Chapter 4

“Hoi bakla, dalawang araw ko nang napapansin na parang malungkot ka. Ano nang nangyari sa ‘yo?” Hindi na napigilang magtanong ng baklang kaworkmate ko na si Julius habang kumakain kami during lunch break namin.

“Oo nga, Zara. Alam namin na workaholic kang tao, pero iba ang grind at aura mo ngayon.” Sabi naman ni Cheska.

Si Cheska at Julius ang madalas kong nakakasama ‘pag kumakain kami at sila talaga ang nakapagpalagayan ko ng loob kaya ‘pag may problema ang isa sa amin ay kami-kami lang din ang nagdadamayan.

Ipinukol ko ang titig ko sa aking natutunaw na ice cream at walang gana ko itong sinundot-sundot. Malalim akong napabuntong-hininga…

“Nagcheat si Felix s--” Hindi pa man ako natatapos magsalita ay sabay silang nagreact.

“WHat?”

“Talaga?”

Mahina akong tumango, ang tingin ko ay hindi pa rin inaangat.

“Gagi… ‘Di ba matagal na kayo no’n? Kakaanniversary niyo lang ‘di ba?” Tumango ako sa tanong ni Cheska.

“’Di kasi ‘yan nakabase sa tagal ng relasyon, ‘yung loyalty at faithfulness niyo talaga sa isa’t isa ang makakapagpatibay ng relasyon.” Ang naging sagot ni Julius.

“Nakakapanghinayang lang kasi… Tagal na nila eh… Mga lalaki talaga... Tsk.”

“Oh bakit ganiyan ka makatingin sa ‘kin? Lalaki rin ang bet ko noh.”

“Pero kahit naman bali-baliktarin ang mundo lalaki ka pa rin naman.”

“Lalaki ako pero mas mukha ka pang lalaki kaysa sa ‘kin.”

“Anong sabi mo?”

Iniangat ko ang aking ulo nang marinig ko ang pagtatalo nila. Masama ang tingin nilang dalawa sa isa’t isa at walang gustong magpatalo sa kanila. Napailing ako.

Sanay na rin ako sa bangayan nila. Ang gisahin at magbarda ang bonding moment nilang dalawa kaya minsan hinahayaan ko na lang, magbabati rin naman sila sa huli.

“Balik tayo sa ‘yo, Zara…” Paglipat ng atensiyon sa ‘kin ni Cheska. “Anyare? Nakita mo talaga si Felix na nagloko… O misunderstanding niyo lang?”

“Tanga, masasaktan ba ‘yan kung misunderstandings lang?”

“Kaya nga ako nagtatanong ‘di ba?”

Bago pa ulit magpatuloy ang nakakarindi nilang bangayan ay nagsalita ako.

“Nakita ko siya… Sa kwarto niya… Kahalikan ang… ibang babae sa kama…”  Hindi ko magawang ituloy ang aking sasabihin… At ang banggitin iyon ay parang pahirapan para sa akin.

Naramdaman ko ang paghagod sa aking balikat ni Julius at iniabot sa akin ang tissue. Kinapa ko ang pisngi ko, hindi ko namamalayan na tumulo na pala ang luha ko kung hindi niya ibinigay ang tissue.

“Kung hindi ka komportableng sabihin, ‘wag mo nang ituloy.” Marahang saad ni Julius. Ang kaniyang pagtapik sa akin at sa marahan niyang boses ay ang siyang naging trigger para tumulo ang aking mga luha.

“Ikaw kasi pinaiyak mo?” Paninisi ni Cheska sa kaniya. Siniko ni Julius si Cheska at inilagay ang kaniyang hintuturo sa labi niya para patigilin ito. Nakita ko namang tinarayan ni Cheska si Julius at lumapit sa akin para yakapin ako.

Nagtuloy-tuloy ang pagtulo ng aking mga luha. Wala itong tigil. Akala ko naiiyak ko nang lahat sa kwarto at unan ko. Hindi pa pala.

Hindi ko alam kung pa’no mawawala ang sakit. Masiyadong masakit ang nararamdaman ko para makalimutan ang ginawa ni Felix. Nakakafrustrate din na kahit saang parte ng bahay ko ay naaalala ko pa rin siya. Lahat ng mga magagandang alaala doon sa loob ng bahay ko kasama siya ay unti-unting naging punyal na sumasaksak sa ‘kin.

“Ni-niloko niya ‘ko… Pinagkatiwalaan ko siya eh…” Humagulhol na ako sa braso ni Cheska. Siya naman ay parang batang inalo ako at ilang beses na tinapik ang likod ko.

“Iiyak mo lang ‘yan vebs… Dito lang kami.”

Mga ilang minuto pa ang itinagal ng pag-iyak ko sa mga bisig ni Cheska. Nang humiwalay ako ay nagbiro naman si Julius.

“Basang-basa ang likos mo Ches, punong-puno ng sipon ni Zara. Deserve.”

Sinabunutan ni Cheska si Julius kaya napadaing naman ang huli. Natatawa kong pinahiran ang aking luha. Alam ko na paraan nila ito upang mapatawa ako at mapagaan ang loob. Nagpapasalamat ako dahil nandiyan sila, sila ang panandaliang nagpapalimot sa ‘kin sa mga problema ko.

Pero kapag nakakauwi na ako sa bahay ay napapahinga ako nang malalim. Ang bawat parte nito ay punong-puno ng mga alaala namin ni Felix.

Sa sala kung saan kami nanonood ng mga ghibli movies na hinding-hindi niya pinagsasawaan.

Sa kusina kung saan niya ako ginugulo ‘pag nagluluto ako.

Sa cr kung saan hahalikan niya ang bawat parte ng aking katawan at titingnan ako na punong-puno ng pagsuyo.

Sa kwarto na kinahihiligan niyang makipagsiksikan sa ‘kin kahit napakainit.

Sa pintuan ‘pag nauuna siyang matapos sa trabaho at naghihintay ang kaniyang mga braso upang salubungin ako.

Nagsituluan ulit ang aking mga luha sa aking mga mata. Bawat hakbang ko ay nagbibigay lang sa ‘kin ng sakit na hindi kayang maibsan ng kahit anong pampamanhid sa katawan…

Gusto kong tanggalin ang puso ko dahil sa sakit. Hindi ko na kaya ‘to… Ayaw kong maging ganito lagi ang araw ko at baka mabaliw na ako sa pag-iisip ko. Kailangan kong makahanap ng isang bagay upang maituon ko ang pansin doon.

Ngunit paano? Lahat ng mga kakilala ko ay may kaniya-kaniyang buhay. Hindi naman laging kailangan na aluin nila ako sa nararamdaman ko. May mga buhay din sila. May mga bagahe rin silang dinadala. Makakadagdag lang ako sa pasanin nila.

Hindi rin sapat ang pera ko para maglakwatsa at gawin ang mga luho ko.

Sinabunutan ko ang aking buhok dahil sa frustration. Kasalanan talaga ‘to ni Felix. Dahil sa kaniya mukhang masasaid ang mga ipon ko. Bakit ba kasi ako nagpaloko sa kaniyang mukha? Sa dinami-dami ng lalaki sa mundo bakit ang malas ko sa pag-ibig? Isa pa, masayang-masaya kami, bakit naman bigla siyang tinuyo? Hindi ba talaga ako kamahal-mahal? Hindi ba ako nararapat na pakasalan? Ahh! Nakakainis!

Pa’no kung iinom ko na lang kaya ‘to?

Nagbihis ako at nag-ayos para bumili ng alak sa seven eleven. Ilang bote rin ang binili ko para magpakalasing.

Nang pauwi na ako ay may kotseng tumigil malapit sa ‘kin at nang tuluyang maibaba ang bintana ay sumalubong sa akin ang mukha ni Fletcher.

Oo, nga pala may offer pala ‘to sa ‘kin. Nakalimutan ko…