Chapter 4

Tatlong araw na ang lumipas mula nang sumailalim si Ylaine sa kanyang ikaapat na artificial insemination procedure.

Sa mga araw na iyon, halos hindi siya mapakali. Kahit anong gawin niya, palaging bumabalik ang isip niya sa posibilidad na baka sa pagkakataong ito ay tuluyan na niyang makuha ang matagal nang pinapangarap.

Ang magkaroon ng sariling anak.

Tuwing umaga, paggising niya, napapahawak siya sa kanyang tiyan. Alam niyang masyado pang maaga para makaramdam ng anumang pagbabago, pero hindi niya mapigilang mangarap.

Paano kaya kung matagumpay ito?

Paano kung sa wakas ay may batang tatawag sa kanya ng Mama?

At paano kung sa pagdating ng bata ay unti-unti ring magbago ang pakikitungo ni Mike sa kanya?

Alam niyang hindi dapat umasa nang sobra. Ilang beses na siyang nabigo, at sa bawat pagkakataon ay parang may bahagi ng puso niyang unti-unting nasisira.

Pero hindi niya kayang pigilan ang sarili.

Mahal niya si Mike.

At kahit ilang beses siyang nasaktan ng asawa, umaasa pa rin siyang balang araw ay magiging sapat ang pagmamahal niya para sa kanilang dalawa.

"Ylaine!"

Napalingon siya nang marinig ang boses ni Scarlett mula sa kabilang linya ng telepono.

"Are you listening to me?"

Napangiti siya nang bahagya.

"Sorry. I was thinking about something."

"Let me guess. You're thinking about the procedure again."

Hindi na nakapagsinungaling si Ylaine.

"Maybe."

"Girl, it's only been three days. You need to relax. You can't keep worrying about something we won't know until the proper time."

"I know, Scarlett. I just can't help it."

Narinig niya ang mahinang buntong-hininga ng kaibigan.

"Just take care of yourself, okay? Follow the instructions I gave you. And please, stop searching the internet for every little symptom."

Napatawa si Ylaine.

"I only did that twice."

"Twice? You sent me six screenshots last night!"

Mas malakas na natawa si Ylaine sa pagkakataong iyon.

For a moment, gumaan ang pakiramdam niya. Mabuti na lamang at mayroon siyang kaibigang handang makinig sa kanya kahit paulit-ulit ang mga tanong niya.

"Thank you, Scarlett."

"For what?"

"For always being there."

Natahimik sandali ang kaibigan bago sumagot.

"Always. But promise me you'll take care of yourself, even when things don't go the way you want."

"I promise."

Pagkatapos ng tawag, inilapag ni Ylaine ang cellphone sa mesa at tumingin sa labas ng bintana.

Hindi niya alam kung ano ang naghihintay sa kanya.

Pero sa pagkakataong ito, gusto niyang maniwala na may magandang mangyayari.

Samantala, sa isang marangyang opisina sa sentro ng lungsod, abala si Adrian Alexander Montenegro sa pagbabasa ng mga dokumentong nasa harapan niya.

"Sir, your meeting with the board is scheduled for three this afternoon," paalala ng kanyang assistant.

Hindi siya nag-angat ng tingin.

"Move it to four."

"Yes, sir."

"And have the clinic send me the final report regarding my procedure."

"Your fertility procedure, sir?"

Huminto si Adrian sa pagbabasa at malamig na tumingin sa kanyang assistant.

"Is there another procedure I asked you to follow up on?"

Agad na napayuko ang lalaki.

"No, sir. I'll contact them right away."

Tumango si Adrian at muling ibinalik ang atensiyon sa mga dokumento.

Hindi niya gustong pag-usapan ang personal niyang buhay sa opisina. Lalo na ang tungkol sa procedure na ilang buwan na niyang pinag-iisipan.

Sa kabila ng tagumpay niya sa negosyo, may mga bagay na hindi kayang bilhin ng pera.

At isa na roon ang katiyakan na balang araw ay magkakaroon siya ng sariling pamilya.

Hindi naman niya planong magpakasal sa ngayon. Masyado siyang abala sa pagpapatakbo ng kumpanya, at wala rin siyang nakikitang dahilan para magmadali.

Gayunpaman, may sarili siyang mga dahilan kung bakit niya pinili ang fertility procedure na iyon.

Mga dahilang hindi niya kailangang ipaliwanag kaninuman.

Makalipas ang ilang oras, nakatanggap ng tawag ang kanyang assistant mula sa clinic.

"Good afternoon. This is Adrian Montenegro's office. I'm calling to follow up on his procedure report."

Matapos ang ilang sandali, nagbago ang ekspresyon ng assistant.

"I'm sorry, what did you say?"

Muli itong nakinig sa paliwanag ng kausap.

"Are you certain about that?"

Nang matapos ang tawag, agad siyang pumasok sa opisina ni Adrian.

"Sir, I just spoke with the clinic."

Adrian continued reading.

"And?"

"They said there was a discrepancy in the laboratory records involving your sample."

Unti-unting ibinaba ni Adrian ang hawak na dokumento.

"What kind of discrepancy?"

"They're reviewing it, sir. They haven't provided a complete explanation yet."

Nanatiling tahimik si Adrian sa loob ng ilang segundo.

Pagkatapos ay tumayo siya.

"Call them back. I want a clear explanation, and I want it today."

"Yes, sir."

Hindi itinaas ni Adrian ang boses, ngunit sapat na ang lamig nito para malaman ng kanyang assistant na seryoso siya.

Hindi siya sanay sa pagkakamali, lalo na kung ang personal niyang impormasyon ang nakataya.

At hindi niya hahayaang basta na lamang mawala ang usaping iyon nang walang malinaw na sagot.

***

Kinagabihan, dumating si Mike sa bahay nang mas maaga kaysa karaniwan.

Nasa sala si Ylaine at naghahanda ng ilang dokumentong kailangan niya para sa kanyang trabaho. Nang marinig niya ang pagbukas ng p***o, agad siyang tumayo.

"Mike, you're home early."

Tumango lamang ang lalaki habang inilalapag ang susi sa mesa.

"Did you eat already?" tanong ni Ylaine.

"No."

"I'll prepare something for you."

"Don't bother. I'll order food."

Napatigil si Ylaine.

"Okay."

Muli siyang naupo, ngunit hindi niya maiwasang mapansin ang kakaibang kilos ng asawa. Ilang beses itong tumingin sa cellphone na para bang may hinihintay na tawag o mensahe.

"Is something wrong?" maingat niyang tanong.

"No."

"You seem worried."

Mike looked at her.

"Can you stop asking questions?"

Napayuko si Ylaine.

"Sorry. I was just concerned."

Hindi na sumagot si Mike. Umakyat ito sa kanilang kwarto at iniwan siyang mag-isa sa sala.

Makalipas ang ilang minuto, narinig ni Ylaine ang pagtunog ng cellphone niya. Isang mensahe iyon mula kay Scarlett.

Scarlett: How are you feeling today? Any unusual symptoms?

Ylaine: I'm fine. Just nervous.

Scarlett: That's understandable. Remember, we still need to wait for the appropriate time to confirm the result.

Ylaine: I know. I hope this works.

Scarlett: I hope so, too. Get some rest tonight.

Napangiti si Ylaine matapos basahin ang huling mensahe.

Hindi niya alam kung bakit, pero may pakiramdam siyang may magbabago sa buhay niya.

Hindi niya alam kung mabuti ba iyon o masama.

Ang alam lang niya, sa unang pagkakataon matapos ang maraming kabiguan, may bago siyang dahilan para umasa.

Kinabukasan, habang nasa opisina si Adrian, muling nakipag-ugnayan ang kanyang assistant sa clinic.

Sa pagkakataong iyon, mas malinaw na ang impormasyong ibinigay ng laboratory staff.

Nagkaroon ng pagkakamali sa paglalagay ng label sa dalawang sample. Dahil dito, may isang specimen na maaaring naihanda para sa maling pasyente.

Nang marinig iyon ni Adrian, nanigas ang kanyang panga.

"You're telling me that my sample may have been used in another patient's procedure?"

"That's what the clinic is investigating, sir."

"May have been?"

"We're still waiting for their formal confirmation."

Tumayo si Adrian at lumapit sa malaking bintana ng kanyang opisina.

For the first time in a long while, he didn't know what to say.

Hindi niya kilala ang pasyenteng posibleng gumamit ng sample niya. Hindi rin niya alam kung ano ang naging resulta ng procedure.

Pero isang bagay ang malinaw sa kanya.

Hindi ito simpleng pagkakamali na maaari na lamang kalimutan.

"Tell them I want a meeting with their administration," malamig niyang utos. "And make sure every record is preserved."

"Yes, sir."

Pagkaalis ng assistant, nanatiling nakatayo si Adrian sa harap ng bintana.

Sa ibaba, patuloy ang takbo ng lungsod na para bang walang nangyari.Ngunit para sa kanya, may isang bagay nang nagbago.May isang hindi kilalang babae na maaaring nadamay sa pagkakamaling hindi naman niya ginusto.

At hangga't hindi niya nalalaman ang buong katotohanan, hindi siya titigil.