LOGINChapter 186Hindi niya kailanman nagampanan ang kanyang mga responsibilidad bilang ama, at ni minsan ay hindi niya nadala si Neriah sa isang amusement park.Nag-isip sandali si Neriah.Gusto niya talagang pumunta, kaya muli siyang tumango.Bakasyon sa tag-init, dagdag pa ang mga weekend—kaya mahahaba ang pila sa amusement park.Napakaraming tao.May lugar para sa pet boarding. Ikinulong muna ni Cormac si Yda, naghanda ng tubig at pagkain para sa aso, saka dinala si Neriah papasok sa amusement park.Ito marahil ang unang beses niyang napunta sa ganitong lugar.Ayaw niya sa mataong lugar.Lalo na sa mga lugar na maraming bata.Matapos maglaro ng ilang rides, si Cormac—na dumating nang biglaan—ay napilitan lamang maglabas ng cellphone at maghanap ng guide. Tila likas sa mga babae ang pamimili; tuwing makakakita si Neriah ng mga cute na manika sa tindahan, kusa siyang humihinto. Yumuko si Cormac upang makapantay ang tingin sa bata.“Bilhin mo kung ano ang gusto mo.”Marahang bumulong si N
Chapter 185Malinaw na panaginip lamang iyon.Ngunit hindi niya makalimutan ang kanyang mas batang sarili—ang paraan ng pagtingin nito sa kanya, mapaglaro, tiyak, at puno ng panunuya.Inabot ni Cormac ang bedside table. Dalawang sleeping pills na lamang ang natitira.Hindi sapat ang dalawang ito para makatulog nang matiwasay ngayon.Tumayo ang lalaki at naglakad patungo sa bintana.May isang itim na leather armchair sa silid. Pumasok ang malamig na liwanag ng buwan mula sa floor-to-ceiling windows. Hawak niya ang isang sigarilyo sa pagitan ng mga daliri—maikli na lamang ang abo, kumikislap ang pulang baga. Humigop siya nang malalim, at tinakpan ng usok ang kanyang mukha.Naupo roon si Cormac, mistulang isang malamig at mailap na larawan.Matagal siyang nanatili roon.Dahil sa panaginip—isang panaginip na parang galing sa ibang mundo, totoo ngunit hindi rin, malinaw ngunit surreal.Nanatili siyang nakaupo sa tabi ng bintana hanggang sa pumuti ang langit.Lumapit si Yda at dinilaan ang
“Napag-isipan ko na ito nang mabuti. Kailangan din ng doktor ang lugar na iyon.” Ayaw nang mag-atubili pa ni Cormac.Pinakawalan niya ang huling usok ng sigarilyo at pinaandar ang sasakyan.Habang ibinababa niya ang tawag, mahina niyang sinabi, “Hindi pa ako kailanman naging ganito kalinaw ang isip.”Noong araw na iyon, lumuhod siya sa loob ng templo.Lumuhod siya mula gabi hanggang kinabukasan.Hindi siya kailanman naniwala sa mga diyos o espiritu, ngunit nang itingala niya ang mga kupas at bakas-bakas na estatwa, napuno siya ng pagkamangha at pangamba.Tinanong niya si Baristo kung gusto ba nito ng prutas.Tinapik ng matandang monghe ang kahoy na isda.Matagal itong nanatiling tahimik.Para siyang taong naipit sa kumunoy—habang mas lumalaban, mas lalo siyang lumulubog; ngunit kung hindi siya gagalaw, wala ring makapagliligtas sa kanya.Ang litrato na desperado niyang iniahon mula sa dagat.Gusot na gusot.Noong sandaling tumalon siya sa dagat, marunong naman siyang lumangoy, ngunit
Chapter 183Tinulungan ng staff si Naomi na isuot ang asul na wedding dress. Medyo malaki ito para sa kanya kaya’t sinara sa likod gamit ang ilang safety pin. Ang palda ng bestida ay detalyado at napakagara—patong-patong ang tela, mabigat ngunit elegante sa bawat galaw.“Kailangan niyo pa po ba ng belo, ma’am?” tanong ng staff habang inaayos ang laylayan.Sandaling nag-isip si Naomi bago tumango.“Oo. Pero simple lang sana.”Hindi rin naman inayos nang husto ang kanyang buhok, at napakapayak ng make-up niya. Ayaw niya ng kung anu-anong kumplikado—isang litrato lang ang pakay niya.Maingat na isinuot ng staff ang belo. Sa loob nito, basta na lamang itinali pababa ang kanyang buhok sa isang mababang ponytail.“Okay na po,” ngumiti ang staff. “Pwede na po kayong lumabas.”Lumakad si Naomi palabas at dumating sa Studio 2.Nandoon na si Cormac, naghihintay.Nagpalit siya ng puting suit—hindi eksaktong akma sa kanya, halatang minadali lamang ang pagsuot. Itinuwid niya ang bahagyang naglilip
Chapter 182Iniwas ni Cormac ang kanyang tingin mula kay Naomi. Bumukas ang pinto, at tumambad ang isang maleta na nakalagay sa gitna ng sala.Maayos ang sala—malinis, tahimik, at halatang matagal nang walang naninirahan. Kung hindi lamang nagkasakit nang malubha ang lola ni Naomi at naospital, malamang ay hindi na siya bumalik pa sa Maynila. At ang ugat ng lahat ng ito… siya mismo.Talaga bang palalayasin niya ako?Matagal na niya akong sinaktan, at ngayon pati ang lungsod ko, gusto pa niyang agawin sa akin.Kung hindi dahil sa akin…Marahil hanggang ngayon, dito pa rin nakatira sina Naomi at Neriah—katulad ng dati, namumuhay nang simple ngunit masaya at puno ng init.Nalaman ni Cormac na ang kasal nina Naomi at Glenn ay isang kasunduang walang pag-ibig. Ginawa iyon ni Glenn para sa kanyang amang malubha ang sakit, at ginawa iyon ni Naomi para magkaroon ng pagkakataong makapasok sa kindergarten ang kanyang anak.Unti-unti, nakahanap si Naomi ng katahimikan sa Maynila.At unti-unti ri
Chapter 181Alas-sais ng hapon, sa templo.Napakaliit ng templong iyon at bihira lamang puntahan ng mga tao. Karaniwan itong nagsasara ng alas-singko ng hapon. Ngunit ngayong araw, sinabi ng tagapangasiwa na si Baristo, “Maghintay pa tayo nang kaunti.”Nag-antay ang batang baguhang monghe hanggang alas-sais, at noo’y isasara na sana niya ang pinto nang may bahagya siyang matanaw na aninong paakyat sa bundok.Nag-iisa at tila inabandona, binabaha ng ulan ang lalaki—basang-basa ang kanyang kasuotan, dikit na dikit sa noo ang kanyang itim na buhok. Lubos siyang magulo ang anyo. Mabigat ang bawat hakbang niya.Pagpasok ni Cormac, agad na nagdasal ang batang monghe, sabay pinagdikit ang mga palad. “Mangyari po kayong pumasok.”Hindi ba’t ito ang kaibigan ni Sister Maria kaninang umaga?Noong umaga, ang lalaking ito’y may taglay na marangal at pambihirang dignidad. Mataas ang noo at kilay niya, puno ng pagmamataas at paghamak, at kapansin-pansin ang kanyang malamig at mailap na tindig.Ngun







