3

DAXTON ROMANOV

NAKATINGIN AKO SA kisame habang inaalala ang magandang mukha at hubog ng katawan ng inaanak kong si Mariposa. Bagay na bagay sa kanya ang pangalan niya. Para siyang isang magandang paruparo at talaga namang nakakaakit. Lalo na ang mga mata niya at ang kanyang labi.

"Sh1t..." mahina kong usal bago hinawakan ang pagkalalakï ko.

Nagsisimula na naman itong manigas. Putanginá. Mali ito. Maling-mali na pagpantasyahan ko ang inaanak ko. Ano ba ang nangyayari sa akin? Bakit ba nangyayari ito sa akin? Bago sa akin ang pakiramdam na ito. At sa totoo lang, wala akong pinapantasyang babae. Sila ang kusang lumalapit sa akin. Sila ang kusang bumubukáka sa akin at halos magmakaawa pa ngang paligayahin ko sila.

"Mariposa..."

Hinubad ko na ang salawal ako at saka hinawakan ang tite ko. Matigas na matigas na ito. Hindi sumusunod ang katawan ko sa iniisip ko. Bumuga ako ng hangi bago nagsimulang hagurin ang pagkalalakï ko. Pagkatapos, paulit-ulit kong iniisip ang malaking sus0 ng inaanak kong si Mariposa.

Ilang beses akong napamura sa isip ko. Hindi ko kailanman inisip na mahihibang ako sa isang dalaga. At ang masama, inaanak ko pa. Patuloy ang pagsasálsal ko. Mabilis ang pagtaas baba ng kamay ko habang iniisip ang mapula at manipis niyang labi…ang malaki at bilugan niyang sus0…ang maliit niyang baywang…ugh! Parang ang sarap niyang angkinin.

“Ugh fück!”

Gigil na gigil kong sinálsal ang alaga ko at walang tigil ang pagpantasya ko sa aking inaanak. Hanggang sa tuluyan na ngang umagos ang masaganang katas sa kamay ko. Napatingin ako sa kamay ko dahil ang daming katas ang lumabas sa akin.

“Putanginá…ano ba ang kabaliwang ito?”

KINABUKASAN, SINUNDO KO nga siya sa kanila. Napalunok ako ng laway ng makita siya. Nakasuot siya ng fitted crop top pang-itaas kung saan makikita ang manipis niyang baywang at magandang kurba. Naka-jeans din siya at napalunok pa ako lalo ng laway dahil bumabakat ang talaba niya kapag naglalakad. Halatang matambok iyon.

“Magandang umaga po, ninong,” malambing ang boses niyang bati.

“Magandang umaga rin sa iyo. Halika na sa sasakyan. Nagsabi ka na ba sa mga magulang mo na may lakad kayo?”

“Opo. Alam naman nina mama at papa. Si mama masaya para sa akin kasi magkakaroon na ako ng sideline. Si papa po kasi…wala naman siyang pakialam.”

Yumuko siya matapos niyang sabihin iyon. Habang ako naman ay napabuga ng hangin. Alam ko naman iyon. Dahil ibang-iba na ang itsura ni Rodel noong huli ko siyang nakita. Halatang panay ang bisyu niya. Dagdag pa roon, nagsusugal pa siya.

“Huwag mo ng isipin pa ang tatay mo. Halika na para ipakita ko na sa iyo kung nasaan ang bar na papasukan mo.”

Sumakay na siya sa passenger seat at isinara ang p***o. Umikot naman ako sa kabilang bahagi at sumakay sa driver's seat bago pinaandar ang sasakyan. Tahimik siya sa unang ilang minuto habang nakatingin sa labas ng bintana, samantalang ako naman ay nakatuon sa daan. Paminsan-minsan ay napapatingin ako sa kanya, ngunit agad ko ring ibinabalik ang tingin ko sa harapan. Ayokong mapansin niyang kanina pa ako nag-iingat sa sarili kong kilos.

“Malayo pa po ba?” tanong niya.

“Mga thirty minutes. Depende sa traffic.”

Tumango siya at muling tumingin sa labas. “Ano po pala ang pangalan ng bar?”

“Romanov Prive.”

Napalingon siya sa akin. “Romanov Prive.”

“Oo. Kinuha na rin sa apelyido namin.”

“Ang sosyal pakinggan,” nakangiting sabi niya.

Napangiti ako. “High-end talaga ang target market namin. Hindi iyon ordinaryong bar.”

“Hindi pa po kasi ako napapasok ang ganoong klaseng lugar.”

“Hindi mo kailangang kabahan. Ipapakita ko muna sa iyo ang buong establishment bago ka magdesisyon kung gusto mo talaga roon magtrabaho.”

Tumango siya. “Okay po.”

Makalipas ang halos kalahating oras, tuluyan kaming nakarating sa isang exclusive commercial district na kilala sa mga mamahaling restaurant, luxury boutiques, at iba't ibang high-end establishments. Habang papalapit kami sa destinasyon, napansin kong unti-unting bumabagal ang tingin ni Mariposa sa paligid. Halatang hindi siya sanay sa ganitong klase ng lugar.

Nang tuluyan kaming pumasok sa isang private driveway, napatingin siya sa malaking gusali sa aming harapan. Moderno ang disenyo nito, gawa sa salamin at dark-colored stone, habang nakapalibot sa entrance ang mga ilaw na nagbibigay ng eleganteng dating sa buong lugar. May malawak na parking area sa gilid kung saan nakaparada ang iba't ibang luxury vehicles.

Pagkababa namin ng sasakyan, ilang security personnel ang agad na bumati sa akin.

“Good morning, Sir Daxton.”

Tumango lamang ako bago lumingon kay Mariposa. Halos hindi siya gumagalaw habang nakatingin sa gusali.

“Halika,” sabi ko.

Napatingin siya sa akin na tila hindi pa rin makapaniwala.

“Ang laki pala dito!”

Napangiti ako. “Hindi pa iyan ang loob.”

Pagpasok namin sa main entrance, lalo siyang natigilan. Malawak ang lobby at mataas ang kisame. May malaking chandelier sa gitna, habang elegante ang mga ilaw at furniture na nakalagay sa paligid. Sa kabilang bahagi ay ang main bar, na gawa sa dark wood at polished stone. May iba't ibang premium liquor na naka-display sa likod nito, ngunit maayos at classy ang buong arrangement.

May mga mesa para sa regular guests, ngunit mas malayo roon ang mga private rooms para sa VIP clients. May mga security personnel ding nakapuwesto sa iba't ibang bahagi ng establishment, halos hindi napapansin ng ordinaryong customer ngunit malinaw na nakabantay sa bawat galaw.

“Wow,” mahina niyang sambit.

Napatingin ako sa kanya. Hindi niya namalayang nakanganga na pala siya habang paikot-ikot ang tingin sa buong lugar.

“Hindi ko akalaing ganito kalaki.”

“Sinabi ko sa iyo. High-end bar ito.”

“Akala ko po iyong parang ordinaryong bar lang.”

“Hindi ako nagpapatakbo ng ordinaryong negosyo.”

Natawa siya nang mahina.

“Obvious naman po. Halata namang mayaman po kayo.”

Wala pang tao dito bukod sa security personnel. Umaga pa kasi at alas-sais pa ng gabi nagbubukas ang Romanov Privé.

“Marami po bang tao kapag gabi?” tanong niya habang nakatingin sa malawak na loob ng bar.

“Mahigit nasa trenta ang staff kapag peak hours. May iba't ibang department dito. Hindi lang waitress ang kailangan namin.”

Nagpatuloy kami sa paglalakad hanggang sa makarating kami sa isang bahagi kung saan naroon ang manager. Agad itong lumapit sa amin nang makita ako.

“Good morning, Sir.”

“Good morning. Siya si Mariposa. Siya ang sinabi kong maaaring maging part-time waitress.”

Agad na ngumiti ang manager sa kanya.

“Good morning, Miss Mariposa. Welcome to Romanov Privé.”

“Good morning po.”

“Bibigyan muna kita ng orientation bago ka magsimula. Ipapaliwanag ko sa iyo ang schedule, duties, dress code, at mga rules ng establishment. May training ka rin bago ka ilagay sa actual floor.”

Tumango si Mariposa habang maingat na nakikinig.

Napansin kong unti-unting nawawala ang kaba sa mukha niya habang ipinapaliwanag ng manager ang trabaho. Kanina ay halatang hindi siya komportable dahil bago sa kanya ang lugar, pero habang ipinapaliwanag sa kanya ang magiging trabaho niya, tila nagiging interesado na siya. Nang marinig niya ang tungkol sa VIP area, muli siyang napatingin sa akin.

“Dito rin po ba ako puwedeng ma-assign?”

“Hindi agad,” sagot ko. “Kailangan mo munang magkaroon ng experience. At kapag nasa VIP area ka na, may ibang training para roon.”

“Okay po.”

“May isang bagay na gusto kong tandaan mo,” dagdag ko. “Hindi mo kailangang pagbigyan ang customer kapag may ginagawa siyang hindi tama. Tawagin mo agad ang security o manager. Walang sinuman dito ang may karapatang mambastos sa staff.”

“Opo, ninong..Salamat po.”

“Walang anuman.”

Ngumiti siya bago muling tumingin sa paligid. Habang pinagmamasdan niya ang loob ng Romanov Privé, halatang namamangha pa rin siya. Hindi ko siya masisisi. Hindi siya sanay sa ganitong klaseng lugar, at alam kong malaking pagbabago para sa kanya ang magtrabaho sa isang high-end establishment na ganito kalaki.

Hindi ko alam kung bakit, pero habang nakikita kong namamangha siya sa lugar na pagmamay-ari ko, may kakaibang saya akong naramdaman. Siguro dahil alam kong makakatulong sa kanya ang trabahong ito. At higit sa lahat, gusto kong malaman kung paano siya kikilos kapag tuluyan na siyang nakapasok sa mundong matagal ko nang ginagalawan.

Higit pa roon, may pagkakataon akong mas madalas siyang makita at makasama.