1

FLASHBACK

Malamig ang loob ng clinic.

Tahimik.

Tanging mahinang tunog ng aking kabadong pag hinga ang maririnig habang nakahiga ako sa examination bed, nakatingin sa kisame habang hinihintay ang doktor na matapos sa pagsusuri.

Mag-isa ako.

Wala si Caleb.

Hindi niya alam, wala siyang alam..

Ilang minuto pa ang lumipas bago ibinaba ng doktor ang ultrasound probe at tumingin sa monitor.

Tahimik siya.

Masyadong tahimik.

Napatingin ako sa kanya.

"Doctor...?"

Huminga siya nang malalim bago umupo sa harap ko.

"Avianna, I need to explain something to you."

Napalunok ako.

"What is it?"

Ibinaba niya ang hawak niyang folder.

"You have endometriosis."

Parang biglang nawala ang ingay sa paligid.

"What does that mean?"

"It's a condition where tissue similar to the lining of the uterus grows outside the uterus. In your case, there are signs that it has already caused inflammation and some adhesions."

Hindi ako agad nakasagot.

Ang tanging pumapasok sa isip ko ay isang tanong.

"Can I still have children?"

Tumingin siya sa akin nang diretso.

"Yes. Pregnancy is still possible."

Bahagyang gumaan ang dibdib ko.

Pero hindi pa tapos ang sinabi niya.

"However... it may be more difficult for you to conceive naturally."

Parang unti-unting bumigat ulit ang dibdib ko.

"How difficult?"

"We can't give you an exact percentage. Every woman is different. But your condition can reduce your chances of getting pregnant, especially if it progresses."

Napayuko ako.

"Does that mean... I might never have a baby?"

"Not necessarily."

Mahinahon ang boses niya.

"Having endometriosis does not mean you are infertile. It simply means conception may take longer, and you may need treatment or assistance in the future."

Tumango ako kahit parang hindi ko talaga naririnig ang kalahati ng sinasabi niya.

Ang nasa isip ko lang ay si Caleb.

Ang mga pangarap namin.

Ang pamilyang gusto naming mabuo.

At ang takot na baka ako mismo ang maging dahilan kung bakit hindi iyon mangyayari.

I silently placed my hand over my stomach.

There was nothing there.

And for the first time, I was terrified that there might never be.

Pinayuhan ako ng doctor sa surgery..

Dumating ang araw noon na nagpaopera Ako..

Hindi alam ni Caleb.

Hindi rin alam ng pamilya ko.

Noong araw na iyon, mag-isa akong nakaupo sa malamig na waiting area ng ospital, mahigpit na nakakapit sa maliit na bag na dala ko.

Walang kasama.

Walang nakakaalam kung nasaan ako.

At higit sa lahat, walang nakakaalam kung bakit ako naroon.

Ilang oras lang ang lumipas, at nasa loob na ako ng operating room.

Lihim kong ipinagawa ang surgery para sa endometriosis at mga adhesions na nakita ng doktor.

Hindi dahil gusto kong itago ito kay Caleb.

Kundi dahil ayokong makita niya kung gaano ako kasabik na magkaroon na kami ng anak.

Ayokong makita niya akong umaasa.

At pagkatapos ay mabibigo na naman.

Pagkalipas ng ilang linggo, bumalik ako sa clinic para sa follow-up.

Tinitigan ko ang doktor habang binabasa niya ang resulta ng pagsusuri.

"How is it, Doctor?"

"Your recovery is going well."

Napangiti ako nang kaunti.

"So... does that mean I can get pregnant now?"

Hindi siya agad sumagot.

"Your chances may improve after treatment, Avianna. But I can't promise a pregnancy."

Dahan-dahang nawala ang ngiti ko.

"So there's still a chance?"

"Yes."

A chance.

Iyon lang ang kinapitan ko.

Kaya bumalik ako kay Caleb.

Ngumiti ako.

Nagpanggap na walang nangyari.

At umaasa akong balang araw, may dalawang guhit sa pregnancy test na bubura sa lahat ng takot ko.

Pero lumipas ang mga buwan.

Isang taon.

Dalawa.

Tatlo.

Apat.

Lima.

Wala.

Walang baby.

Walang himala.

At habang patuloy na lumilipas ang panahon, lalo kong nararamdaman ang bigat ng konsensiya ko.

Alam kong mahal ako ni Caleb.

Alam kong hindi niya ako kailanman sinisi.

Pero alam ko rin ang pangarap niya.

Isang malaking pamilya.

Limang anak.

At ako?

Hindi ko man lang maibigay kahit isa lang.

Kaya isang gabi, gumawa ako ng pinakamahirap na desisyon sa buhay ko.

Pinili kong maging kontrabida sa sarili kong kuwento.

Sinabi kong may iba na akong mahal.

Sinabi kong ayoko na.

At hinayaan kong isipin ni Caleb na pinili ko ang ibang lalaki kaysa sa kanya.

Hindi niya alam ang totoo.

Walang ibang lalaki.

Walang bagong pag-ibig.

Mayroon lamang isang babaeng natatakot na baka habang buhay niyang ipagkait sa lalaking mahal niya ang pamilyang pinapangarap nito.

Kaya ako ang umalis.

Dahil minsan, mas madaling magpanggap na hindi mo na mahal ang isang tao...

kaysa aminin na mahal na mahal mo siya, pero natatakot kang hindi mo maibigay ang buhay na gusto niya.

Kasalukuyan...

Nabasag ang katahimikan nang tumunog ang cellphone ko. 

Malakas.. Parang sadyang gusto akong gisingin mula sa panaginip na ayaw kong iwan.

Napadilat ako. Umayos ng upo. 

Si Ayumi yung kakambal ko.

Agad kong sinagot.

"Omg, Avianna!" bungad niya, sobrang nag aalala. "Nakita mo ba 'yung bagong girlfriend ni Caleb?!"

Napalunok ako.

Tatlong taon na. 

Tatlong taon nang hiwalay. 

Tatlong taon nang pinaninindigan ko ang kasinungalingan na ako mismo ang gumawa.

Pinaikot ko ang lahat mga kaibigan, kakilala, maging si Caleb sa isang kasinungalingan. Sinabi kong may iba na ako. Sinabi kong okay na ako. Sinabi kong nakamove-on na ako.

Pero ang totoo... 

Wala akong ibang lalaki. 

Wala akong ibang minahal. 

Si Caleb lang. Palagi.

Ayokong habambuhay siyang maghintay sa isang bagay na baka hindi ko kayang ibigay. Ayokong matali siya sa isang babaeng maaaring kailanman ay hindi makakapagpadama sa kanya ng pagiging ama.

Naalala ko pa ang ngiti niya noon nang mapatingin siya sa panganay ni liam na si Cassmira, at ibinulong sakin kung wala parin ba??

Umiling lang ako noon at malungkot na humawak ng mahigpit sa kamay niya, humawak rin siya pabalik... 

"It's okay, marami naman tayong pagkakataon bumuo," sabi niya, "gusto ko puro lalaki." 

Napangiti pa siya, para bang napakadaling abutin ang pangarap na iyon.

Pero kahit isa... 

Kahit isa lang... 

Hindi ko man lang maibigay.

Napapikit ako nang mariin. 

Tatlong taon na ang lumipas, pero ang sakit... hindi pa rin gumagaling. Parang sugat na binubuksan ulit tuwing may bumabanggit ng pangalan niya.

At ngayong may bagong girlfriend na siya... 

Siguro oras na para tanggapin kong tama ang isinakripisyo ko.

Kahit masakit. 

Kahit ako ang naiwang duguan at nag-iisa. 

Kahit hanggang ngayon... 

si Caleb pa rin ang tanging laman ng puso ko.

"Hoy, girl di kana nakasagot don't tell me Inlove ka parin sa ex mo..."

Pwede ba ayumi, three years na noh wala na...". sagot ko dito sa pilit na pinapasigla ang boses..

"Kung wala na bakit ayaw mong umuwi three years kana diyan sa Switzerland.."

"Busy ako sa trabaho dito," sagot ko habang pinipilit na huwag manginig ang boses ko. 

Hawak ko ang European branch ng Severino Luxury Hotels and Resorts sa Switzerland, isa sa mga hiningi ko kay lolo Azrael makalayo lang sa pilipinas..

Bumugtong hininga Ako..

"Ayumi. Hindi ganoon kadaling iwanan lang basta-basta ang operations, lalo na't kasalukuyan ang expansion natin sa Alpine chalets."

Tahimik sa kabilang linya. Ramdam ko ang pag-duda ng kakambal ko, pero hindi ako pwedeng magpadala.

"Avianna, alam kong masipag ka at napakalaki ng naisulong mo sa mga hotel natin diyan sa Zurich, pero kilala kita. Ginagawa mong dahilan ang trabaho para magtago. Tatlong taon ka nang tumatakbo."

Napapikit ako nang mariin at napasandal sa malambot na couch. Malamig ang hangin mula sa labas ng bintana rito sa Switzerland, pero mas malamig ang nararamdaman ko sa loob ng dibdib ko.

Araw-araw, ang trabaho ko ay siguraduhing komportable at masaya ang mga pamilya at mag-asawang nagbabakasyon sa aming mga luxury suite at private chalets. Binibigyan ko sila ng perpektong lugar para sa kanilang mga pangarap habang ang sarili kong pangarap na makabuo ng sariling pamilya ay tuluyan nang nadurog.

"Hindi ako nagtatago,"

pagsisinungaling ko ulit. Iyon naman ang kasinungalingan kong ginagawa sa loob ng limang taon ang magsinungaling para lang protektahan ang lahat, kahit ang sarili ko ang unti-unting nadudurog.

"Kung hindi ka nagtatago, bakit ayaw mong umuwi kahit para sa bakasyon man lang?" hirit pa niya.

"Magkakaibigan pa rin kami ng barkada, Avianna. Nakikita ko si Caleb. Nakikita ko kung paano siya dahan-dahang nakabangon mula noong iniwan mo siya nang walang malinaw na dahilan. At ngayon... may kasama na siyang iba. Masaya na siya, napakaalaga niya kay lea."

Bawat salita ni Ayumi ay parang minutong paulit-ulit na sumasaksak sa akin.

Masaya na siya.

Iyon naman ang gusto ko, 'di ba? Iyon ang dahilan kung bakit tinanggap ko ang lahat ng galit at poot niya noon. 

Mas pinili kong kapootan niya ako bilang isang babaeng taksil at walang kwenta, kaysa maging dahilan ng habambuhay niyang kapansanan sa pangarap niyang maging ama.

"Mabuti kung ganun," mahinang pigil-hininga kong sagot. Inilayo ko nang kaunti ang telepono para hindi niya marinig ang panginginig ng paghinga ko. 

"I'm happy for him. Deserve niyang maging masaya."

"Avianna..."

"Sige na, Ayumi. May board meeting pa ako para sa bagong resort branch," mabilis kong putol sa pag-uusap bago pa tuluyang bumagsak ang mga luhang kanina ko pa pinipigilan.

Hindi ko na hinintay ang sagot niya. Pinatay ko ang tawag at Nanginginig Ang kamay na inilapag ang Cellphone sa mesa.

Nakatingin ako Sa paligid..

Sa gitna ng tahimik at malamig na silid na iyon sa Switzerland, tuluyan nang bumuhos ang mga luhang tatlong taon kong pinipilit na itinago.

Muli kong naalala ang huling tingin ni Caleb sa akin noong gabi na sinabi kong ayoko na sa kanya-ang galit, ang pagtataka, at ang labis na sakit sa kanyang mga mata.

Ngayon, may iba na siyang hahawakan. May iba na siyang tatawaging pamilya. At marahil, balang araw, ibibigay ng babaeng iyon ang limang anak na pangarap niya... mga anak na kailanman ay hindi ko naisilang para sa kanya.

Ipinikit ko ang aking mga mata at ibinulong sa hangin ang panalangin na kailanman ay hindi na niya maririnig:

Masaya ako para sa'yo, Caleb. Kahit na hanggang sa huling hininga ko, ikaw at ikaw pa rin talaga.