Chapter 3

Unang beses pa lamang ni Jane na makita nang personal si Alexa Cruz.

Dati, mula lamang sa mga kuwento ni Allan niya nakikilala ang dalaga. Maraming bagay ang ikinuwento ng kanyang asawa tungkol dito, at sa bawat pagkakataon, tila hindi nauubusan ng papuri ang lalaki.

Matalino raw si Alexa. Mahusay sa trabaho. May pambihirang kakayahan na bihirang makita sa ibang tao.

Mula sa simpleng posisyon, mabilis itong umangat dahil sa husay nito sa pagbuo ng mga estratehiya para sa kumpanya.

Ngayon, habang nakatayo sa may pintuan ng venue si Alexa at naghihintay na magsimula ang seremonya, personal na nasaksihan ni Jane ang babaeng matagal nang pinupuri ng kanyang asawa.

Hindi maikakailang maganda ang bride.

Suot nito ang isang napakagandang puting bestida na lalong nagbigay-diin sa maamo nitong mukha. May kakaibang ningning ang mga mata nito, at mababakas sa ekspresyon nito ang kaba at pananabik na karaniwang nararamdaman ng isang babaeng ikakasal.

“Ano ba ang gagawin ko? Papasok na ako! Kinakabahan talaga ako!” natatawang sabi ni Alexa habang marahang hinahawakan ang laylayan ng kanyang bestida. “

Magkabilang panig nito ang mga tauhan ng wedding planning company. Ngumiti ang mga ito at sinikap na pakalmahin ang bride.

“Huwag kayong kabahan, Miss Alexa. Nasa loob ang mga bridesmaid at ang iba pa naming staff. Iassist po namin kayo, kaya magrelax ka lang po. Kayo po ang pinakamagandang bride.”

Napatawa nang mahina si Alexa.

“Talaga bang maganda ako?”

“Of course! Kayo ang pinakamagandang babae ngayong araw!”

Iyon ang eksenang nadatnan ni Jane pagdating sa venue. Bahagyang kumurap ang kanyang mga mata. Isang kirot ang dumaan sa kanyang dibdib.

Dati, siya rin ay naging isang babaeng puno ng pananabik sa araw ng kanyang kasal kay Allan.

Dalawampu't dalawang taong gulang pa lamang siya noon, samantalang dalawampu't anim naman si Allan.

Naalala niya ang araw na iyon. Hindi marangya ang kanilang kasal. Walang malaking bulwagan, walang mamahaling dekorasyon, at halos walang bisitang dumalo.

Sa kabila ng kanyang pananabik na maging asawa ni Allan sa harap ng lahat, isang malamig at seryosong tinig ang narinig niya mula sa lalaki.

“Napakahalaga ng taong ito para sa kumpanya. Nagsisimula pa lamang ang negosyo, kaya wala talaga akong oras para magdaos ng malaking kasal.”

Dahil mahal niya ang lalaki, pinili ni Jane na umunawa. Hindi siya nagreklamo.

Hindi siya nagpilit.

Sinabi niya sa sarili na hindi naman kailangang maging engrande ang kanilang kasal. Hindi naman mahalaga kung gaano karaming tao ang makasaksi, basta magkasama sila.

Ngunit hindi niya kailanman naisip na sampung taon ang lilipas at masasaksihan niya mismo ang kasal ng kanyang asawa sa ibang babae.

Samantala, napansin ni Alexa ang kanyang presensiya. Saglit na natigilan ang ngiti ng bride, ngunit agad din itong bumalik sa dati. Sa halip na magpakita ng pagkailang, mas lalo pa itong ngumiti.

“Welcome sa kasal namin ni Allan!”

Sa sandaling iyon, may isang tanong na gustong-gustong itanong ni Jane.

Alam mo bang may asawa na si Allan bago mo siya pinakasalan? Ngunit hindi niya naibuka ang kanyang bibig. Mula sa loob ng venue, umalingawngaw ang malakas na tinig ng emcee.

“Mga ginoo at binibini, malugod nating salubungin ang ating napakagandang bride!”

Kasabay ng anunsiyo, dahan-dahang bumukas ang mga p***o ng venue.

Agad na inayos ni Alexa ang kanyang tindig. Sa tulong ng mga bridesmaid at staff, nagsimula itong maglakad papasok sa bulwagan na para bang isang diwata.

Nanatili si Jane sa kinatatayuan niya. Tahimik niyang sinundan ng tingin ang bride habang papasok ito sa bulwagan.

Hindi kalakihan ang bulwagan, ngunit napakaganda ng pagkakaayos nito. Para itong isang lugar mula sa romantikong panaginip, puno ng mga dekorasyong nagbibigay ng maringal at mahiwagang kapaligiran.

Marami ring bisita ang dumalo.

Mabilis na sinuyod ng tingin ni Jane ang paligid. Wala siyang nakilalang sinuman sa mga naroon. Marahil, karamihan sa mga ito ay mga kamag-anak, kaibigan, at kasosyo sa negosyo ng pamilya Cruz.

Nang tuluyang makapasok ang bride, unti-unting nagdilim ang mga ilaw sa buong bulwagan.

Ang natitirang liwanag ay nakatuon sa entablado, kung saan nakatakdang pag-isahin ang dalawang taong naroon.

Bago tuluyang isara ng mga staff ang mga p***o, tahimik na pumasok si Jane.

Nagtungo siya sa bahaging madilim sa ibaba ng entablado at tumayo sa gitna ng iba pang mga bisita.

Tulad nila, bahagya siyang ngumiti habang nakatingin sa entablado. Ngunit ang ngiting iyon ay walang anumang kaligayahan. Dahil sa sandaling iyon, malinaw na niyang nakita si Allan. Ang lalaking katabi niyang natulog at nakasama sa iisang bubong sa loob ng sampung taon. Ang lalaking tinawag niyang asawa.

Ngayon ay nakasuot ito ng elegante at maayos na puting suit. Marangal ang tindig nito habang tinatanggap ang kamay ni Alexa mula sa ama ng bride.

“Allan, ipinagkakatiwala ko na sa iyo si Alexa,” masayang sabi ng ama ng dalaga. “Sana ay alagaan mo siya at huwag mong pabayaan.”

“Gagawin ko po.”

Matatag at taos-puso ang sagot ni Allan.

Napakaganda ng tinig nito—malalim, banayad, at puno ng katiyakan. Isang tinig na kayang magpatibok ng puso ng sinumang makarinig.

Pagkatapos, mahigpit nitong hinawakan ang kamay ni Alexa.

Nang mamula ang mga mata ng bride at magsimulang tumulo ang mga luha nito, marahang iniangat ni Allan ang kabilang kamay upang punasan ang mga iyon.

Napakaganda ng tagpong iyon. Napakaperpekto ng kanilang pagsasama sa paningin ng mga tao. Sa ibaba ng entablado, malinaw na naririnig ni Jane ang mga bulungan ng mga babaeng naantig at tila naiinggit sa nakikita nila.

“Ang sweet naman nila!”

“Napakabuti ng groom sa bride niya!”

“Kitang-kita mong mahal na mahal niya si Alexa!”

Hindi niya maalala kung kailan siya huling hinawakan ng kanyang asawa sa kamay. Sa pagbabalik-tanaw niya, tila hindi man lamang nito ginawa iyon sa publiko.

Ni minsan ay hindi siya ipinakilala ni Allan sa harap ng ibang tao bilang asawa nito. Sa mga pagtitipon ng kumpanya, palagi itong mag-isang dumadalo. Sa mga hapunan kasama ang mga kasosyo sa negosyo, palagi siyang naiiwan sa bahay.

Noon, hindi niya iyon itinuring na problema.

Palagi niyang iniisip na likas lamang na tahimik at matipid sa pagpapakita ng emosyon si Allan. Hindi ito mahilig magpakita ng nararamdaman, kaya pinili niyang makibagay sa ugali nito.

Hindi siya humingi ng mga pampublikong deklarasyon ng pag-ibig. Hindi siya nagpilit na hawakan nito ang kanyang kamay sa harap ng ibang tao. Hindi siya nagreklamo kahit hindi siya nito maisama sa mga pagtitipon. Dahil naniwala siyang iyon lamang talaga ang pagkatao ng kanyang asawa.

Ngunit ngayon, sa harap mismo ng kanyang mga mata, nasaksihan niya ang ibang mukha ni Allan.

Marunong din pala itong magpakita ng lambing. Kaya rin pala nitong hawakan ang kamay ng isang babae nang buong pagmamalaki. Kaya rin pala nitong punasan ang mga luha ng isang taong mahalaga rito. At kaya rin pala nitong tumingin sa isang babae na para bang iyon ang pinakamahalagang tao sa mundo.

Hindi pala siya walang kakayahang magmahal. Sadyang hindi lamang siya ang babaeng nais nitong mahalin nang ganoon.

Huminga nang malalim si Jane, ngunit hindi nawala ang bigat sa kanyang dibdib.