เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 4
วันที่เผยแพร่:
2025-09-29 14:32:18รุ่นพี่ปีสี่คนนี้ไม่เคยมีแฟนเป็นตัวเป็นตน ทำไมอยู่ ๆ ถึงเปิดตัวว่ามีแฟน ถ้าไม่รักมากก็คงไม่เปิดตัว
เดมี่เงียบไม่ตอบเพื่อน สาวสวยก้มหน้าก้มตากินข้าวไม่อยากเห็นภาพตรงหน้า เธอชอบวาดเมษาไปแล้วและชอบมาก จะให้เธอตัดใจจากคนที่เธอชอบ พูดมันก็ง่าย แต่ให้ทำมันไม่ใช่เรื่องง่าย ๆ
“อร่อยไหม” ภรัณถามคนข้างกายเมื่อเธอตักข้าวมันไก่คำแรกเข้าปาก
“อร่อย”
“พูดให้มีลงท้ายด้วยพี่เป็นพี่เธอ” นั่นคนน่าดุพูดขึ้น วาดเมษากลอกตามองบนเธอแค่เรียนช้าไปปีสองปีแค่นั้นเอง จริง ๆ แล้วเธอควรจะอยู่ปีสามด้วยซ้ำ
“ค่ะ เจ้าค่ะ” หญิงสาวแค่นเสียงตอบรับอย่างประชดประชัน ส่วนคนอายุมากกว่าได้แต่หัวเราะชอบใจกับความกวนของคนตรงหน้า
“จะจีบกันอีกนานไหม กูกับอัยย์จะไปร้านกาแฟก่อน” อาชวินมองภาพนั้นแล้วนึกหมั่นไส้เพื่อนตัวเองทำตัวเหมือนเด็กสิบสี่
“มึงไปก่อนเลยเดี๋ยวพวกกูตามไป” ภรัณละจากจีบสาวหันไปตอบเพื่อน ได้ยินคำว่าจีบจากเพื่อนแล้วนึกขัน
“เออ กูไปกับไอ้อาร์ตนะ” กันต์พูดขึ้นพร้อมทั้งเดินไปกับอาชวิน อัยรินทร์และจีจี้
“พี่กันต์ว่าสองคนนั้นจะได้กันไหม” จีจี้กระซิบถามพี่กันต์ เพราะกันต์เป็นคนคิดให้ภรัณจ้างวาดเมษามาเป็นแฟนหลอก ๆ
“สงสารเพื่อนน้องเถอะจีจี้ คนอย่างไอ้รัณไม่ควรเอาเป็นผัว” กันต์พูดพลางหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เขายังไม่มีเมียแล้วเรื่องอะไรเขาจะส่งเสริมให้คนอย่างภรัณมีเมียก่อนเขา
“แหมพี่กันต์พูดเหมือนเป็นแฟนพี่กันต์จะดีอย่างนั้นแหละ”
“ดีกว่าแน่นอนครับ”
“จีจี้ขอสมัครเป็นแฟนพี่กันต์ได้ไหมคะ” จีจี้พูดไปด้วยหัวเราะไปด้วยอย่างอารมณ์ดีเช่นกัน รู้ว่ากันต์ไม่ได้ชอบเพศเดียวกันแต่เห็นหนุ่มหล่อก็อดเต๊าะไม่ได้จริง ๆ
“อย่าเลยครับ เป็นพี่เป็นน้องกันดีกว่าครับ” กันต์ตอบพร้อมทั้งกอดคอคนเป็นพี่เป็นน้อง
“อยากเห็นหน้าแฟนพี่กันต์จริง ๆ จะเป็นยังไง” จีจี้ยังแซวไม่เลิก
“อืม อาจจะยังไม่เกิดหรือยังไม่โตมั้งครับ” กันต์หนุ่มหล่อเป็นที่หมายปองของสาว ๆ แต่ดูแล้วรุ่นพี่คนนี้จะไม่สนใจสาว ๆ คนไหนเลยในเวลานี้
กลับมาที่หนุ่มสาวอีกสองคู่ที่ยังรับประทานอาหารกลางวัน วาดเมษามองคนตัวโตที่เขี่ยทั้งแตงกวาและผักชีออกไว้ข้าง ๆ ไม่ยอมกิน คนรักสุขภาพแบบไหนกันถึงได้ไม่กินผัก
“ทำไมไม่กินคะ”
“กลิ่นมันฉุน” เขาหมายความถึงผักชี ภรัณไม่ชอบกลิ่นของมันเลยสักนิด รสชาติก็ไม่อร่อย
“แล้วแตงกวาทำไมไม่กินคะ”
“เม็ดมันเยอะ” คนไม่ชอบกินผักอธิบาย
“ตกลงพี่รัณกินผักอะไรบ้างคะ” ณัฐนิชาเอ่ยถามเพราะความอยากรู้ ได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ความอยากรู้ก็ตามมาทันที
“เอ่อ” คนไม่กินผักหันไปมองเพื่อนนั่งตรงข้ามเพราะต้องการตัวช่วย
“มันจะแดกห่าอะไร เลือกกินฉิบหาย นั่นก็ไม่กิน นี่ก็ไม่กิน อันนี้ก็กินไม่ได้ อันนั้นกินแล้วแพ้ อันนั้นกินแล้วปวดท้อง สำออยยิ่งกว่าผู้หญิง” ธรรนธ์สาธยายเสียจนคนโดนพูดถึงหน้าแดงเพราะความอาย ส่วนสองสาวถึงกับหัวเราะคิกคัก
“ธรรนธ์นี่กูเอง รัณเพื่อนมึงไง” คำพูดของภรัณยิ่งเรียกเสียงหัวเราะจากทั้งสองสาว
“ไหนบอกรักษาสุขภาพแล้วทำไมไม่กินผัก” วาดเมษาว่าเขา นอกจากนี้เธอยังตักผักของเขามากินหน้าตาเฉย ถึงเธอจะตัวเล็ก ๆ ดูไม่แข็งแรงแต่ถ้าเป็นผักเธอชอบกินทุกอย่าง
การกระทำของเด็กเลี้ยงในนามของเขาทำให้ภรัณถึงกับอึ้งไม่คิดว่าเธอจะกล้ากินผักในจานเขา ถึงมันจะไม่ใช่ของเหลือแต่ก็เหมือนของเหลือสำหรับคนอื่นอยู่ดี
“พี่กินผักอัดเม็ด” ภรัณตอบถึงเขาจะไม่ชอบกินผัก แต่กินผักอัดเม็ดบ้าง วิตามินบ้าง
“ผักผลไม้อร่อยออก” คนชอบกินผักพูด แต่ดูแล้วอีกคนจะไม่เห็นด้วย เขาส่ายหน้าก่อนจะหันไปถามเพื่อน
“มึงไม่ไปกินกาแฟ”
“เออ ไปแล้ว ไรวะไล่เพื่อน” หนุ่มผมจุกว่าก่อนจะลุกชวนสาวน้อยข้างกายเดินไปยังร้านที่อาชวินล่วงหน้าไปก่อนแล้ว
“คืนนี้พี่จะไปเที่ยวเราต้องไปกับพี่ด้วยนะ” คำพูดของภรัณทำให้คนตรงหน้ากะพริบตาปริบ ๆ
“อย่าเบี้ยวข้อนี้อยู่ในสัญญาข้อที่ห้า”
“ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย”
“หน้าเธอมันฟ้อง”
“เวอร์เกิน” หญิงสาวโคลงศีรษะให้คนที่ทำอะไร พูดอะไรต้องเวอร์ระดับสิบ
“ว่าแต่ไปเที่ยวกับพี่ ต้องแต่งตัวแบบไหน”
“ก็แต่งเหมือนที่เธอเคยแต่งนั่นแหละ” ภรัณว่า
“แต่ไปในฐานะแฟนพี่รัณมันต้องพิเศษหน่อยไหมคะ”
“เอาแบบที่คิดว่าสวยที่สุดนั่นแหละ ว่าแต่เธอเข้าผับได้ไหม” ภรัณลืมว่างานวันเกิดของพี่สาวเขาจัดในผับ ต้องอายุเกินยี่สิบถึงจะเข้าได้
“เข้าได้ค่ะ เมย์อายุยี่สิบแล้ว” ‘เมย์’ ได้ยินเธอเรียกชื่อของตัวเองทำให้คนฟังถึงกับสะดุด
‘แม่งแค่เรียกแทนตัวเองด้วยชื่อ ทำไมกูใจสั่นวะ’
บทล่าสุด
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม บทที่ 51 (จบ)
“เท่านี้ก็เป็นตำถาดอวดนังจีจี้ได้แล้ว” เมื่อมองตำถาดที่ทำขึ้นเองอย่างพอใจ เหตุเกิดเพราะเมื่อชั่วโมงก่อนจีจี้ส่งรูปตำถาดร้านดังมาให้วาดเมษาดูเพื่อยั่วน้ำลาย เธออยากกินมากแต่ไม่อยากขับรถออกไปร้านตำถาดที่อยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร แต่จำได้ว่าร้านที่อยู่หน้าหมู่บ้านขายส้มตำ กะอีแค่ตำถาดจะยากอะไร “อร่อยมากตำถาดไส้อั่ว ไข่เค็ม เส้นเล็ก” พิมพ์ข้อความส่งเข้าไลน์กลุ่มพร้อมทั้งรูปสุดน่ากิน ตำถาดที่ไหนก็มีจ้า แต่ตำถาดไส้อั่วบอกเลยว่าต้องเชียงใหม่เท่านั้นจ้า แล้วเพื่อนทั้งสามของวาดเมษาต่างส่งสติกเกอร์น้ำลายไหลกลับมา ทั้งยังบอกอีกว่าถ้ามาเชียงใหม่เดือนหน้าอย่าลืมพาพวกเธอไปกินด้วยนะ วาดเมษาหัวเราะคิกคักที่หลอกเพื่อนได้ “ทำอะไรอยู่” ภรัณสวมกอดคนรักไว้ในอ้อมกอด “ลูกไปไหนแล้วคะ” “แม่ชวนไปทำเล็บ” อืมลูกของเธอเหมาะเป็นดาราเซเลบเสียจริงทำผมทำเล็บตั้งแต่อายุหกขวบ “แล้วภพเป็นไงบ้าง” “ปู่บอกว่าวงดีขึ้นเยอะ” ลูกสาวเป็นดาราเซเลบเหมือนคุณย่า ส่วนลูกชายก็ไปซ้อมไดร์ฟกับคุณปู่คงจะเป็นนักกอล์ฟอย่างที่ปู่ชอบ
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม บทที่ 50
“กูแค่บอกว่าอย่ามายุ่งกับมึงอีก แค่นั้น ถ้าฟ้าใสฉลาดพอก็น่าจะเข้าใจ” อาชวินเห็นแก่ความสัมพันธ์เพื่อนร่วมสาขาที่เรียนด้วยกันมาหลายปี “แต่เชื่อไหมคนพวกนี้สุดท้ายจะหาเรื่องจนตัวเองเดือดร้อน” ภรัณว่า คนที่ไม่ได้สำนึกจริงสุดท้ายก็หาทางขี้โกงเหมือนเดิม แล้วสิ่งที่ภรัณพูดก็เป็นจริงในหลายเดือนต่อมา ช่องยูทูบช่องทางทำมาหากินของฟ้าใสโดนปิดเพราะดูดคลิปจากคนอื่นมาลง พอโดนรายงานหลายครั้งติดกันสุดท้ายก็โดนปิด บางครั้งบาปกรรมก็ทำงานตามกระบวนการของกฎแห่งกรรม ยิ่งอยู่สูง ยิ่งได้รับผลกระทบเยอะ “เป็นอย่างมึงว่าจริงว่ะ” ธรรนธ์เมื่อรู้ข่าวถึงกับมาคุยกับเพื่อนด้วยความตื่นเต้น “ยูทูบมันต้องมีคอนเทนต์ลงใหม่ตลอด ไม่มีลงใหม่ก็ไม่มีคนตาม แต่คนอย่างฟ้าใสไม่เคยคิดเองจะทำได้ไง สุดท้ายก็เลือกทางไม่ดี คนเราจะทำอะไรให้เจริญก้าวหน้าอย่างน้อยต้องซื่อสัตย์กับตัวเองและผู้บริโภคก่อนไหม” “จริงของมึง” ธรรนธ์เองก็เห็นด้วย เขามีทั้งสวนผลไม้และสวนยางพารา เคยเจอปัญหาการโกงมากมายจากคนงานและพ่อค้า สุดท้ายความชั่วมันก็ปิดไม่มิด เรื่องแดงเมื่อไหร่ก็เตรียมตัวนอนคุกได้เ
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม บทที่ 49
กาลครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน เขารู้ว่าวาดเมษาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับแซนดี้ และไม่อยากจะฟ้องร้องเรื่องลิขสิทธิ์ แต่ลึก ๆ ในใจของภรัณยังคงรู้สึกเจ็บแทนเมียรักของตัวเอง คนที่ขโมยผลงานของคนอื่น คนที่หลอกลวง ไม่ควรได้รับการยกย่อง ควรจะได้รับบทเรียนเสียบ้าง และสิ่งที่เขาคิดก็เป็นจริง พวกที่เคยทำ อย่างไรเสียวันหนึ่งมันก็ต้องทำ ไม่คิดว่านักสืบของพ่อจะทำงานได้ดีอย่างที่พ่อพูดไว้ “เงา” ไม่ใช่แค่วงการนักเขียน วงการนักแต่งเพลงก็มีเงาเช่นกัน แต่งให้นักร้องดัง ๆ โดยขายให้นักร้องพวกนั้นและใช้เครดิตเป็นของตัวเอง สร้างมูลค่าของเพลงจากความรักและความศรัทธาของแฟนคลับ “คุณรัณแน่ใจนะครับ” ผู้ช่วยถามภรัณอย่างไม่แน่ใจ “แน่ใจ” ไม่คิดว่าสุดท้ายปลาจะฮุบเหยื่อหลังจากอ่อยเหยื่อมาหลายเดือน แซนดี้ใช้นักแต่งเพลงเงาคนนี้มาสามเพลงแล้วและได้รับผลตอบรับค่อนข้างดีถึงจะไม่ดังเปรี้ยงปร้างเท่าเพลงแรกที่เคยขโมยวาดเมษา เพลงที่สี่ภรัณให้นักแต่งเพลงเงายำเพลงจากนักร้องท่านหนึ่ง แซนดี้ไม่มีทางรู้และน่าสงสารที่โปรดิวเซอร์ของเธอเองก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวน
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม บทที่ 48
“ม่าย ม่าย” เด็กหญิงตัวน้อยรีบบอกก่อนจะงับเต้าเข้าปาก วัยรู้ความมากแล้วแต่ยังติดเต้านมและน้ำนมของแม่เวลาอยู่บ้าน “แม่จ๋า พ่อจ๋า ดิกกี้มาทางนี้เร็ว” ลูกชายตัวกลมที่วิ่งเล่นจนเหนื่อยวิ่งมาทางพ่อกับแม่ กระโดดกอดคอผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่บนเสื่อกกข้าง ๆ แม่ของเด็กชายที่ยังอุ้มลูกน้อยไว้กับอก เจ้าไทยพันธุ์ทางสีน้ำตาลวิ่งตามเจ้านาย ภาพภพที่อ้วนจ้ำม่ำ เจ้าดิกกี้หมาของเขาก็อ้วนจ้ำม่ำไม่ต่างกัน “โอ้ย โอ้ย ทับพ่อ” ภรัณที่แกล้งล้มลงนอน โดยมีลูกชายล้มทับบนอกและมีเจ้าดิกกี้ที่เข้ามาร่วมวงอีกคน เด็กหญิงวัยสองขวบเมื่อเห็นพ่อกับพี่ชายเล่นสนุกก็รีบปีนลงจากตักของผู้เป็นแม่ล้มทับพ่ออีกคน “แม่ช่วยพ่อด้วย” ภรัณแกล้งโวยวายยื่นมือยื่นไม้หาเมียรักให้ช่วยเหลือ วาดเมษาต้องแกล้งเล่นบทจะช่วยพ่อ เด็กสองคนกับหมาหนึ่งตัวพยายามขัดขวางอย่างสุดกำลัง “ญ่าทับพ่อไว้นะ อย่าให้แม่ช่วยได้” พี่ชายสั่งน้องสาวในขณะที่ตัวเองกำลังทับท้องผู้เป็นพ่อ น้องสาวก็ปีนใช้ตัวพาดอยู่บนอกของพ่อ เจ้าดิกกี้เองก็เหมือนจะรู้ความนอนทับขาของพ่อไว้เช่นกัน “พ่อยอมพาพวกเราไปสวนสัตว์ยังครั
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม บทที่ 47
ยิ่งโดนเขาตอกอัดเธอยิ่งอยากสู้กลับด้วยการกระแทกสวนในบางจังหวะ การกระทำของเธอทำให้ทั้งเธอและเขาร้องครางอย่างไม่อาจห้ามใจ เพราะความเสียวและความสุขกำลังไหลย้อนจากดอกไม้กลางกายของเธอ น้ำแห่งความสุขไหลเปรอะสองขาด้านใน นั่นยิ่งสร้างความสุขให้เธอกับเขามากยิ่งขึ้น “เฮีย...เฮีย” เธอร้องครางเรียกชื่อเขาไม่หยุด ร่างบางสั่นระริกเพราะกำลังจะสุขสม “พร้อมกันเฮียจะแตกแล้ว” เขาบอกทั้งยังกระแทกเข้าหาเธอรุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไม่หยุด เธอและเขาพากันจับจูงสู่เส้นทางของความสุข “อา...โคตรดี” คำพูดสุดท้ายของเขาก่อนจะรวบร่างบางให้นอนแอบอิงกันบนโซฟาตัวใหญ่ “ขอบคุณนะคะ ของขวัญรับปริญญารอบนี้โคตรดี” เธอเอ่ยแซวคนที่บอกว่าเหลือแต่หร_ม “เฮียก็ไม่เหลืออะไรแล้ว เงินเธอก็ยึดหมด แม่ก็ให้แต่เธอ เหลือแค่ตัวเท่านั้นแหละที่เฮียจะใช้ปรนเปรอให้เธอได้” คนฟังต้องหัวเราะคิกกับคำพูดของเขา “ไม่เป็นไรหร_มใหญ่ให้อภัยได้” เธอว่าทั้งยังหันมาจับเล่น “เนี่ย เดี๋ยวนี้หื่น” “ก็เฮียชอบ เห็นไหมเนี่ย กระตุกใหญ่เลย แข็งขึ้นด้วย” ว
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม บทที่ 46
วาดเมษาว่าทั้งยังกอดเขาแน่น เงยหน้ามองเขาพร้อมทั้งจุ๊บคางคู่หมั้นหนุ่ม น่ารัก ความรักที่เธอไม่คิดว่าจะมีจริง จะได้เจอจากผู้ชายที่คิดว่าจะไม่มีวันรักใครจริง บางครั้งความรักก็เข้ามาทักทายเราโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว จากที่เคยวิ่งหาความรัก เรียกร้องจากคนที่เรารักแต่กลับไม่ได้รับกลับ ในวันนี้เธอถึงได้รู้ว่าความรักแท้จริงแล้วเกิดขึ้นในหัวใจของคนสองคนต่างหาก ภรัณผู้ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะรักผู้หญิงที่ไม่ได้ตรงกับสเป็กเลยสักนิด ขาว สวย หมวย อึ๋มที่เคยมองหา ใครจะคิดว่าวันนี้เขาจะเรียกร้องหากระดานโต้คลื่นที่แบนราบ ความรักที่มีจะก้าวข้ามคำว่ารูปร่างหน้าตา ทุกวันนี้เรียกได้ว่าเขาเปลี่ยนสเป็กไปตามสิ่งที่วาดเมษามี หรือจะเรียกว่าสเป็กของเขาคือวาดเมษานั่นเอง“เหนื่อยไหม” ภรัณรวบบัณฑิตหมาด ๆ มากอด “ไม่เหนื่อย สนุกดี” “จะเหนื่อยได้ไงเนอะ นับเงินไม่หวาดไม่ไหว” ภรัณเอ่ยแซว วันนี้วาดเมษาได้ของขวัญจากทั้งพ่อแม่เขาและแม่ของเธอเป็นเงินหลายบาท เรียกได้ว่าใช้ดาวน์รถได้เลย “เนอะ รวยเลย ว่าแต่เฮียจะให้อะไรหนู” “เฮียจะเหลือแต่ตัวแล้ว เธอ
บางทีคุณอาจจะชอบ
ลวงรักวิศวะเถื่อน
Re-match I รีแมทช์192.1K viewsกำราบรักวิศวะเลว
BlueSoda9.7K viewsคลังรวมเรื่องสั้น สิเน่หาร้อนรัก
มิส ศิริ28.0K viewsวิศวะร้ายคลั่งรัก
Bluebell0318.1K viewsสาววิศวะกับหนุ่มนักบัญชี
เหนือ กว่าความคาดหมาย84 viewsBorn to be เล่นกับรัก
Sweet_Moon447 viewsพันธะรักร้ายนายวิศวะจอมดุ
Duck.bell4.3K views[1] SEXY GRIL รัก ร้อน แรง
RiTAA150 views
