Chapter 4 - You, Escort!

At mas nakakainis pa roon ay ang paraan ng pagtrato nito sa kanya.

Lorcan was rude.

Bossy.

Cold.

At parang wala itong pakialam sa kahit sino.

Completely opposite sa inaasahan niyang escort.

Dahil base sa mga nabasa niya online, dapat charming. Gentle. Sweet. Iyong kayang mag-comfort ng babae.

Pero si Lorcan?

Parang kayang manakal ng tao habang diretso ang tingin.

Napailing si Vivoree habang pilit inaalis sa isip niya ang mukha ng lalaki.

Especially those eyes.

Those sharp, dangerous eyes that somehow made her feel nervous and annoyed at the same time.

Huminto siya sa harap ng floor-to-ceiling window at bahagyang hinawi ang kurtina.

Her breath almost hitched.

Madilim na sa labas, pero kahit ganoon ay kitang-kita pa rin ang napakalawak na property.

Fountain.

Massive gardens.

Luxury cars parked outside.

At sa layo ng tanaw niya ay tila may sarili pang private road ang lugar.

Unti-unting kumunot ang noo niya.

This place was too much.

Masyadong engrande.

Masyadong elegante.

Hindi ito mukhang hotel.

Hindi rin ito mukhang simpleng bahay.

It looked…

expensive.

Dangerously expensive. Mayaman sila, pero hindi niya maiwasang mamangha sa subrang mamahalin ng lahat sa paningin niya,

Napabuntong-hininga ulit siya bago muling tumingin sa pinto.

Still no Lorcan.

“At this point, baka tulog na ‘yung lalaking ‘yon,” inis niyang sambit.

Then suddenly…

she had enough.

“Fine.”

Kung hindi siya pupuntahan nito….

siya ang hahanap.

Agad niyang binuksan ang pinto ng kwarto at lumabas.

Tahimik ang buong hallway.

The mansion was enormous.

Halos lumulutang ang mahihinang ilaw sa matataas na kisame habang bawat hakbang niya ay lumilikha ng mahinang tunog sa makintab na marmol na sahig.

Napakurap si Vivoree habang palinga-linga sa paligid.

Okay…

This was definitely not normal rich-people level.

This was another level. Wala siyang time na tignan ang paligid kanina, pero ngayon?

May mga mamahaling paintings sa dingding, elegant chandeliers hanging above, at bawat sulok ay halatang pinagkagastusan nang sobra.

Habang naglalakad siya ay mas lalo lamang lumalalim ang pagtataka niya kung bakit ganito ka-engrande ang lugar. 

Oo, mataas na uri ang agency kung saan siya nag-book ng escort, but really? 

The place was 100% good. Pero pagdating sa escort… napairap na lang si Vivoree. Masyadong worst ang serbisyo nito. So it’s gonna be 1%, not zero—because aaminin naman niyang gwapo ito. 

Napahinto siya nang makarating sa isang mas malawak na bahagi ng mansion.

Her eyes slowly landed on a huge painting displayed on the wall.

A woman.

Napakaganda nito.

Long dark hair.

Cold eyes.

Elegant smile.

The painting itself looked expensive and strangely… personal.

Parang hindi basta display lamang.

Unti-unting lumapit si Vivoree rito habang nakatitig sa mukha ng babae.

Dahan-dahan niyang tinaas ang kamay para sana hawakan ang frame ng painting but…

“Don’t touch that.”

Mabilis siyang napaatras sa gulat.

Agad siyang napalingon.

At doon niya nakita si Lorcan.

Nakatayo ito sa dulo ng hallway habang malamig na nakatingin sa kanya.

His expression was unreadable.

Pero ang paraan ng pagtitig nito sa kanya ngayon?

Dangerous.

Agad namang nagsalubong ang kilay ni Vivoree dahil sa inis.

“Oh, finally!” sarkastiko niyang sambit. “Nagpakita ka rin!”

Hindi gumagalaw si Lorcan.

Diretso lang ang tingin nito sa kanya.

“Didn’t anyone teach you not to touch other people’s things?” malamig nitong tanong.

At doon tuluyang sumabog ang inis ni Vivoree.

“Excuse me?!” agad niyang bulyaw. “Tatlong oras mo akong pinaghintay tapos ako pa ang may mali?!”

Nanlaki pa ang mata niya habang nakaturo rito.

“Do you even know how irritating you are?! Kung hindi ka ba naman baliw edi dapat hindi na ako lumabas! Ano? Sasayangin mo ang unang gabi? You need to touch me about that! Come on!” Tahimik lang si Lorcan habang pinapanood siyang magwala.

At habang mas lalong umiinit ang ulo ni Vivoree…

Napakunot ang noo si Lorcan, galing sa malamig na tingin ay umawang ang labi nito at hindi maiwasan ang ma amuse nanaman. 

Hindi niya maintindihan kung bakit hindi natatakot ang babaeng ito sa kanya.

Usually, one look from him was enough to make people lower their heads.

But Vivoree?

She kept shouting at him.

Complaining.

Ordering him around.

At mas nakakagulat…

hindi iyon nakakainis para kay Lorcan.

If anything, he found it entertaining.

No one had screamed at him like this before.

No one dared.

Pero ang babaeng ito?

Parang walang takot.

Humakbang si Lorcan palapit.

One step.

Then another.

Hanggang sa halos nasa harapan na niya ito. Pero hindi umatras si Vivoree. Sa halip ay tinaasan niya pa ito ng kilay.

“Oh, don’t look at me like that! Kasalanan mo naman—”

Naputol ang sasabihin niya nang bigla siyang hilahin ni Lorcan.

Nanlaki agad ang mata niya.

“H-Hey!”

Pero hindi siya pinakinggan nito.

Mabilis siyang hinila ni Lorcan pabalik sa kwarto habang mahigpit ang hawak nito sa pulsuhan niya.

“You, Escort! Let go of me!”

Still…

He said nothing.

Pagkapasok nila sa kwarto ay marahas nitong isinara ang pinto.

The loud sound echoed inside the massive room dahilan para bahagyang mapaigtad si Vivoree.

At sa unang pagkakataon mula nang makita niya ulit si Lorcan sa hallway…

she suddenly became aware of how alone they were.

Completely alone.

No guards.

No servants.

Just the two of them.

Unti-unting bumilis ang tibok ng puso ni Vivoree habang nakatitig sa malapad na likod ng lalaki.