CHAPTER SIX

Pagpasok nila sa bahay, agad na napansin ni Riza ang kalinisan at aliwalas nito. Napansin din niya ang mga mamahaling mga gamit. Napakagara ng loob nito. Napakalinis na parang may katulong na naglilinis dito.

“Wow… simple pero ang ganda pala dito sa loob. Mahal suguro ang renta dito.” bulong niya habang nag-iikot.

Ngumiti lang si Kenneth, pilit itinatago ang inis sa tauhan, “Oo, ganyan kasi kabait ang boss ko sa mga empleyado niya. Gusto niya the best at komportable kami."

Lumapit si Riza sa sofa at pabagsak na umupo sabay tanong. “So… gaano ka na katagal na mekaniko?”

“Ah… ilang taon na rin.” sagot ni Kenneth, malamig at maikling paliwanag.

“Ah, dapat alagaan mo ang trabaho mo. Ang swerte mo sa boss mo. Siguro ang laki ng sweldo mo. Mukha ka kasing mayaman. Ang bango-bango mo hindi ka amoy, mekaniko.” patuloy ni Riza, halatang curious.

“Uh… perks lang. Galing sa kumpanya,” sagot ni Kenneth, bahagyang napangiti. “Salamat sa papuri."

Habang nagkukwentuhan, hindi mapigilan ni Riza ang magtanong pa.

“Eh… kapag nagka-problema ang kotse, nagre-repair ka rin ba sa bahay ng kliyente mo? Mas mahal siguro kapag home service.”

“Uh… minsan,” sagot ni Kenneth, mabilis at maikli, pilit itinatago ang totoo. “Depende. Kapag may ngiting kasama, may discount.”

“Umupo ka lang diyan, ako na ang magluluto,” sabi ni Riza habang nagsusuot ng apron na may design na “Kiss the Cook.”

Napatingin si Kenneth at bahagyang natawa. “Sigurado ka bang marunong ka?”

“Excuse me,” nakataas ang kilay ni Riza. “Baka nakakalimutan mong waitress ako sa karinderya. Sanay akong magluto kahit tulog.”

“Ah ganun ba?” ngumisi si Kenneth. “Baka kasi tulog ka rin habang nagluluto.”

Napahampas si Riza sa braso nito. “Ang yabang mo! Sige, hintayin mo, magugulat ka sa sarap.”

Sumumod si Kenneth at naupo sa may counter, pinagmamasdan si Riza habang naghihiwa ng bawang. Tahimik, pero ramdam niya ang kakaibang lambing sa bawat kilos nito—parang ang gaan ng loob ng niya dito bigla. Habang piniprito ang bawang at sibuyas, biglang tumalsik ang mantika.

“Ay!” sigaw ni Riza.

Agad siyang nilapitan ni Kenneth at hinawakan ang kamay nito. “Nasaktan ka ba?”

“Hindi naman… maliit lang ‘to,” sagot ni Riza, pero hindi niya maiwasang mapatitig sa kaharap.

Sandaling natahimik ang paligid. Nakatitig lang si Kenneth sa mga mata ni Riza, at para bang nakalimutan niya kung sino siya—hindi bilang CEO, kundi bilang lalaking ngayon lang muling tinablan ng emosyon.

“Hindi ka dapat clumsy, ingatan mo lagi ang sarili mo.” bulong ni Kenneth, habang hawak pa rin ang kamay niya.

Ngumiti si Riza, pilit itinatago ang kilig.

“Ang sweet mo rin pala minsan, Mr. Mekaniko.”

“Hindi ako sweet,” mabilis na depensa ni Kenneth.

“Ah ganun?” biro ni Riza. “Eh bakit hawak mo pa ‘yung kamay ko?”

Nagkatinginan sila. Walang nagsalita. Tila tumigil ang oras, at tanging amoy ng nilulutong adobo ang bumalot sa hangin.

Napalunok si Kenneth at bahagyang umatras. “A-ano… baka masunog.”

“Baka ikaw ang masunog,” natatawang sabi ni Riza.

Nang matapos magluto, sabay silang kumain sa maliit na mesa. Tahimik si Kenneth, pero lihim siyang napapangiti habang pinapanood si Riza kumain. Ganito pala ‘yung pakiramdam… may kasama sa simpleng hapag.

“Masarap?” tanong ni Riza, nakangiting parang batang naghihintay ng papuri.

“Pwede na,” sagot ni Kenneth, kunwari’y walang gana.

“Pwede na?” reklamo ni Riza. “Hindi ba pwedeng sobrang sarap?"

Ngumiti si Kenneth. “Okay fine… sobrang sarap. Tulad mo.”

Biglang natahimik si Riza, napakagat sa labi, sabay iwas ng tingin. At si Kenneth? Napangiti nang totoo isang ngiting matagal nang hindi niya nagagawa. Masayang natapos ang gabi para kay Riza. Ngayon lang ulit siya tumawa nang ganun—‘yung tawa na galing sa puso, hindi sa pang-aasar. Habang nakahiga, hindi niya maiwasang isipin ang ngiti ni Kenneth.

Grabe, bakit parang iba ‘yung kilig kapag siya ang kasama ko.

Pero kinabukasan, iba na ang ihip ng hangin. Pagpasok ni Kenneth sa opisina, sinalubong siya ng boses na parang sirenang nawalan ng tono.

“Good morning, Kenneth!”

Si Trishia, isa sa mga department heads ng KS Luxe, at kilalang flirt ng kumpanya.

Nakapulupot ang buhok nito, suot ang mini skirt na halos opisina lang ang may lakas ng loob na tanggapin.

“Oh, Trishia,” malamig na bati ni Kenneth, hindi man lang tumingin.

Ngunit parang hindi alintana ng babae ang lamig ng boss.

“Coffee for you! Nilagyan ko ng two sugars—favorite mo, ‘di ba?” sabay abot ng tasa.

Tumaas ang kilay ni Kenneth. “Hindi ko favorite ‘yan.”

“Oh, really? Pero dati kasi—”

“Dati is past tense,” putol ni Kenneth sabay upo sa swivel chair niya.

Hindi pa rin tumigil si Trishia. “Pwede ba tayong mag-lunch later? Para makapag-bonding naman tayo. You’ve been too serious lately.”

Napabuntong-hininga si Kenneth, halatang inis. “Trishia, I’m serious every day. It’s my job.”

Habang nangyayari iyon, dumating si Riza sa lobby ng KS Luxe Hotel, hawak ang resume at nakauniform na pang-janitress.

Excited pa sana siya, pero nang pumasok siya sa HR office para pumirma ng kontrata—doon niya nakita ang eksena: si Kenneth, kasama ang babaeng parang gustong ipasok sa tasa ng kape niya. Biglang nag-iba ang mood ni Riza. So may girlfriend pala si Mr. Mekaniko, bulong niya sa isip. Tumalikod siya, pilit pinapakalma ang sarili. Hindi siya puwedeng magalit—wala naman silang relasyon, ‘di ba? Pero bakit parang gusto niyang itapon ‘yung mop sa mukha ni Trishia? Maya-maya, lumabas si Kenneth para uminom ng tubig, at doon niya nakita si Riza sa hallway

Ngumiti siya, “Hey, Riza—”

Pero iniwasan siya ng dalaga, dumiretso lang na parang walang narinig.

Napakunot-noo si Kenneth. “Ano’ng problema n’un?”

Narinig ni Leo na assistant niya. “Boss, baka napansin niya si Miss Trishia sa opisina niyo.”

“Trishia?” tumaas ang kilay ni Kenneth. “Wala naman ‘yun.”

“Eh boss, ‘yung wala minsan, ‘yun ang problema.”

Napakamot sa ulo si Kenneth. “Bakit ba ang hirap ng babae… pero bakit mas gusto ko ‘yung mahirap?”