Chapter 2 - Job

Chapter 2 - Job

No one talks to Lorcan De Luca like that. Kahit sino ay wala, kahit na nag mga dating naging nobya nito ay hindi nagawang magsalita ng ganoon.

No one.

Pero si Vivoree?

Galit na galit pa habang nakatingin kay Lorcan, na kung hindi huhupa ay baka nasuntok na niya ito.

“Hindi mo ba ako kilala?!” dagdag pa niya.

At doon tuluyang natawa si Lorcan.

A dark, dangerously amused laugh.

Bahagya siyang sumandal sa upuan ng helicopter habang nakatingin sa babae na parang sobrang interesting nito.

This woman really thought he was an escort.

And strangely enough…

he didn’t hate it.

“Anong gagawin namin, Sir?” tanong ng isa niyang tauhan habang bahagyang nilalapit ang baril kay Vivoree. “Papatahimikin na ba namin—”

“No.”

Agad na natigilan ang lahat.

Dahan-dahang umangat ang sulok ng labi ni Lorcan habang diretso pa ring nakatitig kay Vivoree.

“Put her here,” mababa nitong sambit.

Then his eyes slowly traveled over her face.

“I’ll give her what she wants.”

Hindi niya namalayan ang paraan ng pagdila ni Lorcan sa ibabang labi nito.

Slow.

Dangerous.

At biglang parang may kung anong kakaiba sa tingin nito.

“Dapat lang!” irita pa ring sambit ni Vivoree. “Ang mahal-mahal ng bayad ko sa’yo no! Kaya da---"

At si Lorcan?

Tila nawawalan na ng pasensya.

"Stop talking!" Halos magdugtong na ang mga kilay ni Lorcan sa inis.

Napailing si Vivoree, "You---"

“Oh, come on,” malamig at mapanganib nitong sambit habang pinipisil ang sentido niya. “I hate talkative people so shut up.”

Agad na natigilan si Vivoree.

The dangerous tone in his voice made her heart skip for a second.

Parang biglang bumigat ang hangin sa loob ng helicopter dahil lamang sa paraan ng pagsasalita nito.

Malamig.

Mababa.

At sobrang awtoridad.

Pero imbes na matakot…

mas lalo lang siyang nainis.

Para sa kanya, mali ang pakikitungo ng lalakeng binayaran niya.

He was supposed to obey her.

Hindi iyong siya pa ang tinatakot nito.

Kaya matapang niya ulit itong tinitigan kahit na halos nakakasakal ang paraan ng pagtitig nito sa kanya.

“Then maybe do your job properly,” mataray niyang sagot saka umirap pa.

Agad namang nagtaas ng kilay si Lorcan habang dahan-dahang ibinababa ang kamay mula sa sentido niya.

“What job exactly are you talking about?” malamig nitong tanong.

Parang hindi makapaniwala.

At lalong nainis si Vivoree dahil doon.

“Ano?” irita niyang sambit habang nakapamewang pa. “Hindi ba binigay sa’yo ang job description mo?”

Tahimik lang si Lorcan habang nakatingin sa kanya.

His sharp eyes remained fixed on her face.

Pero hindi iyon napansin ni Vivoree dahil tuloy-tuloy na ang inis niya.

“God!” frustrated niyang sambit habang sinasabunutan nang bahagya ang sarili niyang buhok. “This is not what I was expecting to happen!”

Humugot siya ng malalim na hininga bago muling masamang tumingin dito.

“Baka mamaya wala ka ring experience tapos masasayang lang nang tuluyan ang binayad ko!”

Pagkasabi niya noon—

biglang natahimik ang buong helicopter.

Completely.

Para bang tumigil ang lahat.

Ang mga tauhan ni Lorcan ay unti-unting napalingon sa babae na para bang hindi makapaniwala sa mga lumalabas sa bibig nito.

One of them even looked away just to hide his expression.

Because no one—

absolutely no one—

talked to Lorcan De Luca that way.

Pero si Vivoree?

Halatang hindi niya talaga alam kung sino ang kaharap niya.

Unti-unting umawang ang labi ni Lorcan habang nakatingin sa babae.

And finally…

he completely understood what she meant.

Escort.

This crazy woman genuinely thought he was some paid man she hired for pleasure.

A dangerous amusement slowly appeared in Lorcan’s eyes.

Then suddenly—

tumawa siya.

A low, dark laugh filled the entire helicopter.

Hindi iyon malakas.

Pero sapat iyon para manigas lalo ang mga tauhan niya.

Because everyone inside knew one thing.

Lorcan De Luca never laughs like that.

Never.

Pero ngayon?

Parang sobrang naaaliw siya.

Dahan-dahan siyang sumandal sa upuan habang nakatingin kay Vivoree na para bang ngayon lang siya nakakita ng babaeng ganito katapang… o ka-clueless.

His gaze slowly traveled over her face.

Then her lips.

Then back to her eyes.

“Interesting,” mahina nitong sambit.

The way he said it made Vivoree’s stomach twist for some reason.

Parang may kung anong delikado sa tingin nito ngayon.

At lalo lamang lumalim iyon nang bahagyang ngumisi si Lorcan.

“Now, tell me what exactly you want me to do, hmm,”

His voice was softer this time.

But somehow…

That made him even more dangerous.

Hindi sumagot agad si Vivoree.

For the first time since she entered the helicopter…

she suddenly felt nervous.

Pero dahil ayaw niyang magmukhang natitinag, tinaasan niya lang ulit ito ng kilay.

“Just make me entertained and satisfied. Isn’t that what escorts do?” mataray niyang sambit habang nakahalukipkip pa.

Then she looked at him from head to toe.

“And also, obey me, Mr. Escort.”

Bahagya pa siyang sumandal sa upuan habang tila proud sa sarili niyang sinabi.

“Gaya nga ng sabi ko, mahal ang binayad ko, so you should make it worth it.”

Muling natahimik ang buong helicopter.

Dead silent.

Then one of Lorcan’s men suddenly coughed para pigilan ang tumatakas na tawa.

Mabilis iyong nilingon ni Lorcan.

One cold look.

At agad na yumuko ang tauhan nito habang pilit inaayos ang seryosong mukha.

Pero halatang nanginginig pa rin ito sa pagpipigil.

Because this was insane.

Absolutely insane.

No one in their right mind would dare order Lorcan De Luca around like this.

Pero si Vivoree?

Wala talagang ideya.

At si Lorcan naman?

Hindi niya inaalis ang tingin sa babae.

Parang mas lalo pa siyang naaaliw habang pinapanood ang babaeng walang kamalay-malay na inuutos-utusan ang isa sa pinakamapanganib na lalaki sa bansa.

His tongue slowly pressed against the inside of his cheek habang nakatitig sa kanya.

Then suddenly—

he smirked.

A slow.

Dangerous.

Terrifying smirk.

“Obey you?” mahina nitong ulit habang tila nilalasap ang mga salitang iyon.

Parang ngayon lang may nagsabi sa kanya noon.

At mukhang natutuwa pa siya sa ideya.

Vivoree lifted her chin confidently.

“Yes.”

Lorcan stared at her for a few seconds.

Then he leaned forward slightly.

The movement alone made the atmosphere inside the helicopter even heavier.

“Careful, princess,” mababa nitong sambit habang diretso siyang tinitigan.