CHAPTER FOUR

Nang makaalis na si Riza, agad nagbago ang ekspresyon ng mukha ni Kenneth. Mula sa ngiti, naging seryoso ang mukha niya, parang may switch na na-turn off. Ilang sandali pa, sinulyapan niya ang direksyong tinahak ni Riza, saka niya sinenyasan ang driver na kanina’y muntik na niyang mapagalitan. Agad itong lumapit at pinarada ang mamahaling SUV sa harapan ni Kenneth.

“Sir, pasensya na po. Akala ko—”

“Next time,” malamig niyang putol, “Kapag kasama ko ang babaeng iyon, wag kang lalapit. Huwag kang tatawag ng sir, huwag mo akong titignan, huwag kang magpapakita. Maliwanag ba?”

Tumango agad ang driver, pawis na pawis sa takot “Opo, Sir Kenneth.”

Sumakay na siya sa likurang upuan. Kinuha niya ang cellphone at tinawagan ang assistant niyang si Leo, ang pinakamatapat at pinakakabado niyang empleyado.

“Leo, maghanap ka ng simpleng bahay sa area na ito,” malamig niyang utos. “Gusto ko ‘yung pang-mekaniko lang, maliit, pero malinis. Sabihin mong rush.”

“Sir? Simpleng bahay po? Sino ang titira?”

“Just do it Leo! Wala ng madaming tanong.”

“O-opo, sir. Kaagad po.”

Ibinaba niya ang telepono at huminga nang malalim. Sa isip niya, gusto kong patunayan na hindi ka gold digger, kailangan kong magpanggap hanggang dulo.

-------

Pagdating sa opisina ng KS Luxe Holding, ibang Kenneth na naman ang humarap sa mundo. Pagbukas ng pintuan ng sasakyan, bumungad ang mga guwardiya at empleyadong agad yumuko at nagbigay galang sa pagdating ng CEO ng KS Luxe Holdings

Ang dating mekanikong amoy mantika ay ngayo’y naka-itim na suit, makintab ang sapatos at mamahalin. Matikas siyang bumaba ng sasakyan na parang eksena sa slow motion movie. Ang bawat hakbang niya ay sinasabayan ng paglayo ng mga empleyado na tila takot dumikit sa kanya.

“Good morning, Mr. Sy.”

“Good morning, sir.”

Ngunit kahit sino pa ang bumati ay wala kang makukuhang sagot o kahit sulayp mula kay Kenneth. Walang sumusubok na sabayan ang lakad niya na tila ba ipinagbabawal siyang masapawan sa camera.

Sa lobby, nang may nagkamaling pumasok sa elevator kung nasaan siya papasok. Napatingin lang si Kenneth — isang titig na parang sinampal ng hangin ang empleyado.

“Next elevator,” malamig niyang sabi.

Agad lumabas ang empleyado, namumutla. Kahit ito ang nauna. Bawal sabayan si Kenneth ng pangkaraniwang empleyado ng kanyang kumpanya. Pagpasok niya sa opisina sa pinakamataas na palapag, sinalubong siya ni Leo dala ang laptop at kape.

“Sir, eto po ‘yung mga meeting schedules n’yo, tapos nagtanong po si Madam tungkol sa date na sinet up niya kagabi…”

Tumigil si Kenneth, napabuntong-hininga.

“Sabihin mong hindi ako interesado. At huwag kang mag uupdate sa kanya kung ano ang ginagawa ko sa bawat araw."

“Opo, sir. Yung bahay po—nakahanap na rin ako.”

“Good. Bukas, ipakita mo sa akin bago ko puntahan si Riza.”

Tahimik sandali si Leo, saka napangiti.

“Sir, kung pwede lang po akong magtanong… Sino po si Riza? Siya po ba ‘yung dahilan kung bakit nag-mekaniko costume kayo kahapon?”

Tumaas ang kilay ni Kenneth, tinapunan ito ng matalim na tingin. “Curiosity killed the cat, Leo.”

Agad natahimik ang assistant. “Noted po, sir.”

Humilig si Kenneth sa swivel chair, tinakpan ng kamay ang mukha at napangiti nang bahagya.

“Fake boyfriend, ha…” bulong niya. “Let’s see kung hanggang saan ka, tatagal Miss Riza Gomez. 

-------

“Tadaaa!”

Masiglang itinaas ni Riza ang hawak niyang resume sa harap ng best friend niyang si Nerissa, habang kumakain sila ng pancit canton sa kanilang maliit na apartment.

“Tingnan mo ‘to, Neri! Aplikante na ang lola mo!”

Napakunot ang noo ni Nerissa. “Wait lang, saan ka ba mag-aapply?”

“Sa KS Luxe Hotel!” proud na sabi ni Riza. “Janitor muna. Stepping stone ‘yan para makapasok ako sa loob. Who knows, baka someday, maging front desk staff ako!”

“KS Luxe?” napalunok si Nerissa. “Akala ko ba galit ka sa mga tao roon? ‘Di ba iyan ‘yung kumpanyang may convoy na nakabasa sa’yo?”

“E, oo nga,” sagot ni Riza habang kumakain. “Pero hello, Neri, Nandoon lahat ng magagandang opportunity. Huwag natin iwasan! Baka destiny ko ‘yon!”

“Destiny o disaster?” pang-aasar ni Nerissa.

“Bahala na! Basta makapagtrabaho ako, makabayad ng renta, at may pambili ng shampoo na hindi pang-dishwashing liquid masaya na ako.” natatawang sabi ni Riza. “’Yan ang tunay na goal sa buhay!”

Kinabukasan, nakasuot siya ng simpleng blouse at itim na slacks. Inayos pa niya ang buhok, kahit medyo kabado.

“Good luck, future janitress!” sigaw ni Nerissa habang kumakaway.

------

Sa KS Luxe Hotel.

Pagdating niya sa lobby ng KS Luxe Hotel, napanganga siya. Ang mga chandelier ay parang ginto, ang sahig ay kintab na parang salamin, at ang amoy ng hangin—parang imported!

“Grabe, kahit kalat ko dito, baka mag-sparkle,” bulong niya sa sarili.

Lumapit siya sa receptionist para magsumite ng resume. “Good morning po, for janitorial position.”

Ngumiti ang staff. “Please wait here, Miss Gomez.”

Habang naghihintay siya, napatingin si Riza sa dulo ng hallway. May dumaan—isang lalaking naka-itim na coat, matikas, pamilyar ang tindig.

“Parang… si Kenneth?” bulong niya, sabay iling. “Hindi, imposible. Mekaniko ‘yon, hindi corporate daddy.”

Ngunit nang lumingon siya ulit para tiyakin ay wala na. “Ang bilis naman niyang maglakad. Eh kung siya nga? Eh di mayaman siya?”

Napailing ulit si Riza. “Hindi. Hindi pwedeng siya ‘yon. Hindi marunong ngumiti ‘yon, pero cute.”

Napangiti siya mag-isa, sabay pigil sa sarili. “Stop it, Riza! “

Samantala, sa kabilang gusali, naglalakad si Kenneth Sy papunta sa meeting room kasama si Leo, hawak ang tablet.

“Sir, eto po ‘yung shortlist ng mga aplikante sa hotel branch.”

“Hmm,” sabi ni Kenneth habang binubuklat iyon, hanggang sa mapansin ang isang pamilyar na pangalan.

“Riza… Gomez?” Napatingin siya kay Leo. “Anong posisyon niya?”

“Ah, janitor po, sir.”

“Janitor?” tumaas ng kilay si Kenneth, pero may halong ngiti sa labi. 

Tahimik sandali si Leo, saka nagtanong, “Sir, kilala n’yo po ba siya?”

“Hmm. In a way,” malamig pero may bahid ng ngiti ang tono ni Kenneth. “Bakit, curious ka?”

“Ah, hindi naman po, sir. Pero gusto n’yo po bang ipa-fast track ang application?”

“Hindi. I-hire mo lang. Pero wag mong ipapaalam na ako ang nag-utos.”