa Mayari Group. May sarili akong kotse at bahay,” dagdag pa nito, “dahil nagmamadali na ang pamilya ko na mag-asawa ako, kung papayag ka, Miss Hernandez, maaari tayong pumunta ngayon mismo sa tanggapan ng rehistro upang magpakasal,“ Kung magpapakasal din naman s’ya, mas pipiliin n’yang mapangasawa ang isang babaeng kahawig ni Carmela.

Mayari Group?

Iyon ang malaking kompanyang pinapangarap pasukan ng napakaraming kabataan, isang kompanyang handang pag-agawan ng mga aplikante kahit mahirap makapasok.

Kung nagtatrabaho ang lalaking ito roon, nangangahulugan lamang na mahusay s’ya sa kan’yang larangan at malamang na maayos din ang kan’yang kita.

Bukod sa guwapo na, maganda pa ang trabaho n’ya. Sa hitsura at kakayahan n’yang iyon, tiyak na maraming babaeng magkakandarapang mapalapit sa kan’ya. Kung ganoon, bakit nais n’yang pakasalan ang isang babaeng minsan pa lamang n’yang nakita?

Hindi na napigilan ni Nathalie ang kan’yang sarili at naitanong iyon nang direkta.

Kalmadong sumagot ang lalaki, “Dahil pakiramdam ko parang matagal na kitang kilala, Miss Hernandez.”

Bagaman sinabi n’yang pakiramdam n’ya ay matagal na n’yang kilala si Nathalie, nanatiling malamig at malayo ang ekspresyon ng kan’yang mukha.

Gayunman, sa halip na mabahala, lalo pang nakadama ng kapanatagan si Nathalie.

Dahil sa pagiging mahinahon at hindi mapilit ng lalaki, mas madali n’yang napaniwala ang sarili na hindi ito masamang tao. Marahil, tulad n’ya, isa rin itong taong sukdulan nang napipilit ng pamilya na mag-asawa at naghahanap lamang ng mapagkakatiwalaang makakasama sa buhay.

Kung naging kagaya ito ni Dante na halos lamunin s’ya ng tingin at hindi maitago ang mahalay na pagnanasa, malamang ay matagal na s’yang lumayo rito.

Muling tumango si Nathalie, saka tumugon, “Sige. Kung gano’n, magpakasal na tayo ngayon.”