1.3 คนนี้เล่นไม่ได้

“น้องชอบ” จิรกรเสนอหน้าตอบ ทั้งยังลอบมองเพื่อนที่ติดสอยห้อยตามมาหน้าด้าน ๆ ทั้งที่รู้แก่ใจว่าหากมีคะขาลงท้ายประโยค มันไม่ได้พูดกับเขาเป็นแน่ ดูได้จากสายตาวาววับที่เหลือบมองพัชชาอย่างไม่ลดละ

“ชอบเหรอคะ” คราวนี้อาทิตย์ขยับตัวไประหว่างที่นั่งข้างคนขับและคนขับ หันหน้าไปทางพัชชาอย่างชัดเจนจนจิรกรต้องกลอกตาแล้วก่นด่าในใจ ‘ไอ้หน้าหม้อ ไอ้ทิต ไอ้ฉิบหาย!’

พัชชาแอบสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อชายหนุ่มรุ่นพี่ขยับเข้ามาใกล้กว่าเก่า หากแต่ใบหน้าสวยยังคงเรียบเฉย ไม่แสดงอาการตกใจหรือประหม่า พัชชาตอบเขาสั้น ๆ เพียงว่า “ค่ะ” เท่านั้นเธอก็เปิดประตูรถแล้วเดินลิ่วเข้าร้านอาหาร

สองหนุ่มเดินตามหญิงสาวเข้าไปในร้านซึ่งพัชชาเลือกที่นั่งเรียบร้อยแล้ว จิรกรนั่งเก้าอี้ตัวตรงข้ามกับหญิงสาว ส่วนอาทิตย์นั่งข้างจิรกรแทนที่จะนั่งข้างเธอ เขายังไม่อยากให้หญิงสาวตกใจและรู้สึกว่ากำลังถูกคุกคาม ยังอยากให้ทุกอย่างค่อยเป็นค่อยไป

เธอดูไม่ใช่คนหัวอ่อนและดูไม่ตื่นเต้นกับคนหล่อเหมือนผู้หญิงส่วนใหญ่ ทั้งที่พวกเขาจัดว่าเป็นหนุ่มฮอตมาก ทั้งรูปร่างหน้าตา ความสามารถและฐานะ โพรไฟล์ดีขนาดนี้พัชชายังเมินใส่ หากรุกแรงเกินเกรงจะชวดโอกาสเอาได้ เธอไม่เห็นเขาในสายตาเลยสักนิด เล่นเอาคนที่ชินกับสาวๆล้อมหน้าล้อมหลังอย่างอาทิตย์เกือบหมดความมั่นใจ

พัชชาเป็นฝ่ายสั่งอาหาร ล้วนเป็นที่ตัวเองชอบมาสามเมนู มีหมูฮ้อง ผักเหลียงผัดไข่ และน้ำชุบหยำกุ้งสด จิรกรเลยสั่งแกงส้มเพิ่มไปอีกอย่าง ส่วนอาทิตย์ไม่สั่งบอกว่ากินอะไรก็ได้ทั้งนั้น ทำเอาจิรกรมองบนแล้วก่นด่าในใจ

‘สายคลีนอย่างไอ้ทิตเนี่ยนะกินอะไรก็ได้ เฮอะ! โคตรตอแหล’

“เป็นคนใต้เหรอคะ” อาทิตย์ถามทำลายความเงียบหลังจากที่สั่งอาหารกันเสร็จแล้ว เพราะเห็นเธอเอาแต่ก็หน้าก้มตาไถโซเชียล หญิงสาวเพียงแค่เหลือบสายตามามองเขานิดหน่อย ใบหน้าเธอแอบมีคำถามว่าเขาจะสนใจเรื่องเธอทำไมไม่รู้จักกันเสียหน่อย แต่ยังตอบสั้น ๆ ตามมารยาท

“ค่ะ”

“พี่เห็นสั่งแต่ของไม่เผ็ด” ไม่ว่าจะหมูฮ้องหรือผักเหลียงผัดไข่ แม้จะมีน้ำชุบหยำแต่เมนูนั้นก็ไม่ได้เผ็ดจนเกินไป

“ไม่มีกฎข้อไหนห้ามคนใต้ไม่กินเผ็ดนี่คะ การกินเผ็ดมันอยู่ที่ความชอบไม่ได้ขึ้นกับภูมิลำเนาเกิด” พัชชาพูดตอบเขาไปเท่านั้นก็หันไปคุยกับพี่รหัสต่อ

“พายไปห้องน้ำนะคะพี่จอม” แค่ประโยคบอกเล่า ไม่ได้ขออนุญาต ไม่รอให้จิรกรพยักหน้ารับร่างเพรียวสวยก็ลุกเดินไป

อาทิตย์มองตามแผ่นหลังบอบบางแล้วยกยิ้มมุมปาก เขาไม่เคยเจอแบบนี้ สู้คน ไม่หงอ ต่อปากต่อคำก็เก่ง ยากดี... ยิ่งคิดก็ยิ่งอยากได้

“ไอ้ทิต มึงคิดจะทำอะไร” คล้อยหลังพัชชาจิรกรจึงหันมาถามเพื่อนอย่างจริงจัง ท่าทางไม่มีแววล้อเล่น

“แดกข้าวไง หิว” อาทิตย์ตอบเพื่อนทั้งที่สายตาเอาแต่มองไปยังทางเดินห้องน้ำ แม้พัชชาจะเข้าไปข้างในแล้ว

“รถมึงก็มี เงินก็มี แล้วจะมาเป็นภาระกูทำห่าอะไร ที่สำคัญคือที่นี่ไม่มีอาหารคลีนให้มึงแดกหรอกนะ จะตามมาด้วยทำไม”

“มึงแกล้งโง่หรือโง่จริง ๆ ”

“เหอะ!” จิรกรทำเสียงหึในลำคอ เขามองผิดเสียที่ไหน คบกันจนเห็นไส้เห็นพุงมาขนาดนี้จะไม่รู้ได้ยังไงว่าเพื่อนกำลังคิดอะไรอยู่ แค่มันอ้าปากขอติดรถมาด้วยก็เห็นลิ้นสองแฉกมาแต่ไกลแล้ว

“แต่คนนี้มึงเล่น ๆ ไม่ได้” จิรกรเตือน หากแต่อาทิตย์กลับไหวไหล่

“ไม่ทันแล้วเพื่อนรัก มึงเตือนกูช้าไป” อาทิตย์ยิ้มเยาะในใจ

“กูไม่ขำ นี่จริงจังอยู่ไอ้ทิต” จิรกรเสียงเข้ม บ้านเขาและพัชชารู้จักกันมานาน เมื่อรู้ว่าหญิงสาวมาเรียนที่เดียวกันเขาก็ได้รับการฝากฝังจากผู้ใหญ่ให้ช่วยดูแลพัชชาอย่างดี ถึงขั้นจัดให้พัชชามาอยู่สายรหัสเดียวกันขนาดนี้ คิดดูว่าลงทุนขนาดไหน เพราะฉะนั้นจิรกรจึงต้องดูแลพัชชาเป็นพิเศษ อย่างน้อยก็เรื่องเรียน และเรื่องให้พ้นปากเหยี่ยวปากกา ปากหมาป่าล่าเนื้อแบบไอ้อาทิตย์ด้วย มันไม่ได้จัดอยู่ในกลุ่มบุคคลที่ไว้ใจได้

“แล้วกูดูเหมือนเล่นเหรอไอ้ห่าจอม” อาทิตย์ที่ไม่คิดจะใส่ใจกับสายตาจริงจังคู่นั้นของคนที่นั่งข้างกัน เขามันเป็นพวกโฟกัสแค่เป้าหมายเท่านั้น

เห็นท่าทางของเพื่อนแล้วจิรกรทำได้แค่ถอนหายใจทิ้ง มาทรงนี้เขาคงทำอะไรไม่ได้ มากสุดก็คงได้แค่คอยเตือนพัชชาว่าอย่าไปหลงกลคนอย่างมัน และคอยเป็นไม้กันหมาให้น้องมันเท่านั้นกระมัง จากนั้นจิรกรจึงเป็นฝ่ายเปลี่ยนเรื่องคุยเสียเอง เพราะไม่อยากปะทะคารมกับเพื่อนก่อนจะเริ่มต้นมื้ออาหารให้เสียรสชาติ อย่างไรเสียตอนนี้อาทิตย์ก็ยังไม่ได้ทำอะไรที่ไม่เหมาะทั้งนั้น

“แหม... กับกูละพูดหยาบสารพัด สองมาตรฐานฉิบหาย” จิรกรนึกหมั่นไส้ ทีกับสาว ๆ พูดคะขาทำท่าสุขุม เป็นผู้ชายสายละมุนดีต่อใจ หารู้ไม่ว่าไอ้นี่แม่งโคตรร้าย! กับเพื่อนกับฝูงเคยพูดเพราะด้วยที่ไหน หึ ไม่มี!

“ทำไมกูต้องมีเพื่อนอย่างมึงด้วยวะ” จิรกรบ่นอุบ แต่ให้เลิกคบคงไม่ทันแล้ว

“เวรกรรมแต่ชาติปางก่อนของมึงนั่นแหละ มึงต้องทำใจ” อาทิตย์ปลอบเพื่อน

“สรุปมึงยังไง...”  จิรกรหมายจะถาม แต่ทว่าโดนอาทิตย์เอ่ยขัดเสียก่อน

“พูดมาก” เขาใช้ศอกกระทุ้งเพื่อนเตือนว่าพัชชากำลังเดินกลับมาทางนี้ พร้อมกับที่อาหารทยอยมาเสิร์ฟแล้วเช่นเดียวกัน จากนั้นสองหนุ่มก็ไม่พูดเรื่องนี้กันอีก