LOGINเมื่อเชฟขนมหวานชื่อดังอย่าง ชาลิสา ถูกทาบทามให้มาร่วมโพรเจกต์ใหม่เพื่อสร้างสรรค์เมนูขนมหวานให้กับ Grand Lunara Hotel เธอคิดว่านี่ก็แค่เรื่องงาน แต่ใครจะคิดว่ารองประธานหนุ่มสุดหล่ออย่าง พีรณัฐ จะทำให้เธอใจสั่นตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอและเขายังทำให้เธอได้พบกับรสชาติของความรักที่หอมหวานยิ่งกว่า...
View Moreภายในห้องประชุม ของโรงแรม Grand Lunara Hotel
นิธิศ ศิริอนันต์ เจ้าของโรงแรมหรูระดับห้าดาว Grand Lunara Hotel กำลังนั่งฟังรายงานจากทีมพัฒนาธุรกิจอยู่
“คุณชาลิสายังยืนยันปฏิเสธข้อเสนอครับท่านประธาน” เสียงของสุพัฒน์ หัวหน้าทีมพัฒนาธุรกิจรายงานอย่างนอบน้อม
พีรณัฐถอนหายใจออกมาเบาๆ เขานั่งหลังตรงอยู่ที่โต๊ะประชุม ดวงตาคมเข้มก้มมองเอกสารโพรเจกต์ตรงหน้าอย่างครุ่นคิด นี่มันครั้งที่สามแล้วที่คนของเขาพยายามติดต่อเชฟขนมหวานชื่อดังเจ้าของร้าน The Mellow Story แต่ก็ยังไม่สำเร็จ
พีรณัฐเป็นลูกชายคนโตของตระกูลศิริอนันต์ หลังจากเรียนจบปริญญาโทด้านการบริหารโรงแรมโดยตรงจากประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เขาก็ทำงานเก็บเกี่ยวประสบการณ์อยู่ที่นั่นเกือบสามปีก่อนจะกลับมารับตำแหน่งรองประธานและช่วยพ่อของเขาบริหารโรงแรม
“แล้วทาง Le Varna ล่ะ” นิธิศถามขึ้นอีกครั้ง
“ทางนั้นก็โดนปฏิเสธเหมือนกันครับ”
“งั้นให้พีไปคุยเองแล้วกัน” เสียงของนิธิศเอ่ยขึ้นเรียบๆ
“ครับ?” พีรณัฐเงยหน้ามองไปทางพ่อของเขาทันที “ท่านประธานจะให้ผมไปคุยกับเธอเองเหรอครับ?”
“ก็คนอื่นติดต่อไปตั้งหลายรอบแล้ว เขาไม่เปลี่ยนใจนี่” น้ำเสียงของนิธิศฟังดูสบายๆ แต่แฝงความจริงจังไว้เต็มเปี่ยม “นี่มันโพรเจกต์แรกที่ฉันมอบหมายให้แกดูแลโดยตรง แกควรจัดการให้เรียบร้อย”
พีรณัฐยิ้มบางๆ อย่างเข้าใจ
“ครับ ผมจะลองดูอีกครั้ง”
หลังจากการประชุมอันยาวนานเสร็จสิ้นลง พีรณัฐก็เดินกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง เขานั่งลงที่โต๊ะทำงานและลองหาข้อมูลของเชฟชาลิสาดูอีกครั้ง
ชาลิสา พิพัฒน์กุล หรือ แยม เธออายุ 26 ปี เป็นเชฟขนมหวานที่จบจากสถาบันสอนทำขนมชื่อดัง และยังชนะในการเข้าแข่งขันในรายการทำขนมหวานอีกด้วย เธอมีร้านขนมของตัวเองถึงสามสาขา ทั้งที่กรุงเทพ เชียงใหม่ และพัทยา
พีรณัฐอ่านรายละเอียดประวัติของเธอคร่าวๆ แล้วลองเปิดดูรายการที่เธอไปเข้าร่วมแข่งขัน เธอทั้งเก่งและสมาธิดีมาก พีรณัฐไม่รู้ตัวเลยว่าระหว่างที่ดูรายการไปเรื่อยๆ เขาก็เผลอยิ้มออกมา…
…
ในห้องอบขนมของร้าน The Mellow Story ที่เป็นกระจกใสเปิดให้ลูกค้าสามารถมองเห็นได้จากภายนอก
“พี่แยมคะ ชีสเค้กอบเสร็จแล้ว เดี๋ยวโมแต่งหน้าเค้กเองพี่แยมไปพักเถอะค่ะ” มณฑิรา หรือ โม เธอเป็นผู้ช่วยเชฟของชาลิสาและประจำอยู่ที่สาขาในกรุงเทพฯ เป็นหลัก ส่วนที่สาขาเชียงใหม่กับพัทยาต่างก็มีเชฟคนอื่นประจำอยู่แล้ว
ชาลิสาที่กำลังตั้งใจแต่งหน้าขนมเค้กด้วยตัวเอง ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองแต่เธอตอบรับออกมาเบาๆ “โอเค”
ชาลิสาวางมือจากสิ่งที่ทำอยู่ เธอเข้ามาช่วยงานในห้องทำขนมและยุ่งตั้งแต่เช้ายังไม่ได้พักเลย นี่ก็สายแล้วในร้านก็เริ่มมีลูกค้าเข้ามาเรื่อยๆ เธอเดินออกไปจากห้องอบขนม เข้าไปที่หลังร้านและเปิดประตูเข้าไปในห้องพักของพนักงาน
เธอเดินไปนั่งลงที่โซฟาแล้วเอนหลังพิงพนัก แต่ยังไม่ทันได้นั่งพักดีๆ โทรศัพท์ของเธอก็สั่นขึ้นมา ชาลิสาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูพอเห็นเป็นเบอร์ของทีมพัฒนาธุรกิจของโรงแรม Grand Lunara เธอเลยกดรับสาย
“สวัสดีค่ะ”
ปลายสายก็ตอบกลับมาทันที “สวัสดีครับ คุณชาลิสา ผมสุพัฒน์ติดต่อมาจากโรงแรม Grand Lunara นะครับ”
“ค่ะ” ชาลิสาตอบด้วยน้ำเสียงเนือยๆ
“ไม่ทราบว่าวันนี้คุณชาลิสา พอจะมีเวลาว่างไหมครับ ทางทีมเราอยากเข้าไปยื่นข้อเสนอเพิ่มเติมให้คุณชาลิสาครับ”
“วันนี้เหรอคะ จริงๆ แล้วฉันยุ่งมากเลยค่ะ”
“แล้ววันพรุ่งนี้ล่ะครับ” สุพัฒน์ยังคงตื้อไม่เลิก
ชาลิสาเริ่มรู้สึกรำคาญ จริงๆ เธอก็ปฏิเสธไปตั้งสามครั้งแล้ว เขายังไม่เลิกมายื่นข้อเสนอเพิ่มให้เธออีก เธอเลยคิดว่าให้เขามาวันนี้แล้วคุยให้จบเขาจะได้เลิกวุ่นวายกับเธอน่าจะดีกว่า “งั้นวันนี้ช่วงเย็นก็ได้ค่ะ ฉันจะหาเวลาให้”
“ได้ครับ ขอบคุณครับคุณชาลิสา” สุพัฒน์เอ่ยขอบคุณแล้ววางสายไป
“เห้อ…น่าเบื่อชะมัด” ชาลิสาพูดพลางถอนหายใจออกมา
สิ้นเสียงของนิธิศ พิชญาก็เดินถือถุงพะรุงพะรังเข้ามา ก่อนจะส่งให้แม่บ้านรับไป “พีชมาแล้วค่ะ”พิชญาเดินเข้ามานั่งลงที่โต๊ะทานอาหารข้างๆ หลานสาวแล้วหอมแก้มหลานสาวตัวน้อยอย่างมันเขี้ยว “อาพีชคิดถึงน้องเพิร์ลที่สุด”เด็กหญิงตัวน้อยรีบเอียงตัวไปกระซิบกระซาบบางอย่างกับพิชญาเบาๆ แล้วทั้งสองคนก็หัวเราะคิกคักกันออกมา“งั้นก็กินข้าวกันเถอะ วันนี้แม่ทำแต่ของโปรดแยมทั้งนั้น” พรพิมลพูดพลางตักอาหารใส่จานให้ชาลิสาบรรยากาศวันเกิดที่เรียบง่ายทำให้ชาลิสามีความสุขมาก ทั้งครอบครัวอยู่ทานอาหารด้วยกันอย่างพร้อมหน้าและพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานจนมาถึงช่วงเซอร์ไพร์สเด็กหญิงตัวน้อยชวนคุณพ่อของเธอเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมขนมเค้ก ก่อนที่ไฟในห้องอาหารจะดับลงแล้วตามมาด้วยเสียงเล็กๆ ที่ร้องเพลงและเดินถือขนมเค้กออกมาที่โต๊ะอาหาร ตามมาด้วยพีรณัฐที่เดินมาข้างๆ ลูกสาวชาลิสามองลูกสาวของเธอด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ เธอยื่นมือไปรับขนมเค้กจากมือของลูกสาวมาถือไว้ทุกคนช่วยกันร้องเพลง Happy birthday ให้เธอพร้อมๆ กับปรบมือไปด้วย“คุณแม่อธิษฐานก่อนค่ะ เดี๋ยวน้องเพิร์ลช่วยเป่าเทียน” เด็กหญิงตัวน้อยพูดขึ้นยิ้มๆชาลิสาหลับตาลงอธิษฐ
วันนี้พีรณัฐไปรับลูกสาวที่โรงเรียนเองก่อนจะพาไปที่ร้าน The Mellow Story เพราะมีเรื่องอยากให้มณฑิราช่วยพีรณัฐเดินจูงมือลูกสาวของเขาเข้ามาที่ร้าน น้องเพิร์ลยิ้มแย้มสดใส ยกมือสวัสดีทุกคนอย่างเรียบร้อย ทำให้พนักงานในร้านต่างก็เอ็นดูลูกสาวของเจ้านาย“น้องเพิร์ลคนสวยของน้าโม” มณฑิราที่รออยู่แล้วรีบเดินเข้ามาหาแล้วกอดเด็กหญิงตัวน้อยไว้ในอ้อมกอด “วันนี้ไปโรงเรียนสนุกไหมคะ”“สนุกค่ะ น้องเพิร์ลได้วิ่งเล่นกับเพื่อนด้วย”แววตาเป็นประกายของเด็กหญิงตัวน้อยสดใสจนมณฑิราอยากจะฟัดแก้มยุ้ยๆ นั้นแรงๆ “งั้นวันนี้น้องเพิร์ลพร้อมทำขนมเค้กไหมคะ เดี๋ยวน้าโมจะช่วยสอนเอง”น้องเพิร์ลยิ้มกว้างออกมาอย่างนึกสนุกแล้วพยักหน้าแรงๆ ก่อนจะหันไปจับมือคุณพ่อแล้วเขย่าเบาๆ “คุณพ่อขา ไปทำเค้กให้คุณแม่กันค่ะ”“ไปครับ” พีรณัฐลูบผมลูกสาวของเขาเบาๆ แล้วจูงมือน้องเพิร์ลเดินตามมณฑิราไปที่ห้องอบขนม สองวันก่อนพีรณัฐเข้ามาหามณฑิราที่ร้านและได้ขอให้มณฑิราช่วยเตรียมของไว้ให้เพราะจะทำเค้กวันเกิดไปเซอร์ไพร์สชาลิสา เขากับลูกสาวอยากทำด้วยตัวเอง แต่เขาเองก็ทำไม่เป็นเลยต้องมาขอให้มณฑิราช่วย ซึ่งมณฑิราก็เต็มใจอย่างมากเมื่อสองพ่อลูกใส่ผ้ากัน
หลังจากถ่ายรูปและเดินดูสัตว์ตัวอื่นๆ อีกพักใหญ่พีรณัฐก็พาลูกสาวของเขาไปดูโชว์โลมาเด็กหญิงตัวน้อยนั่งดูโชว์อย่างตื่นตาตื่นใจ ทั้งๆ ที่อากาศร้อนจนแก้มแดงไปหมด ชาลิสาคอยใช้พัดลมมือถือเป่าให้ลูกสาวของเธอเพื่อคลายร้อน ส่วนพีรณัฐเองก็คอยเช็ดเหงื่อให้ชาลิสาแก้มเนียนของเธอก็แดงเรื่อเช่นกัน“คุณแม่ขาพี่ๆ โลมากระโดดสูงมาก ว่ายน้ำเก่งด้วย” เสียงเจื้อยแจ้วของเด็กน้อยพูดไม่หยุดแต่สายตาแป๋วๆ นั้นไม่ละไปจากโชว์ตรงหน้าแม้แต่น้อย พร้อมกับปรบมือให้โลมาที่ว่ายน้ำเก่งชาลิสามองลูกสาวอย่างเอ็นดูแล้วลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ ก่อนจะมองสบตากับพีรณัฐ แล้วยิ้มหวานให้เขาพีรณัฐโน้มตัวเข้ามาใกล้แล้วพูดให้ได้ยินกันแค่สองคน “ลูกสาวเราน่ารักจัง น่ารักเหมือนแยมเลย”ชาลิสายิ้มให้พีรณัฐอย่างเขินๆ “แน่นอนสิคะ ลูกสาวแยมก็ต้องเหมือนแยม”พีรณัฐโอบไหล่ชาลิสาไว้แล้วมองเธอด้วยสายตาเป็นประกาย “พี่อยากได้ลูกชายที่หล่อเหมือนพี่บ้างแล้วครับ”ชาลิสาหัวเราะออกมาเบาๆ “งั้นพี่พีลองถามน้องเพิร์ลดูไหมคะ ว่าอยากมีน้องหรือยัง”พีรณัฐยิ้มออกมาอย่างเจ้าเล่ห์ เขาวางแผนเงียบๆ อยู่ในใจจนเมื่อการแสดงโชว์โลมาจบลง พีรณัฐก็พาลูกสาวและภรรยาของเขากลับบ
“คุณพ่อขา” เสียงสดใสที่ดังมาก่อนเจ้าตัว ทำให้พีรณัฐยิ้มกว้างออกมาเด็กหญิงตัวน้อยใบหน้ากลมแก้มแย้มยุ้ยวัยสี่ขวบกำลังวิ่งเข้ามาหาเขาในห้องทำงาน“ระวังล้มครับ” พีรณัฐกางแขนออกกว้างแล้วโน้มตัวอุ้มเจ้าหญิงตัวน้อยของเขาขึ้นมานั่งบนตักชาลิสาที่เดินตามเข้ามานั่งลงที่โซฟาตัวยาวกลางห้องทำงาน เธอไปรับลูกสาวที่โรงเรียนแต่ลูกสาวของเธอไม่ยอมกลับบ้าน ออดอ้อนให้เธอพามาหาพีรณัฐที่โรงแรม “น้องเพิร์ลไม่กวนคุณพ่อทำงานนะคะ”“น้องเพิร์ลไม่ดื้อค่ะ คุณพ่อขา น้องเพิร์ลคิดถึงคุณพ่อมากๆ เลยค่ะ” น้องเพิร์ลหันมาตอบชาลิสาแล้วหันไปหอมแก้มคุณพ่อของเธอฟอดใหญ่พีรณัฐใจละลายกับความออดอ้อนของลูกสาว “น้องเพิร์ลครับ เดี๋ยวคุณพ่อจะรีบทำงานให้เสร็จแล้วพาไปกินไอศกรีมดีไหมครับ”“เย่ๆ ไปค่ะ” น้องเพิร์ลรีบดิ้นลงจากตักของพีรณัฐแล้ววิ่งไปนั่งข้างๆ ชาลิสา ก่อนจะหยิบสมุดภาพระบายสีขึ้นมานั่งระบายสีเล่นรออย่างเรียบร้อยชาลิสาเอ็นดูลูกสาวมาก น้องเพิร์ลเป็นเด็กว่าง่ายและขี้อ้อนตามแบบฉบับของลูกสาว และลูกสาวของเธอก็ติดพ่อมากเพราะพีรณัฐตามใจลูกสาวทุกอย่าง ส่วนหน้าที่ดุลูกนั้นตกมาเป็นของเธอพีรณัฐมองชาลิสาและลูกสาวของเขาที่กำลังนั่งระบาย