2.1 จะจีบ

มื้ออาหารอันแสนฝืดคอเพราะอาทิตย์เอาแต่นั่งจ้องและเรียกร้องความสนใจจากพัชชาจบลงแล้ว จิรกรจึงขับรถมาส่งหญิงสาวและเพื่อนสนิทตัวดีที่ลานจอดรถของตึกคณะ เพราะต่างก็บอกว่าจอดรถตัวเองทิ้งไว้ที่นี่ทั้งคู่ ส่วนเขามีธุระค่อนข้างด่วนต้องไปทำต่อหลังจากนี้

“พี่ส่งแค่ตรงนี้นะพาย ดูแลตัวเองได้ใช่ไหม” จิรกรลดกระจกลงแล้วถามหญิงสาว พัชชาเลิกคิ้วแปลกใจกับคำพูดแปลก ๆ ของพี่รหัส

“นี่มหา’ลัยนะคะพี่จอม ทำไมพายจะดูแลตัวเองไม่ได้” เธอพูดติดขำ ทำอย่างกับมาส่งเธอไว้ที่ทางเปลี่ยว หรือป่ารกร้างแล้วกลัวโจรมาลากเธอไปข่มขืนอย่างไรอย่างนั้น ถึงคนที่ลงจากรถมายืนข้างกันจะไม่น่าไว้ใจเท่าไรก็ตาม

“ไม่ต้องห่วง มีกูอยู่ทั้งคน เดี๋ยวดูแลน้องต่อให้” เสียงอาทิตย์พูดแทรก จิรกรถึงกับถลึงตาใส่แล้วด่าเพื่อนแบบไม่มีเสียงว่า

‘มึงอะตัวดีเลย’ มันนี่แหละที่ไม่น่าไว้ใจที่สุดแล้ว

“ไม่ต้องห่วงค่ะ พายดูแลตัวเองได้” พัชชาให้ความมั่นใจเช่นนั้นจิรกรจึงพยักหน้า เพราะมีสายเข้ารัว ๆ และคิดว่าอาทิตย์คงไม่ใช่คนไร้อารยะที่จะลากน้องรหัสเขาไปปู้ยี่ปู้ยำกลางวันแสก ๆ เป็นแน่ ไอ้นี่มันเหนือชั้นกว่านั้น มันมีวิธีการล่อลวงให้เหยื่อตายใจ

จิรกรยอมทะยานรถออกไปในที่สุด หากพอออกรถมาไกลโขเขาก็เพิ่งสำนึกได้ว่าเพราะมันมีวิธีล่อลวงเหยื่ออย่างเหนือชั้นนี่แหละจึงไม่ควรวางใจ

“ช่างเถอะ พายไม่ได้โง่ เอาตัวรอดได้อยู่แล้ว” เขาได้แต่ปลอบใจตัวเอง

“ให้พี่ไปส่งไหมคะ” อาทิตย์ถามหญิงสาวเมื่อเหลือกันแค่สองคนที่ลานจอดรถ นักศึกษาบริเวณนี้เริ่มบางตา เวลานี้ห้าโมงกว่าใกล้จะค่ำเต็มที

พัชชาไม่ตอบคำถามเขา เธอทำเพียงใช้สายตาหันไปมองยังรถหรูคู่ใจของตัวเองที่จอดอยู่ใกล้ๆ บอกเขาเป็นนัยว่าเธอมีปัญญากลับเองได้ อาทิตย์มองสีหน้าที่ราวกับมีเสียงด่าของพัชชาลอยมาแล้วได้แต่ยกยิ้ม หาได้สลดหรือสำนึกว่าตัวเพิ่งถามคำถามแสนโง่เง่าไปแต่อย่างใด เขายังรั้นถามต่อ

“น้องพายพักที่ไหนเหรอคะ จอดรถไว้นี่สิ เดี๋ยวพี่ไปส่ง หนูจะได้ไม่ต้องขับเองให้เหนื่อยไง” ถามไม่ตอบ กูถามคำถามใหม่ก็ได้ แบบนี้สิชอบ ยิ่งชอบก็ยิ่งอยากได้ น้ำหยดลงหินเรื่อย ๆ ทุกวัน หินไม่รำคาญบ้างก็ให้มันรู้ไป!

คราวนี้พัชชาเลิกคิ้วแล้วหันมามองรุ่นพี่ตรง ๆ เธอแสดงออกชัดเจนขนาดนี้แล้วยังไม่ยอมแพ้อีก หน้าทนชะมัดเลยคนอะไรเนี่ย หล่อแบบนี้น่าจะมีผู้หญิงรุมล้อมให้เลือกเยอะแยะ แล้วจะมายุ่งกับเธอทำไม นี่จะรำคาญแล้วนะ!

“ทำไมคะ จะจีบ?” พัชชาเอียงคอถามจนอาทิตย์ยกยิ้ม ผู้หญิงตรง ๆ แมน ๆ ไม่เขิน ไม่ขี้อายแบบนี้เขาชอบชะมัด เจอเธอไม่เท่าไรเขามีแต่คำว่าชอบ ชอบเป็นพันครั้งในหัว ชอบทุกอย่าง โคตรท้าทาย!

“แล้วจีบได้ไหมล่ะคะ” เสียงทุ้มละมุนขึ้นอีกระดับ นัยน์ตาคมพราวระยับในขณะที่ร่างสูงขยับเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มมองสบตาเธออย่างสื่อความหมาย รอยยิ้มมุมปากที่ประทับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาเบ้าฟ้าประทาน หากเป็นสาวอื่นรับรองได้ใจเหลวทรุดลงไปกองกับพื้นแล้วกระมัง แต่ไม่ใช่กับคนอย่างพัชชา

“อย่าดีกว่าค่ะ”

“ทำไมเหรอคะ หรือว่าหนูมีแฟนแล้ว?” อาทิตย์ยังไม่ละเลิกความพยายามจนพัชชาชักจะรำคาญ เธอทำเสียงจิ๊ในคอก่อนจะเอ่ยตัดบทออกไป

“มีไม่มีก็เท่านั้นแหละค่ะ ถ้าพายไม่สนคือไม่สน” ความหล่อเหลาและความแพรวพราวของเขาทำอะไรเธอไม่ได้สักนิด เธอไม่ใช่พวกหลงรูปลักษณ์เพราะที่บ้านมีแต่คนหล่อจัดทั้งนั้น ไม่ว่าจะพ่อ จะอา หรือว่าบรรดาพี่น้อง ลูกพี่ลูกน้องของเธอแต่ละคนเบ้าดีอย่าบอกใครเชียวละ เพราะฉะนั้นแค่นี้เธอเฉยมาก!

“แต่พี่อยากรู้จักหนูนะ ถ้ายังไม่อยากให้ถึงขั้นจีบ เรามาทำความรู้จักกันก่อนก็ได้นี่คะ” อาทิตย์ยังคงทำหน้าซื่อตาใส จนพัชชาต้องกลอกตามองบนอย่างระอาใจ คนอะไร หน้าด้านชะมัด!

“ชื่อพาย บริหารอินเตอร์ น้องรหัสพี่จอมค่ะ” เธอพูดเพียงเท่านั้นแล้วทิ้งสายตาแสนเหยียดไว้ให้ชายหนุ่ม ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นรถตัวเองไป หากแต่ไม่ทันที่จะออกตัวรถอาทิตย์กลับเดินมาเคาะกระจกรถ

“มีอะไรอีกคะ” พัชชาลงกระจกแล้วถามเขาอย่างระอาเหลือทน เธอไม่มีเวลามาให้เขาเต๊าะเล่นหรอกนะ หากไม่ติดว่าเป็นเพื่อนสนิทของจิรกรเธอคงด่ากราดไปแล้ว และครั้งนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นความอดทนครั้งสุดท้าย

ร่างสูงโน้มหน้าลงมาในระยะที่หญิงสาวสัมผัสได้ถึงลมหายใจกลิ่นมินต์  เธอพลาดมากที่ลงกระจกรถกว้างเกินไป และเขาก็หน้าด้านมาก ทั้งยังฉวยโอกาสโน้มหน้ามาใกล้ เล่นเอาผู้หญิงใจหินอย่างเธออดหายใจติดขัดขึ้นมาไม่ได้

“ยินดีที่ได้รู้จักนะคะน้องพาย เราต้องได้เจอกันบ่อย ๆ แน่นอน”