Unconditional Love

Janine POV

Nagising ulit ako ng maaga dahil sa tawag ni Bes. At tulad ng dati, ginawan ko pa rin ng almusal si Lucas. Pero hindi ko na sila hinintay na bumaba pa. Umalis na agad ako ng bahay.

Gusto ko munang umalis pansamantala—kahit ilang oras lang. Ayoko muna ng gulo, kaya ako na lang ang iiwas.

Dalawang araw nang nakatira sa amin si Sophia. Wala raw siyang mauuwian dito sa Pilipinas at ayaw niyang mag-book ng hotel. Ayos lang naman daw kay Lucas—siya pa nga ang nag-offer na mag-stay siya dito sa mansion.

Ayoko man, pero wala akong magagawa. Sino ba naman ako?

Asawa lang ako sa papel, pero hindi sa puso.

Para hindi na lalo akong kamuhian ng asawa ko, kailangan ko na lang manahimik at sumang-ayon sa lahat ng gusto niya.

Papunta ako ngayon sa mommy ko. May sasabihin daw siyang mahalagang bagay. Ayokong makita niya akong miserable, kaya dumaan muna ako sa parlor para kahit papaano ay maayos akong tingnan.

Hanggang ngayon, hindi ko maintindihan ang nararamdaman ko—halo-halong takot, awa, at konsensya para sa asawa ko. Sobrang bigat ng dibdib ko tuwing naaalala ko ang gabing muling nagkita kami ni Sophia.

Sariwa pa rin sa isip ko ang mga salitang binitiwan nila… at ang sakit na ibinigay ng lalaking mahal ko.

---

**Flashback – Two Days Ago**

Pagkatapos akong tawaging *bitch* ng babaeng iyon, umasa akong ipagtatanggol ako ng asawa ko. Kahit kaunti man lang.

“Luc, napakaganda ng asawa mo, right?” tanong ni Sophia.

Napatingin si Lucas sa kanya, saka ibinalik ang tingin sa baso ng alak.

“Yeah. She’s beautiful.”

Nagulat ako.

At sa unang pagkakataon matapos ang matagal na panahon, napangiti ako. Ngayon ko lang ulit narinig na tinawag niya akong maganda.

“Kapag siguro painumin niya ulit ako ng kasumpa-sumpang gamot na ’yon…”

Bigla akong nakonsensya.

Bakas sa mga mata niya ang galit, takot, at kawalan ng pag-asa.

Uminom siya ng alak nang isang lagukan at ngumiti nang mapait kay Sophia. Nakita kong nalungkot ang mukha nito—parang naawa siya kay Lucas.

Ako lang ba ang hindi naawa sa asawa ko?

Pinilit kong huwag umiyak sa harap nila. Tahimik akong umakyat at pumasok sa kwarto.

---

Nagising ako sa ingay.

May nagbabasag ng kung anu-ano sa baba.

Agad akong bumangon at bumaba, takot na takot na baka may nangyaring masama kay Lucas.

Alas-dos na pala ng madaling araw.

Pagdating ko sa dining area, bumungad sa akin ang mga basag na bote, nagkalat na babasagin, at sirang mga figurine.

Nakita ko si Sophia—pilit na pinipigilan si Lucas sa pagwawala.

“Ano’ng nangyayari dito?” tanong ko.

Bigla akong sinampal ni Sophia.

Malakas.

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat.

“Ikaw ang dahilan kung bakit siya nagkakaganyan! Kasalanan mo ’to lahat! Wala kang kwentang babae!”

Napatingin ako kay Lucas.

Mukha siyang pagod. Malungkot. Ngunit nang tumingin siya sa akin, nag-iba ang mga mata niya.

Parang hindi na niya ako kilala.

Lumapit siya sa akin—at sa isang iglap, nakahawak na siya sa leeg ko.

Napadikit ako sa pader.

Hindi ako makahinga.

“Dapat sa ’yo mamatay! Sinira mo ang buhay ko!”

Pinilit kong alisin ang kamay niya, ngunit napakalakas niya.

Narinig kong umiiyak at umaawat si Sophia.

“Luc! Bitiwan mo siya! Masisira ang buhay mo!”

Sa huli, binitiwan niya ako.

Napaupo ako sa sahig, inuubo, nanginginig, at umiiyak.

Sinuntok niya ang pader sa tabi ng mukha ko.

Doon na ako tuluyang napahagulgol.

---

“Ano ang dapat kong gawin… para patawarin mo lang ako?” umiiyak kong tanong.

“Talaga bang wala nang kapatawaran?”

“Ikakasal na siya sa iba,” malamig niyang sabi.

Pakiramdam ko, tuluyan na akong gumuho.

“Hindi mo ako mahal,” sigaw niya. “Kung mahal mo ako, hinayaan mo sana akong maging masaya.”

“Selfish ka.”

Umalis siya.

Lumapit si Sophia at inabot ako ng tubig.

“Bumitaw ka na,” malamig niyang sabi. “Darating na siya.”

---

**End of Flashback**

Sobrang sakit.

Hanggang ngayon, para akong pinapatay ng konsensya.

---

Pagdating ko sa bahay ni Mommy, sandali akong nanatili sa loob ng sasakyan.

Ayokong makita niyang basag ako.

Ngunit paglabas ko, sinalubong niya agad ako ng yakap.

“I miss you, Mom. I love you.”

At doon ko naramdaman ang totoong pahinga.

Habang kumakain kami ng pancakes, sinabi niya ang dahilan ng pagtawag niya.

“Sweetie, gusto kong ikaw ang humawak ng kumpanya ko.”

Nanlaki ang mga mata ko.

Ngunit kasabay ng tuwa, may takot.

“Mom… kailangan ko na ba talagang bitawan ang asawa ko?”

Hinawakan niya ang kamay ko.

“Anak, mahalin mo muna ang sarili mo.”

Doon tuluyang tumulo ang luha ko.

“Dalawang taon ka nang nasasaktan. Tama na.”

Niyakap niya ako nang mahigpit.

“Kung hindi ka kayang mahalin, huwag mong pilitin. May mga laban na kailangang bitawan para mabuhay.”

---

Pag-alis ko sa bahay ni Mommy, isang tanong lang ang paulit-ulit sa isip ko.

Kaya ko na bang piliin ang sarili ko… kahit kapalit nito ang pagkawala ni Lucas?