CHAPTER FIVE

Nataranta si Leo. “Sir, janitor tutulungan mo?”

Napangiti si Kenneth. “OO, gusto kong makita kung paano siya magtrabaho. And Leo…”

“Sir?”

“Walang makakaalam na konektado siya sa’kin. Lalo na si Lola.”

“Yes, sir!” sagot ni Leo, halos mag-salute sa kaba.

Habang naglalakad si Kenneth, nakatingin siya sa bintana ng opisina. Mula ro’n, tanaw niya ang gusali ng KS Luxe Hotel.

Napangiti siya, halos pabulong, "Let’s see, Miss Janitress. Kung paano mo tatakbuhan ang destiny mo papunta pa sa akin.”

 ______

Unang araw ni Riza bilang janitress sa KS Luxe Hotel. Bitbit niya ang mop, tabo, at balde ng tubig habang humihinga nang malalim.

“Okay, Riza Gomez,” bulong niya sa sarili. “Ito na ‘to. Linisin mo iyan parang nililinis mo ang love life mong puro kalat!”

Habang nagmamop, hindi niya napansin na basa na pala ang sahig sa harapan niya.

“Ayyyyy!”

Bago pa siya tuluyang bumagsak, may dalawang kamay na mabilis na sumalo sa kanya. Mainit, matatag, at amoy mamahaling pabango. Pag-angat ng ulo niya ay napatigil siya.

“Hindi na talaga mawawala ang tubig sa pagitan natin, ano?”

Si Kenneth. Nakasuot ito ng dark coat, crisp white shirt, at black slacks parang galing sa fashion magazine, hindi sa talyer. Nasa bisig pa rin niya si Riza, halos magkadikit na ang kanilang mukha. Pareho silang napatingin sa isa’t isa, sandaling tumigil ang oras. Mabilis na kumabog ang dibdib ni Riza.

“Uh… pwede mo na akong ibaba…” bulong niya, namumula.

“Sigurado ka? Baka madulas ka ulit,” sagot ni Kenneth na may pilyong ngiti.

“Ay hindi na! Kakapit na lang ako sa mop ko!” sabi niya sabay tulak ng marahan sa dibdib nito, kahit halatang nahihiya. Pagkatayo niya, nagulat siya lalo.

“KENNETH! Ikaw nga?!” halos pasigaw si Riza, napapikit sa gulat.

“Anong ginagawa mo dito?”

Medyo natawa si Kenneth, pero agad nagpalusot. “Inutusan ako ng boss ko. May pinapaayos na sasakyan sa KS Luxe fleet.”

“Ha? Pero bakit… naka-coat ka?” taas-kilay ni Riza. “Ganito na ba ka-sosyal ang mekaniko ngayon?”

“Ah… bigay ng kumpanya,” mabilis na sagot ni Kenneth. “Big client kasi ‘to. Kailangang pormal, baka isipin nila cheap kami.”

“Ahhh…” tango ni Riza, medyo convinced. “Ang sosyal naman ng kumpanya niyo. Dapat pala doon ako nag-apply!”

Habang nagkukwentuhan pa sila, lumapit si Leo dala ang clipboard.

“Sir—uh, Kenneth! Nandito na po ‘yung—”

Napatigil si Leo nang makita si Riza, agad siyang tinapik ni Kenneth sa balikat.

“Boss ko nga pala,” sabi ni Kenneth sabay kindat kay Leo. “Si Boss Leo nga pala Riza.”

“Ah, boss mo pala!” ngumiti si Riza. “Ang bait naman! Mukhang mabait at approachable!”

Halos malaglag ang panga ni Leo. “A-ah—oo! Sobrang bait ko nga, miss!”

Nagtawanan silang tatlo sandali bago nagpaalam si Riza.

“Sige, balik na ako sa sahig bago ako mawalan ng sahod sa unang araw. Salamat sa pagsalo, ha!”

“Walang anuman,” sagot ni Kenneth, nakangiti. “Next time, ‘wag mong kalabanin ang gravity.”

“Ha-ha, very funny,” sabay irap pero may ngiti si Riza bago umalis.

Pagkaalis ni Riza, agad nagbago ang mukha ni Kenneth—mula sa ngiti, naging seryoso.

“Leo,” tawag niya, habang pinapanood si Riza sa salamin.

“Yes, sir?”

“Tandaan mo kapag nandiyan siya, ako si Kenneth, hindi si Kenneth Sy.”

“Yes, sir. Pero... bakit niyo po ‘to ginagawa?”

Tahimik si Kenneth saglit. Tumingin siya sa direksyon ni Riza na masayang nagmop ng sahig, habang nagpe-play sa isip niya ang eksenang kanina, ang pagkadulas nito sa kanyang mga bisig.

“Gusto kong makilala siya… nang hindi dahil sa kung anong meron ako.”

Napangiti si Leo, halos kiligin. “Sir, baka ma-in love kayo ha.”

Tiningnan siya ni Kenneth ng malamig na tingin. “Focus on your job, Leo.”

Ngunit pagtalikod nito, bahagyang ngumiti si Kenneth.

“Pero kung ma-in love man ako… hindi ko siya tatakbuhan.”

Paglabas ni Riza sa kumpanya ay agad niyang nakita si Kenneth na nakasandal sa poste. Nakapamulsa ito at tila kanina pa naghihintay.

“Anong ginagawa mo rito?” tanong niya habang naglalakad palapit.

Ngumiti lang ito. “Ihahatid kita. Baka madulas ka ulit, mahirap na.”

Namilog ang mata ni Riza at napahampas sa braso nito. “Hmph! Isang beses lang iyon!”

Tumawa lang si Kenneth at binuksan ang pinto ng kotse. “Sakay na.”

Napatingin si Riza sa sasakyan. “Wow, may sasakyan ka. Akala ko ba mekaniko ka lang?”

“Company service ‘to. Inutusan ako ng boss ko, kailangang mag-repair ng sasakyan sa Luxe Group, kaya nagamit ko.” paliwanag nito sabay ngiti.

“Teka, bakit naka-coat ka pa din? Mukhang mamahalin pa!”

“Hindi pa ako umuuwi mula pa kanina.”

Napangiti siya. “Ahh, ganun ba. Ang galing mo rin palang magdala ng sarili mo ano.”

“Sanay lang,” sagot ni Kenneth, pero lihim na natatawa sa loob.

Tahimik silang bumiyahe. Paminsan-minsan ay palihim siyang sinusulyapan ni Kenneth.

Pagdating nila sa isang subdivision ay huminto ang kotse.

“Dito ka nakatira?” gulat na tanong ni Riza nang makita ang bahay.

Simple pero parang model house—malinis, maaliwalas, at mamahalin. Tinignan ni Kenneth ang tinext na address ni Leo. Tama naman pero masayadong magara ang bahay. Hindi bagay sa isang mekaniko. Napasimangot si Kenneth at agad tinawagan si Leo.

“Leo, diba sabi ko simpleng bahay pang mekaniko ang pinahanap ko. Ano to? Bakit sa subdivision?”

“Boss, ‘yan na po ang pinakamura sa area,” sagot ng nasa kabilang linya. Hindi ko naman po kayo maaring ihanap sa skwater. Gusto niyo tanggalin ko ‘yung chandelier at mga gamit?”

Napapikit si Kenneth. “Huwag na. Baka mapansin pa lalo." inis na pinatay ang tawag.

Pagharap niya kay Riza ay pilit siyang ngumiti.

“Pasensya na ha. Nagtext kasi iyong Boss ko kaya tinawagan ko. Company housing lang ‘to. Pansamantala lang habang sa kanila ako nagtratrabaho.”

“Grabe, kung ganito kaganda ang pansamantala mo, paano pa kaya ‘yung totoo?” biro ni Riza sabay tawa.

Ngumiti rin si Kenneth. “Kung gusto mo, pwede kang tumambay dito minsan. Libre kape.”

“Kape lang? Baka may bayad pag may tinapay na!"

"Tara pasok tayo!"