LOGINShare
บทที่ 5
Last Updated:
2025-09-29 14:33:02ภรัณกะพริบตากับชุดที่หญิงสาวใส่ ไม่ธรรมดา พอแต่งตัวแล้วยายทอมบอยของเขาก็น่ารักขึ้นมาทันที วาดเมษาสวมเกาะอกเอวลอยกับกระโปรงยืดรัดรูป ชุดของเธอเป็นสีดำทั้งชุดแต่ระยิบระยับด้วยเนื้อผ้าแบบลูเร็กซ์(lurex) มีความกลิตเตอร์ เธอสวมทับด้วยเสื้อยีนตัวโคร่ง
รอยสักเล็ก ๆ พอให้เห็นพ้นขอบของเกาะอกทำให้เขาหายใจอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก
‘สักอะไรวะ ตอนสักแม่งเจ็บไหม’
พอคิดถึงตรงนี้ชายหนุ่มก็ต้องเกาศีรษะหลาย ๆ ครั้ง นี่เขาคิดบ้าอะไรเนี่ย
“พี่ใส่ชุดนี้เหรอ” เธอมองชุดเขาเป็นเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำเข้ารูปกับกางเกงยีนสีดำ ชุดเธอกับเขาถ้าดูยังไงก็เข้ากันอย่างไม่ได้นัดหมาย
“อืม เข้ากับเธอออก” ภรัณว่าพร้อมทั้งยกแขนกอดคออีกฝ่ายให้เดินไปด้วยกัน
“ไม่ต้องกอดคอเดี๋ยวล้ม” วาดเมษาบ่น เธอหิ้วรองเท้าบูทสีดำที่เข้ากับชุดที่เธอสวมใส่วันนี้ เธอกวาดตามองหาที่นั่งเพื่อจะใส่รองเท้า
“พี่ออกไปก่อนเดี๋ยวฉันใส่รองเท้า” มีเก้าอี้ตัวเล็กวางข้างตู้รองเท้าแต่เพราะชุดนี้ทำให้เธอใส่รองเท้าค่อนข้างลำบาก จะก้มต่ำเดี๋ยวนมปลอมที่ยัดไว้จะหกอีก จะยกขาสูงเดี๋ยวได้เห็นกางเกงขาสั้นที่เธอใส่ไว้
“ทำไม เธอก็ใส่ไปสิ” เมื่อเดินกันมาถึงชั้นวางรองเท้า วาดเมษามองหน้าคนที่ไม่ยอมจะเดินออกไปก่อน ก็รองเท้าเธอใส่ยากออก ถ้านั่งก็กลัวเขาจะเห็นกางเกงในกระโปรง ถ้ายกเท้าขึ้นมาก็คงออกไม่ต่างกัน
“ใส่รองเท้าให้หน่อย” ในเมื่อเขาไม่ยอมออกไปก่อน ทางเดียวเท่านั้นแหละ
“อะไรนะ!” นี่ตกลงใครเป็นนายจ้างใครเป็นลูกจ้าง จะให้เขาใส่รองเท้าให้เธอเนี่ยนะ
“ชุดนี้มันใส่รองเท้ายาก ไม่งั้นพี่ก็ออกไปก่อน” วาดเมษาเท้าสะเอว อะไรของเขาหนักหนา ให้ไปก่อนก็ไม่ไป ให้ใส่รองเท้าให้ก็โวยวาย
“เออ นั่งลง” ภรัณคนดุกดไหล่บางให้นั่งลงกับเก้าอี้ข้างตู้รองเท้า เขาหยิบรองเท้าบูทสูงประมาณเข่ารูดซิปจนสุดทาง คว้าเท้าเล็กของเธอมาสวมรองเท้าบูทอย่างทุลักทุเล
“ทำเป็นเปล่าเนี่ย” เจ้าของเท้าบ่นเพราะเขาเก้ ๆ กัง ๆ อยู่นาน
“ไม่รู้โว้ย เคยทำที่ไหน นี่ฉันจ่ายเงินให้เธอมาใช้ฉันใส่รองเท้าเนี่ยนะ”
“ไม่งั้นพี่ก็ออกไปก่อนสิ เดี๋ยวฉันใส่เอง” เธอหดขาหนีทำให้กระโปรงที่สั้นอยู่แล้วร่นขึ้นสูงไปอีก คนที่นั่งใกล้กับกระโปรงถึงกับหายใจติดขัด...แม่ง ขาวจังวะ
“เออ ทำเองเลย” ภรัณลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเปิดประตูและปิดประตูห้องเสียงดังจนเธอนิ่วหน้า
“เป็นบ้าอะไรเนี่ย” สาวผมสั้นบ่นจากนั้นก็ยกขาขึ้นสวมรองเท้าแบบสบายใจ บอกให้ออกไปแต่แรกก็ไม่ยอมออกไป แล้วทำเป็นช่วยใส่ให้ ทำไม่เป็นยังจะอยากทำอีก
เพียงไม่นานเธอก็เดินออกมาจากห้อง ต้องยอมรับว่าใบหน้าเรียวของเธอเข้ากับผมและชุดที่ใส่เป็นอย่างดี จากที่เขาเคยคิดว่าวาดเมษาหน้าตาธรรมดา ตอนนี้เขาชักไม่แน่ใจว่าเขาคิดผิดหรือเพราะตอนนี้มันเป็นเวลากลางคืน
มีคนเคยบอกผู้หญิงจะสวยขึ้นตอนกลางคืน
“ไปได้ยัง” วาดเมษามองหน้าคนที่เอาแต่จ้องหน้าเธอ ไม่ยอมเดินจนเธอต้องทักท้วง
“เออ ไปสิ”
“ไม่ต้องมากอดคอ”
“เราต้องแสดงละคร” ภรัณว่าพร้อมทั้งดึงแขนตัวเองให้เกี่ยวคอของคนตัวเล็กให้หน้าเธอซุกกับหน้าอกเขามากขึ้น
ทำไมรู้สึกดีวะ
คำถามที่เขาเองก็ยังหาคำตอบไม่ได้ และไม่คิดจะหาคำตอบเป้าหมายวันนี้คือพายายทอมนี่ไปเปิดตัวในฐานะแฟน ให้พวกสาวไปให้ไกลเขามากที่สุด
ภรัณและวาดเมษามาถึงสถานบันเทิงชื่อดัง ที่นี่เป็นร้านโปรดที่เขากับกันต์ชอบมาตกเหยื่อ แต่วันนี้ไม่ได้มาตกเหยื่อ วันนี้เขาตั้งใจเอาปลาใหญ่มาขู่เหยื่อ
“ว้าว! พี่จำน้องเมย์แทบไม่ได้ แต่งตัวแบบนี้สวยจนพี่จำไม่ได้” คนเจ้าชู้และปากหวานอย่างกันต์เอ่ยชมวาดเมษา เธอคงดีใจไม่น้อยถ้าไม่มีใครบางคนขัดขึ้นเสียก่อน
“ไม่ชมแฟนเพื่อนครับ” คำพูดของภรัณทำให้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นแฟนเขาแขนกับเท้ากระตุก
“แค่ในนามพี่ไม่ถือนะครับน้องเมย์” กันต์ที่ยังควานหาตีนไม่เลิก
“ส้น..”
“ไม่เอาสิครับเพื่อนรัณพูดไม่เพราะ แล้วนี่ไอ้ธรรนธ์ไปไหนกูไม่เห็นมันตอบไลน์กลุ่ม มันจะมาหรือเปล่า” กันต์ถามหาเพื่อนตัวดีอีกคน
“ไม่แน่ใจว่ามันจะมาไหม” ภรัณเองก็ไม่แน่ใจว่าเพื่อนตัวดีจะมาไหม แต่อาชวินคงไม่มา เพราะขานั้นติดเมียยิ่งกว่าอะไร
“อ้าว! พี่รัณวันนี้มาด้วยเหรอคะ” ภรัณมองเจ้าของเสียงพลางคิดว่าผู้หญิงตรงหน้าเป็นใครกัน เพราะไอ้ความหิ้วไม่เลือก บางทีเจออีกทีเขาก็ชักไม่แน่ใจว่าใช่คนที่เคยหิ้วไหม
“ครับ” จะตอบอะไรได้ เขาแค่ตอบเท่านั้น สาวสวยหน้าอกหน้าใจขนาดที่ทำให้คนมองถึงกับอึดอัด เหลือบมองผู้หญิงข้างกายของภรัณ
“ร้อนจังนะคะ พี่รัณ” วาดเมษาถอดเสื้อคลุมของเธอออก เผยให้เห็นทรวดทรงที่พอดีมือ ไม่ใหญ่จนอึดอัดและไม่เล็กจนมองไม่เห็น เนินเนื้อที่พ้นขอบของเกาะอกมาเล็กน้อยทำเขาหายใจไม่ทั่วท้อง
“เมย์ฝากเสื้อไว้หน่อยนะคะร้อนจัง ว่าแต่นี่เพื่อนเหรอคะ” ‘นี่’ ที่ว่าคงไม่พ้นสาวอวบอึ๋มที่ยืนตรงหน้าเธอ มาถึงก็เจองานยากแล้ว ถ้าผู้หญิงของเขาตบเธอ ใครจะช่วยเธอได้ไหมเนี่ย
Latest chapter
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม ( NC 18+) บทที่ 51 (จบ)
“เท่านี้ก็เป็นตำถาดอวดนังจีจี้ได้แล้ว” เมื่อมองตำถาดที่ทำขึ้นเองอย่างพอใจ เหตุเกิดเพราะเมื่อชั่วโมงก่อนจีจี้ส่งรูปตำถาดร้านดังมาให้วาดเมษาดูเพื่อยั่วน้ำลาย เธออยากกินมากแต่ไม่อยากขับรถออกไปร้านตำถาดที่อยู่ห่างออกไปหลายกิโลเมตร แต่จำได้ว่าร้านที่อยู่หน้าหมู่บ้านขายส้มตำ กะอีแค่ตำถาดจะยากอะไร “อร่อยมากตำถาดไส้อั่ว ไข่เค็ม เส้นเล็ก” พิมพ์ข้อความส่งเข้าไลน์กลุ่มพร้อมทั้งรูปสุดน่ากิน ตำถาดที่ไหนก็มีจ้า แต่ตำถาดไส้อั่วบอกเลยว่าต้องเชียงใหม่เท่านั้นจ้า แล้วเพื่อนทั้งสามของวาดเมษาต่างส่งสติกเกอร์น้ำลายไหลกลับมา ทั้งยังบอกอีกว่าถ้ามาเชียงใหม่เดือนหน้าอย่าลืมพาพวกเธอไปกินด้วยนะ วาดเมษาหัวเราะคิกคักที่หลอกเพื่อนได้ “ทำอะไรอยู่” ภรัณสวมกอดคนรักไว้ในอ้อมกอด “ลูกไปไหนแล้วคะ” “แม่ชวนไปทำเล็บ” อืมลูกของเธอเหมาะเป็นดาราเซเลบเสียจริงทำผมทำเล็บตั้งแต่อายุหกขวบ “แล้วภพเป็นไงบ้าง” “ปู่บอกว่าวงดีขึ้นเยอะ” ลูกสาวเป็นดาราเซเลบเหมือนคุณย่า ส่วนลูกชายก็ไปซ้อมไดร์ฟกับคุณปู่คงจะเป็นนักกอล์ฟอย่างที่ปู่ชอบ
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม ( NC 18+) บทที่ 50
“กูแค่บอกว่าอย่ามายุ่งกับมึงอีก แค่นั้น ถ้าฟ้าใสฉลาดพอก็น่าจะเข้าใจ” อาชวินเห็นแก่ความสัมพันธ์เพื่อนร่วมสาขาที่เรียนด้วยกันมาหลายปี “แต่เชื่อไหมคนพวกนี้สุดท้ายจะหาเรื่องจนตัวเองเดือดร้อน” ภรัณว่า คนที่ไม่ได้สำนึกจริงสุดท้ายก็หาทางขี้โกงเหมือนเดิม แล้วสิ่งที่ภรัณพูดก็เป็นจริงในหลายเดือนต่อมา ช่องยูทูบช่องทางทำมาหากินของฟ้าใสโดนปิดเพราะดูดคลิปจากคนอื่นมาลง พอโดนรายงานหลายครั้งติดกันสุดท้ายก็โดนปิด บางครั้งบาปกรรมก็ทำงานตามกระบวนการของกฎแห่งกรรม ยิ่งอยู่สูง ยิ่งได้รับผลกระทบเยอะ “เป็นอย่างมึงว่าจริงว่ะ” ธรรนธ์เมื่อรู้ข่าวถึงกับมาคุยกับเพื่อนด้วยความตื่นเต้น “ยูทูบมันต้องมีคอนเทนต์ลงใหม่ตลอด ไม่มีลงใหม่ก็ไม่มีคนตาม แต่คนอย่างฟ้าใสไม่เคยคิดเองจะทำได้ไง สุดท้ายก็เลือกทางไม่ดี คนเราจะทำอะไรให้เจริญก้าวหน้าอย่างน้อยต้องซื่อสัตย์กับตัวเองและผู้บริโภคก่อนไหม” “จริงของมึง” ธรรนธ์เองก็เห็นด้วย เขามีทั้งสวนผลไม้และสวนยางพารา เคยเจอปัญหาการโกงมากมายจากคนงานและพ่อค้า สุดท้ายความชั่วมันก็ปิดไม่มิด เรื่องแดงเมื่อไหร่ก็เตรียมตัวนอนคุกได้เ
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม ( NC 18+) บทที่ 49
กาลครั้งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน เขารู้ว่าวาดเมษาไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับแซนดี้ และไม่อยากจะฟ้องร้องเรื่องลิขสิทธิ์ แต่ลึก ๆ ในใจของภรัณยังคงรู้สึกเจ็บแทนเมียรักของตัวเอง คนที่ขโมยผลงานของคนอื่น คนที่หลอกลวง ไม่ควรได้รับการยกย่อง ควรจะได้รับบทเรียนเสียบ้าง และสิ่งที่เขาคิดก็เป็นจริง พวกที่เคยทำ อย่างไรเสียวันหนึ่งมันก็ต้องทำ ไม่คิดว่านักสืบของพ่อจะทำงานได้ดีอย่างที่พ่อพูดไว้ “เงา” ไม่ใช่แค่วงการนักเขียน วงการนักแต่งเพลงก็มีเงาเช่นกัน แต่งให้นักร้องดัง ๆ โดยขายให้นักร้องพวกนั้นและใช้เครดิตเป็นของตัวเอง สร้างมูลค่าของเพลงจากความรักและความศรัทธาของแฟนคลับ “คุณรัณแน่ใจนะครับ” ผู้ช่วยถามภรัณอย่างไม่แน่ใจ “แน่ใจ” ไม่คิดว่าสุดท้ายปลาจะฮุบเหยื่อหลังจากอ่อยเหยื่อมาหลายเดือน แซนดี้ใช้นักแต่งเพลงเงาคนนี้มาสามเพลงแล้วและได้รับผลตอบรับค่อนข้างดีถึงจะไม่ดังเปรี้ยงปร้างเท่าเพลงแรกที่เคยขโมยวาดเมษา เพลงที่สี่ภรัณให้นักแต่งเพลงเงายำเพลงจากนักร้องท่านหนึ่ง แซนดี้ไม่มีทางรู้และน่าสงสารที่โปรดิวเซอร์ของเธอเองก็ไม่รู้เรื่องรู้ราวน
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม ( NC 18+) บทที่ 48
“ม่าย ม่าย” เด็กหญิงตัวน้อยรีบบอกก่อนจะงับเต้าเข้าปาก วัยรู้ความมากแล้วแต่ยังติดเต้านมและน้ำนมของแม่เวลาอยู่บ้าน “แม่จ๋า พ่อจ๋า ดิกกี้มาทางนี้เร็ว” ลูกชายตัวกลมที่วิ่งเล่นจนเหนื่อยวิ่งมาทางพ่อกับแม่ กระโดดกอดคอผู้เป็นพ่อที่นั่งอยู่บนเสื่อกกข้าง ๆ แม่ของเด็กชายที่ยังอุ้มลูกน้อยไว้กับอก เจ้าไทยพันธุ์ทางสีน้ำตาลวิ่งตามเจ้านาย ภาพภพที่อ้วนจ้ำม่ำ เจ้าดิกกี้หมาของเขาก็อ้วนจ้ำม่ำไม่ต่างกัน “โอ้ย โอ้ย ทับพ่อ” ภรัณที่แกล้งล้มลงนอน โดยมีลูกชายล้มทับบนอกและมีเจ้าดิกกี้ที่เข้ามาร่วมวงอีกคน เด็กหญิงวัยสองขวบเมื่อเห็นพ่อกับพี่ชายเล่นสนุกก็รีบปีนลงจากตักของผู้เป็นแม่ล้มทับพ่ออีกคน “แม่ช่วยพ่อด้วย” ภรัณแกล้งโวยวายยื่นมือยื่นไม้หาเมียรักให้ช่วยเหลือ วาดเมษาต้องแกล้งเล่นบทจะช่วยพ่อ เด็กสองคนกับหมาหนึ่งตัวพยายามขัดขวางอย่างสุดกำลัง “ญ่าทับพ่อไว้นะ อย่าให้แม่ช่วยได้” พี่ชายสั่งน้องสาวในขณะที่ตัวเองกำลังทับท้องผู้เป็นพ่อ น้องสาวก็ปีนใช้ตัวพาดอยู่บนอกของพ่อ เจ้าดิกกี้เองก็เหมือนจะรู้ความนอนทับขาของพ่อไว้เช่นกัน “พ่อยอมพาพวกเราไปสวนสัตว์ยังครั
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม ( NC 18+) บทที่ 47
ยิ่งโดนเขาตอกอัดเธอยิ่งอยากสู้กลับด้วยการกระแทกสวนในบางจังหวะ การกระทำของเธอทำให้ทั้งเธอและเขาร้องครางอย่างไม่อาจห้ามใจ เพราะความเสียวและความสุขกำลังไหลย้อนจากดอกไม้กลางกายของเธอ น้ำแห่งความสุขไหลเปรอะสองขาด้านใน นั่นยิ่งสร้างความสุขให้เธอกับเขามากยิ่งขึ้น “เฮีย...เฮีย” เธอร้องครางเรียกชื่อเขาไม่หยุด ร่างบางสั่นระริกเพราะกำลังจะสุขสม “พร้อมกันเฮียจะแตกแล้ว” เขาบอกทั้งยังกระแทกเข้าหาเธอรุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังไม่หยุด เธอและเขาพากันจับจูงสู่เส้นทางของความสุข “อา...โคตรดี” คำพูดสุดท้ายของเขาก่อนจะรวบร่างบางให้นอนแอบอิงกันบนโซฟาตัวใหญ่ “ขอบคุณนะคะ ของขวัญรับปริญญารอบนี้โคตรดี” เธอเอ่ยแซวคนที่บอกว่าเหลือแต่หร_ม “เฮียก็ไม่เหลืออะไรแล้ว เงินเธอก็ยึดหมด แม่ก็ให้แต่เธอ เหลือแค่ตัวเท่านั้นแหละที่เฮียจะใช้ปรนเปรอให้เธอได้” คนฟังต้องหัวเราะคิกกับคำพูดของเขา “ไม่เป็นไรหร_มใหญ่ให้อภัยได้” เธอว่าทั้งยังหันมาจับเล่น “เนี่ย เดี๋ยวนี้หื่น” “ก็เฮียชอบ เห็นไหมเนี่ย กระตุกใหญ่เลย แข็งขึ้นด้วย” ว
My Dear เด็กเลี้ยงในนาม ( NC 18+) บทที่ 46
วาดเมษาว่าทั้งยังกอดเขาแน่น เงยหน้ามองเขาพร้อมทั้งจุ๊บคางคู่หมั้นหนุ่ม น่ารัก ความรักที่เธอไม่คิดว่าจะมีจริง จะได้เจอจากผู้ชายที่คิดว่าจะไม่มีวันรักใครจริง บางครั้งความรักก็เข้ามาทักทายเราโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว จากที่เคยวิ่งหาความรัก เรียกร้องจากคนที่เรารักแต่กลับไม่ได้รับกลับ ในวันนี้เธอถึงได้รู้ว่าความรักแท้จริงแล้วเกิดขึ้นในหัวใจของคนสองคนต่างหาก ภรัณผู้ไม่เคยคิดว่าชีวิตนี้จะรักผู้หญิงที่ไม่ได้ตรงกับสเป็กเลยสักนิด ขาว สวย หมวย อึ๋มที่เคยมองหา ใครจะคิดว่าวันนี้เขาจะเรียกร้องหากระดานโต้คลื่นที่แบนราบ ความรักที่มีจะก้าวข้ามคำว่ารูปร่างหน้าตา ทุกวันนี้เรียกได้ว่าเขาเปลี่ยนสเป็กไปตามสิ่งที่วาดเมษามี หรือจะเรียกว่าสเป็กของเขาคือวาดเมษานั่นเอง“เหนื่อยไหม” ภรัณรวบบัณฑิตหมาด ๆ มากอด “ไม่เหนื่อย สนุกดี” “จะเหนื่อยได้ไงเนอะ นับเงินไม่หวาดไม่ไหว” ภรัณเอ่ยแซว วันนี้วาดเมษาได้ของขวัญจากทั้งพ่อแม่เขาและแม่ของเธอเป็นเงินหลายบาท เรียกได้ว่าใช้ดาวน์รถได้เลย “เนอะ รวยเลย ว่าแต่เฮียจะให้อะไรหนู” “เฮียจะเหลือแต่ตัวแล้ว เธอ
You may also like
คลั่งรักร้ายนายวิศวะ
Kim Nayeol29.5K viewsBAD ENGINEER วิศวะ (เลว) หวงรัก
Badstyle_31.0K viewsEngineer Unfriend อยากเล่นเพื่อน
เข็มทิศเรือนเก่า7.3K viewsMyDear วิศวะตัวร้าย NC18+
เรนเดียร์ B-527.2K viewsBad Love of Evil รักร้ายของนายสารเลว
Lazy./เลซี่.63 viewsช่วยด้วย แฟนฉันเป็นแมว! My Kitty Boy
เซเรีย935 viewsรัก ร้าย ลึก
เซเรีย1.4K viewsหมวยอยากลอง วิศวะร้ายสอน(เล่น)รัก NC18+
มิลเลียนาห์3.8K views
