Chapter 2

“Yes, Scarlett,” sagot niya matapos ang ilang sandali. “Gusto ko pa pong subukan ulit.”

Napabuntong-hininga ang kaibigan.

“Okay. I respect your decision. Pero kailangan nating makausap si Mike at makuha ang cooperation niya para sa susunod na procedure. You know the process already, kaya hindi ko na kailangang ipaliwanag pa sa iyo ang lahat.”

“Oo. Maraming salamat, Scarlett.”

Ngumiti nang bahagya ang kaibigan at hinawakan ang kanyang kamay.

“Just remember, Ylaine. I'm always here for you. Kahit ano pa ang mangyari, hindi mo kailangang harapin ang lahat nang mag-isa.”

Napangiti siya, ngunit hindi niya napigilan ang bahagyang pamumuo ng luha sa kanyang mga mata.

“Thank you.”

Pagkatapos nilang mag-usap, tumayo na si Ylaine at nagpaalam sa kaibigan. Pagkalabas niya ng clinic, dumiretso siya sa bench sa labas at doon naupo.

Kinuha niya ang kanyang cellphone at agad na hinanap ang pangalan ng kanyang asawa.

Matagal na nag-ring ang tawag bago ito tuluyang sinagot.

“Ano na naman ang kailangan mo?”

Napapikit si Ylaine nang marinig ang malamig na boses ni Mike.

Ganoon na lamang ba talaga siya kainis sa asawa niya? Ni hindi man lang nito kayang batiin siya nang maayos.

“Kakatapos ko lang sa checkup ko,” maingat niyang panimula. “Sabi ni Scarlett, hindi na naman naging successful ang insemination. Kaya kailangan mo raw ulit pumunta rito para sa susunod na procedure.”

“Seriously, Ylaine?”

Napakagat siya sa ibabang labi nang marinig ang inis sa boses nito.

“Pang-ilang beses na ba natin itong gagawin? Hindi ka ba napapagod?”

“Mike, please. Isa na lang—”

“Huwag kang maging abusado!”

Napahigpit ang hawak niya sa cellphone.

“Hindi ba sapat na ang ginawa ko para sa iyo? Baka nakakalimutan mong kung hindi lang ako pinilit ni Lolo na pakasalan ka, hindi naman kita naging asawa!”

Naramdaman ni Ylaine ang unti-unting paninikip ng kanyang dibdib.

Alam niya iyon.

Hindi niya kailanman nakalimutan na hindi siya ang babaeng pinili ni Mike. Mula pa lamang sa araw ng kanilang kasal, malinaw na sa kanya kung gaano katindi ang pagtutol nito sa kanilang pagsasama.

Ngunit hindi niya inakalang darating ang araw na pati ang simpleng pangarap niyang magkaroon ng anak ay gagawin nitong dahilan upang maliitin siya.

“Tapos ngayon, gusto mo pang magkaroon tayo ng anak?” patuloy ni Mike. “Are you out of your mind? Gising na, Ylaine! Tama na yang mga pangarap mo!”

Tuluyan nang namuo ang mga luha sa kanyang mga mata.

“H-huwag kang mag-alala,” nanginginig niyang sagot. “Hindi ko naman nakakalimutan kung bakit mo ako pinakasalan.”

Huminga siya nang malalim upang pigilan ang paghikbi.

“Ito na lang ang hiling ko sa iyo, Mike. Pagbigyan mo na sana ako. Isang beses na lang. Please…”

Ilang segundo siyang naghintay.

Umaasa siyang baka sakaling lumambot ang puso nito kahit kaunti. Baka sakaling maalala nitong asawa niya siya, kahit hindi niya kailanman naramdamang totoo iyon.

Ngunit walang sumagot.

Tanging tunog ng naputol na tawag ang narinig niya.

Ibinaba na naman ni Mike ang telepono.

Dahan-dahang ibinaba ni Ylaine ang kanyang kamay habang patuloy na tumutulo ang mga luha sa kanyang pisngi.

Sa loob ng tatlong taon, paulit-ulit niyang pinaniwala ang sarili na darating din ang araw na magbabago ang kanyang asawa. Na balang araw, yayakapin siya nito nang walang pag-aalinlangan at tatawagin siyang mahal nito.

Ngunit sa tuwing umaasa siya, mas lalo lamang siyang nasasaktan.

Pinunasan niya ang kanyang mga luha at muling tiningnan ang screen ng cellphone.

Ngayong araw ang kanilang ikatlong wedding anniversary.

Wala man lang siyang natanggap na mensahe mula kay Mike, kahit simpleng pagbati. Ni hindi nito naalala ang araw na iyon.

Napangiti siya nang mapait.

Happy anniversary sa akin.

Tatlong taon na siyang asawa ni Mike, ngunit pakiramdam niya ay isa lamang siyang estrangherong nakikitira sa buhay nito.

Gayunpaman, sa kabila ng lahat ng sakit, mayroon pa rin siyang isang hiling.

Umaasa siyang sa ikaapat na pagkakataon, papayag na ang kanyang asawa.

Umaasa siyang sa pagkakataong iyon, sa wakas ay magkakaroon din siya ng anak na matagal na niyang ipinagdarasal.

***

Kinabukasan, maagang nagising si Ylaine. Hindi pa rin nawawala sa isip niya ang mga sinabi ni Mike kagabi, pero sa kabila ng lahat, hindi niya kayang basta sumuko.

Kailangan niyang subukan ulit.

Paglabas niya ng kwarto, nakita niya si Mike sa sala habang may kausap sa cellphone. Nang mapansin siya nito, agad nitong tinapos ang tawag.

"Mike, can we talk?"

"What is it?"

Huminga nang malalim si Ylaine bago lumapit dito.

"About the fourth attempt. I already talked to Scarlett. She said we can schedule it as soon as we're ready."

Napairap si Mike.

"You're still talking about that?"

"Please, Mike. Just one more time."

"Didn't I tell you I don't want a child?"

"I know, but—"

"Then why can't you understand a simple thing?"

Napayuko si Ylaine. Muli na naman siyang nasasaktan sa mga salitang lumalabas sa bibig ng asawa, pero ayaw niyang hayaang matapos ang lahat nang hindi man lang niya sinusubukan.

"Because I still believe that someday, you'll want this family too."

Napatawa nang mapait si Mike.

"Stop dreaming, Ylaine. You know why I married you. It wasn't because I wanted you."

Parang may kung anong dumurog sa dibdib niya.

Alam niya naman iyon. Ilang beses na ring ipinaalala ni Mike sa kanya na napilitan lamang itong magpakasal dahil sa kagustuhan ng kanilang lolo.

Pero iba pa rin ang sakit kapag naririnig niya iyon nang paulit-ulit.

"I know," mahina niyang sagot. "But I'm still your wife."

"And that doesn't mean I owe you a child."

Hindi na nakasagot si Ylaine. Gusto niyang umiyak, pero pinigilan niya ang sarili.

Makalipas ang ilang segundo, tumalikod si Mike at naglakad palayo.

"Mike, please."

Natigilan ito.

"Just this once. Come with me to Scarlett's clinic tomorrow. You don't even have to stay long. I just need you to give a sample so we can try again."

Tahimik na nakatayo si Mike. Halatang naiinis ito sa paulit-ulit niyang pagmamakaawa.

"Why are you so obsessed with having a child?"

"Because I want to be a mother. And because I want to have something that connects us, even if you don't love me the way I love you."