บทที่ 1

ความปวดหัวเล่นงานเขาตั้งแต่ขยับตัว ร่างกายก็เช่นเดียวกัน รู้สึกถึงความปวดร้าวไปทั้งร่าง นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมร่างกายเขาถึงได้ปวดร้าวยิ่งกว่าวิ่งรอบสนามกีฬาสิบรอบ

“เชี่ย!” กันต์สบถออกมาอย่างไม่รู้ตัว เมื่อคืนเขาเมาจนลากใครขึ้นเตียงมาด้วยเนี่ย

เชี่ยแล้วไง!

เสียงเขาสบถคงดังเกินไปจนคนข้าง ๆ หันกลับมา สองเต้างามฟูนิ่มไม่ต่างจากซาลาเปา แต่เจ้านั่นยังไม่ทำให้เขาตกใจเท่ากับใบหน้าของเธอ ใบหน้าที่ตอนนี้เลอะไปด้วยคราบเครื่องสำอาง

“เชี่ย! แล้วไหมล่ะ โอ๊ย!” กันต์ขยับหนีจนตัวเขาตกจากเตียง คนที่ใบหน้าเลอะเครื่องสำอางพลิกกายมาทางเขาพร้อมทั้งยกหัวขึ้นเล็กน้อย

“ร้องทำไม จะนอน”

“...” ไม่ผิดแน่ เขาไม่ได้ตาฝาด ไม่ผิดแน่ เพราะเสียงนี้คือเสียงเธอ ใช่เลย

‘ตาย’ คำนี้คงน้อยไปสำหรับความรู้สึกเขาในตอนนี้ ต้องเรียกว่า ตาย ๆ ตายแล้วตายอีก ตายไม่ได้ผุดได้เกิดก็คราวนี้แหละ

“อัญ...อัญ” เขาเรียกเธอเบา ๆ ท่ามกลางความสับสนกับตัวเอง นี่มึงอยากให้เขาตื่นหรือไม่อยากให้ตื่น ถึงได้เรียกเบาขนาดนั้น

ไอ้ควายกันต์ มึงจะกลัวอะไร!

คำด่าตัวเองที่ฟังแล้วไม่น่าจะได้ผล เขายังคงจ้องหน้าคนบนเตียงพลางเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มให้คลุมหน้าอกหน้าใจที่อะร้าอร่าม

เดี๋ยวนะ! เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น...

          เขาจำได้ราง ๆ ว่าตนเองเมาอยู่ในงานเลี้ยงบริษัท งานเลี้ยงส่งเขานี่แหละ เขากำลังจะกลับไปอยู่เมืองไทยถาวร

          ‘มึงช่วยไปดูอัญให้กูหน่อย น้องกูกำลังมีปัญหา’ เสียงของไอ้อาร์ตมันบอกให้เขาไปดูน้องมัน ปกติมันมีแต่ห้ามเขาไม่ให้เข้าใกล้น้องมัน ทำไมรอบนี้มันถึงให้เขาไปดูได้

          ‘เออ มึงช่วยคุยกับคนขับรถกูที’ คนขับรถหรือผู้ช่วยของกันต์เป็นคนไทย และแน่นอนว่าคุยกับอาชวินรู้เรื่อง

          “แต่เดี๋ยวนะ เมื่อคืนกูดูอย่างเดียวหรือแม่งทำอย่างอื่นไปด้วยวะ” แต่รอยบนตัวเขาและรอยบนตัวเธอนี่สิ บอกได้คำเดียวว่าฉิบหาย ฟายเรียกพ่อก็คราวนี้

          “อื้อ ลุงกันต์ตื่นแล้วเหรอ” เดี๋ยวนะ! ใครลุง

          “อัญ เมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น”

          “จะเกิดอะไรขึ้น เราก็โบ๊ะบ๊ะ อะฮึ่ม บ๊วบ ๆ กันไง ลุงกันต์จำไม่ได้เหรอ” เธอขยับตัวลุกขึ้นพิงหัวเตียง พลางดึงผ้าห่มมาคลุมเต้างามที่เขาดูดจนเป็นรอยทั้งสองข้าง ยังจะมาถามอีกว่าเมื่อคืนมันเกิดอะไรขึ้น

          เลือดไปเลี้ยงแต่ส่วนล่างหรือไง มันถึงไม่ได้วิ่งไปเลี้ยงสมอง ความจำเลยไม่มีเลย

          “แล้วใครเป็นลุงมิทราบ พี่ไม่ได้อายุมากกว่าพ่อเธอ จะได้มาเรียกลุง” กันต์ไม่สบอารมณ์กับสรรพนามที่หญิงสาวเรียก เขาบ่นพร้อมกับหยิบขวดน้ำใกล้มือขึ้นมาดื่มดับความกระหาย

          “ได้ค่ะ ผัวขา”

          “แค่ก ๆ” เสียงสำลักของชายหนุ่มเรียกรอยยิ้มจากคนขี้แกล้ง

          “อัญ!”

          “ขา...ไม่เรียกผัวแล้วจะให้เรียกอะไรคะ เราโบ๊ะบ๊ะ อะฮึ่ม บ๊วบ ๆ กันแล้วนะคะ” ชายหนุ่มวัยสามสิบสี่ถึงกับกุมขมับ เกิดมาเพิ่งเคยปวดหัวหลังจากมีเซ็กซ์มาแล้วทั้งคืนก็ครั้งนี้

          จะบอกว่าเมื่อคืนไม่ได้มีอะไรกันก็คงไม่ใช่ เพราะถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วสองสามชิ้นนั่นเป็นพยานชั้นดี

          นรกเรียกหามึงแล้วไอ้กันต์

          “เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

          “ได้สิคะ ผัวขา” เสียงหวานเกินเบอร์ของเธอทำเขาปวดหัวขึ้นมาทันที ให้มันได้อย่างนี้สิ ‘ของต้องห้าม’ มึงไปเผลอแตะต้องได้อย่างไรกันไอ้ควายกันต์

          “ก่อนอื่นหยุดเรียกพี่ว่า ‘ผัว’ ก่อน”

          “อุ๊ยตาย! ไม่ได้นะคะ เรายังไม่ได้จดทะเบียน จะให้อัญเรียก ‘สามี’ มันไม่เร็วไปเหรอคะ”

ความดันของกันต์ที่อยู่ในระดับปกติมานานแสนนาน รู้สึกว่าวันนี้จะสูงกว่ามาตรฐานเพราะยายตัวแสบตรงหน้า

 

          “ห้ามเรียกทั้ง ‘ผัว’ ทั้ง ‘สามี’ นั่นแหละ” เขาสั่งเสียงเข้ม

          “อะไรกัน เราได้กันแล้วนะ หรือเรื่องนี้ต้องถึงหูพี่อาร์ต”

          “หยุด! นั่นจะทำอะไร” กันต์รีบแย่งโทรศัพท์มือถือในมืออัญชญา ไม่ใช่ว่าเธอกำลังจะโทรไปหาเพื่อนเขาหรอกนะ

          “ก็โทรฟ้องพี่อาร์ต พี่กันต์รังแกอัญช้ำไปหมดทั้งตัว แล้วตอนนี้ยังจะไม่รับผิดชอบ” เธอซบหน้าลงกับเข่าที่ตั้งชันขึ้น ร้องไห้สะอึกสะอื้นจนคนฟังเริ่มทนไม่ไหว

          “ใจเย็น ๆ ก่อน พี่ว่าเดี๋ยวเราค่อยบอกไอ้อาร์ตก็ได้เนอะ ตอนนี้พี่หิวมากแล้ว เราไปหาอะไรกินกันก่อนดีกว่า” กันต์ใช้น้ำเย็นเข้าลูบ ตอนนี้เขาเองก็ไม่รู้ว่าต้องรับมือกับปัญหานี้อย่างไรดี

          ดันไปโบ๊ะบ๊ะ อะฮึ่ม บ๊วบ ๆ กับน้องสาวเพื่อนไปแล้ว นึกถึงคำสั่งของมันเมื่อคืนแล้วยิ่งขนหัวลุก

          ‘กูให้ไปดู ดูอย่างเดียว มืออย่าต้อง เข้าใจไหม’ 

          มือไม่ต้อง แต่ปากดูดไปแล้วได้ไหมวะ

ทั้งสองตรงไปยังร้านอาหารที่อัญชญาอยากมา เขาเองก็ไม่เข้าใจว่าเธอจะอยากมาร้านนี้ทำไมนักหนา

“ที่รักขา อัญอยากกินอันนี้ สั่งให้หน่อยสิคะ” เสียงหวานของเธอทำเขาขนลุกขนพอง

“อัญ!” เสียงเรียกที่ทำให้สองหนุ่มสาวหันไปมอง

“อ้าว! สวัสดีค่ะมาร์ค มากินร้านนี้เหมือนกันเหรอ”

“อัญ เราอธิบายได้ เรากับมะนาวไม่ใช่อย่างที่อัญคิดนะ” ชายหนุ่มลูกครึ่งพยายามอธิบายสิ่งที่อัญชญาได้ยินได้เห็นกับตาเมื่อวานตอนเย็น