2

MARIPOSA

TATLONG ARAW ang lumipas mula nang unang dumalaw sa bahay namin si Ninong Daxton. Hindi ko na siya masyadong inisip pagkatapos ng araw na iyon. Dahil mas marami akong kailangang asikasuhin sa bahay at sa pag-aaral. Bukod sa mga gawaing bahay, kailangan ko ring tapusin ang mga assignment ko bago ako matuloh. Ayokong pumasok na hindi handa. Wala rin naman akong ibang mapagkakaabalahan. Kapag hindi ako nag-aaral, tumutulong ako kay Mama o kaya naman ay naghahanap ng paraan para makatulong sa mga kapatid ko. Kahit paano, gusto kong maibsan ang mga problema niya. Dahil alam kong hindi na rin niya alam kung saan kukuha ng pera para sa pang-araw-araw naming pangangailangan.

Noong gabing iyon, nakaupo ako sa isang sulok ng sala habang nakapatong sa maliit na mesa ang mga notebook at libro ko. Tahimik akong nagsusulat habang pinipilit intindihin ang assignment na matagal ko nang ginagawa nang marinig ko ang malakas na boses ni Papa mula sa labas. May kausap siya at hindi ko na kailangang hulaan kung sino iyon dahil pamilyar na sa akin ang boses ng taong kasama niya. Napatingin ako sa pintuan nang marinig ko ang mahinang pagtawa ni Papa.

“Pare, akala ko hindi ka na darating ulit dito. Mabuti naman at napadaan ka,” masayang sabi ni Papa.

“Napadaan lang talaga ako. May inasikaso ako malapit dito kaya naisip kong dumaan,” sagot ni ninong Daxton.

Hindi ko na sila pinansin at ibinalik ko ang tingin ko sa notebook. Naririnig ko ang pagkukuwentuhan nila tungkol sa mga kakilala ni Papa at kung anu-anong bagay na hindi ko naman naiintindihan. Paminsan-minsan ay tumatawa si Papa, samantalang tahimik lang si Daxton bago sumagot. Hindi ko alam kung bakit napapansin ko ang boses niya. Siguro dahil ilang araw pa lang mula nang una ko siyang makilala. Kaya sariwa pa sa isip ko ang mukha niya at ang paraan ng pakikipag-usap niya.

Mayamaya, narinig kong tumigil ang usapan nila. Ilang segundo lamang ang lumipas bago may mga yabag na papalapit sa akin. Hindi ko na kailangang tumingala para malaman kung sino iyon. Pero ginawa ko pa rin nang tuluyan siyang huminto sa tabi ng mesa ko.

“Busy ka?” tanong niya.

Napatingin ako sa kanya bago bahagyang ngumiti.

“Medpo. Ginagawa ko po ang ssignment ko.”

Tumango siya at sumilip sa notebook ko. “Anong grade ka na?”

“Grade 12 po. Senior highschool,” sagot ko.

“Akala ko bata ka pa. I mean…akala ko junior highschool ka lang.”

Napangiti ako nang kaunti. “Twenty one years old na nga po ako. Hindi nga ako agad nakapag-aral kaya grade 12 pa lang ako. Mukha po kasi akong bata?”

“Oo…at napakaganda mong bata.”

Tila nag-init ang pisngi ko sa sinabi niya. Napayuko ako at ipinagpatuloy ang pagsusulat.

“Ah ganoon po ba? Salamat po sa papuri,” nahihiyang sabi ko.

“Hindi mo naman kailangang mahiya sa akin. Ninong mo ako.”

Umupo siya sa kabilang bahagi ng sala habang ako naman ay patuloy na nagsusulat. Ilang segundo kaming tahimik hanggang sa muli siyang nagsalita.

“Ano pa ang pinagkakaabalahan mo bukod sa pag-aaral?”

“Actually, naghahanap po ako ng part-time job. Kaso mahirap din po kasi may klase ako. Kailangan ko iyong puwedeng pagsabayin sa schedule ko.”

Tumango siya habang nakatingin sa akin. “Bakit kailangan mo ng trabaho?”

Sandali akong nag-isip bago sumagot. “Para po may sarili akong pera. Ayoko namang palagi akong humihingi kay Mama. Alam ko rin naman na hirap na hirap kami ngayon.”

Hindi na ako nagdagdag pa. Ayokong magmukhang nagrereklamo tungkol sa pamilya namin, lalo na at bisita siya ni Papa. Pero mukhang naintindihan naman niya ang ibig kong sabihin dahil hindi na siya nagtanong tungkol sa pera.

“Actually, kulang kami ng waitress sa bar ko,” sabi niya.

“May bar po kayo?”

“Oo. High-end bar iyon. Exclusive ang mga customer at maayos ang buong lugar. Marami akong security personnel at mahigpit ang security, kaya siguradong ligtas ka roon. May mga rules din ako na mahigpit na sinusunod ng lahat. Walang customer ang puwedeng mambastos o gumawa ng anumang hindi kanais-nais sa mga waitress at iba pang staff.”

Napatingin ako sa kanya nang mabuti. “Waitress po?”

“Oo. Part-time lang naman kung ayaw mong full-time. Maaari nating ayusin ang schedule mo depende sa klase mo.”

Hindi ako agad nakasagot. Naisip ko agad ang posibilidad na magkaroon ako ng sariling pera. Hindi ko na kailangang humingi kay Mama kapag may kailangan ako sa school. Maaari rin akong makatulong kahit kaunti sa mga kapatid ko. Kahit hindi kalakihan ang kikitain ko, malaking bagay na iyon para sa akin.

Bahagya akong napangiti. “Safe po talaga?”

“Oo. Bakit naman kita ilalagay sa lugar na hindi ligtas?”

Hindi ko alam kung bakit, pero nakaramdam ako ng kaunting ginhawa sa sinabi niya. Sa totoo lang, iyon din ang dahilan kung bakit matagal akong nagdalawang-isip na maghanap ng trabaho. Marami akong naririnig na kuwento tungkol sa mga waitress na minamaliit o minamanyak ng mga customer. Ayokong mapunta sa ganoong sitwasyon.

“Gaano po katagal ang shift?”

“Pwede kang magsimula ng apat o limang oras pagkatapos ng klase mo. Ikaw ang pipili depende sa schedule mo. Kung may exam ka o kailangan mong mag-aral, sabihin mo lang sa manager.”

Muli akong tumingin sa notebook ko. Hindi ko alam kung pagkakataon lang ba talaga ang pagdating niya ngayong gabi, pero parang sakto naman sa pangangailangan ko ang alok niya.

“Magkano po ang sahod?”

Napangiti siya nang bahagya. “Interested ka na?”

Napahiya ako at bahagyang natawa. “Nagtatanong lang po.”

“Malalaman mo kapag kinausap mo ang manager. Pero siguradong may daily rate ka at may tips din. Kung gusto mong subukan, bukas pwede kitang dalhin doon para makita mo muna ang lugar.”

Sandali akong natahimik bago tumango.

“Okay po. Gusto ko pong subukan.”

“Sigurado ka?”

“Opo. Kailangan ko rin po talaga ng trabaho.”

Tumango siya. “Sige. Bukas pagkatapos ng klase mo, sunduin kita.”

“Hindi na po kailangan. Kaya ko naman pong pumunta roon.”

“Hindi mo pa alam kung saan iyon.”

Napakamot ako sa ulo at napangiti. “Tama po.”

Bahagya siyang natawa. “Kaya ako na ang susundo sa iyo. Mas madali.”

“Okay po.”

Ipinagpatuloy ko ang pagsusulat ko habang nanatili siya sa sala. Paminsan-minsan ay may itinatanong siya tungkol sa pag-aaral ko at sinasagot ko naman nang maayos. Nalaman niyang gusto kong makatapos dahil gusto kong magkaroon ng maayos na trabaho balang araw. Hindi ko naman sinabi sa kanya ang lahat ng problema namin sa bahay, pero nang tanungin niya kung bakit kailangan kong magtrabaho agad, sinabi kong gusto kong makatulong kay Mama.

“Masipag ka pala,” komento niya.

“Wala naman po akong choice.”

Napatingin siya sa akin. “Mayroon pero pinipili mong tumulong.”

Hindi ko alam kung ano ang isasagot ko kaya ngumiti na lang ako. Pagkatapos ay muling bumalik ang tingin ko sa assignment ko.

“Alam mo…hindi ko akalain na lalaki kang maganda at sexy. Huling kita ko sa iyo, bata ka pa,” aniya bago tumingin sa labi ko.

Bigla akong kinilabutan sa sinabi niya at sa paraan niya ng pagtingin sa labi ko. Pero hindi ko alam kung bakit tila may apoy na gumapang sa loob ko.