登入
LAURA LACSON
“AHH! AHHH! Ang sikip mo pa rin talaga!” Mariin akong napakagat-labi nang isagad ng asawa kong si Gray ang mataba at mahaba niyang sandata sa loob ko. Punong-puno ako sa laki ni Gray. Palibhasa'y malaking tao at ibang lahi pa ang kanyang ama kaya hindi na ako magtataka kung bakit malaki ang espada niya. “Oohh! Tang1na mo! Ahh! Talagang ang sarap mo!” “Oohh! Gray!” ungol ko nang kalikutin niya ang mani ko. Sanay na akong minumura niya palagi. Halos isang buwan na rin niyang ginagawa iyon. At naging marahas na rin siya sa akin pagdating sa kama. Ngunit kahit na ganoon, nasasarapan talaga ako sa bawat kady0t niya. Palibhasa'y magaling talaga siya kung bumay0. Wala akong masabi sa bilis ng bawat paglabas pasok niya sa loob ko. “Gray! Ahhh!” Napasigaw ako nang basta na lang niya akong p1natuwad. Sinakal niya ako habang walang habas na bumabay0 sa likuran ko. Ang sarap ng ginagawa niya kahit na medyo masakit ang pagkakasakal niya. Kahit mahigpit ang hawak niya sa leeg ko, mas nananaig ang sarap. Ang bawat pagbay0 niya ay sagad na sagad sa loob ko. Sinisigurado niyang naabot niya ang pinakamaselang bahagi ng pagkababa3 ko. Ilang sandali pa ay mas bumilis pa ang kanyang pagbay0 hanggang sa tuluyan na siyang manginig sa likuran ko. Hinang-hina akong bumagsak sa kama. Habang siya naman ay basta na lang hinugot ang kanyang sandata sabay alis sa kama. “Magbihis ka na,” utos niya sa akin. Bumuntong-hininga ako at saka marahang bumangon. Kahit medyo ngalay pa ang magkabilang binti ko ay agad akong bumangon. Isang buwan na rin kaming ganito. Matapos niyang angkinin ng katawan ko ay mabilis niya akong pagbibihisin na para bang walang nangyari. Hindi na talaga siya naging sweet sa akin. Para bang wala ng pagmamahal sa bawat sasalo na ginagawa namin. KINABUKASAN, maaga akong nagising para asikasuhin siya. Ako ang nagluluto ng pagkain ni Gray dahil nasasarapan siya sa mga luto ko. At syempre nasa bahay lang naman ako kaya wala na akong ibang gagawin kun'di ang asikasuhin siya. Pero may sideline din naman ako. At iyon ay ang pagre-resell ko ng mga paninda ng kaibigan ko. Nag-message ako sa kanya para puntahan siya. May account kasi ako online kung saan nagla-live ako ng mga paninda niya. At maraming bumibili kapag naka-live ako kung saan malaking pera ang pumapasok sa akin. Makalipas ang ilang minuto ay nakarating na ako sa bahay niya. Mag-isa lang siya sa kanyang munting bahay dahil ang iba niyang kapatid ay nakapag-asawa na at walang silang mga magulang. “Alam mo kung ako sa iyo, hindi na ako magtatrabaho pa ng ganito. Napakayaman ng asawa mo. Isang CEO… isang bilyonaryo! Limpak-limpak na pera ang mayroon siya at may kung ano-ano pang mga real state, tapos ikaw na asawa niya ay nandito lang? Nagla-live selling?” Bumuga ako ng hangin bago naupo sa tabi niya. Oo napakayaman nga ng asawa kong si Gray, pero simula ng akalain niyang nanlalaki ako, hindi na ako tumanggap ng kahit anong pera o kahit magkano sa kanya. Ang gusto ko ay may sarili akong pera kung saan pinaghirapan ko talaga ito. Alam kong hindi pa rin ako tanggap At sa tingin ko nga hindi ako matatanggap ng kanyang ina. Dahil kinasal kami ni Grey ng palihim. At sa totoo lang, anim na buwan pa lang kaming nagsasama bilang mag-asawa. Pero isang buwan ang makalipas inakala niyang ibang lalaki ako. “Alam mo sa totoo lang… hindi ko na alam kung maaayos pa ang relasyon namin ito. Mahal na mahal ko ang asawa ko at ramdam ko namang mahal na mahal niya ako. Pero simula nang matagpuan niya ako sa hotel at inakalang may ibang lalaking gumalaw sa akin, tuluyan ang nagbago si Grey. Kapag may nangyayari sa amin… wala na akong nararamdaman na pagmamahal. Na para bang nagpaparaos na lamang siya. Isang buwan na rin noong huli niya ako niyayang kumain sa labas. At sobrang sakit para sa akin na ganito ang relasyon namin ngayon.” Pakiramdam ko ay tutulo na ang luha ko ano mang oras. Ngunit pinilit kong pigilan dahil ayokong umiyak na naman. “Hindi mo ba talaga namukhaan ang mukha ng mga lalaking kumidnap sa iyo?” “Hindi ko talaga nakita ang mukha nila dahil nakatakip 'yon ng face mask. Hindi ko alam kung bakit nila sinira ang relasyon naming dalawa ni Gray. At hindi ko alam kung sino ang may kagagawan no'n. Pinalabas niya na may iba akong lalaki para masira ang pagiging mag-asawa namin.” “Sigurado ka bang wala kang hinala? Eh ‘di ba hindi ka gusto ng byenan mo? Paano kung siya ang may pakana no'n? Para tuluyan na kayong maghiwalay ng anak niya?” Bumuga ako ng hangin at saka napayuko. Iniisip ko rin na baka ang biyenan ko ang may kagagawan non. Na siya ang nagpa-kidnap sa akin at dinala ako sa hotel. Kung saan may kuha ng litrato doon nakatabi ko ang isang lalaki na para bang katatapos lang namin magtalik. “Hindi ko alam pero ayoko namang husgahan siya. Alam kong ayaw niya sa akin pero parang sobra naman kung siya ang may gawa ng di ba?” “Hay naku bahala ka sa buhay mo. Ang mga mayayamang tao mga baliw yan. Karaniwan sa mga iyan may mga sapak sa utak. Kaya hindi imposible na ang biyenan mo ang may kagagawan no'n. Dahil hindi ka nga niya matanggap para sa anak niyang si Gray.” Napayuko na lamang ako at sinabi kay Hazel na simulan na namin ang live selling. Habang lumilipas ang oras ay nalilibang ako sa ginagawa ko. Kahit papaano ay may pera namang pumapasok sa akin. At kapag naipon ko ito ay sigurado naman akong lalaki ito. HINDI KO NAMALAYANG gabi na naman. Nagpaalam na ako sa kaibigan ko at dumiretso na ako pauwi sa amin. Pagkapasok ko sa loob ng malaking bahay na iyon, sinalubong ako na mapanglait na tingin ng aking biyenan. “At saan ka na naman pumunta? Nakipagkita ka na naman ba sa lalaki mo? Ang kapal talaga ng mukha mong lokohin ang anak ko. Eh isang hamak ka lang naman na hampas-lupa,” mapanglait na sabi sa akin ng byenan kong si Helena. “Mama, wala po akong ibang lalaki at hindi po ako nakikipagkita sa kahit kanino.” Malakas siyang tumawa at pagkatapos pumalakpak pa nga na para bang hinahamak ang pagkatao ko. “Huwag mo nga akong pinagloloko! Napakaraming ebidensya, napakaraming pictures ang kuha sa hotel kung saan nakipagtalik ka sa lalaki mo! Napakalandi mo! Ang lakas ng loob mong lokohin ang anak ko.” “Hindi ko po niloko si Gray! Wala akong ibang lalaki dahil siya lang ang mahal ko! Maniwala po kayo sa akin. Kinidnap po ako tapos dinala sa hotel na iyon. Hindi ko nagawang makalaban dahil may in-inject sila sa akin para manghina ako. At lumabas na may naganap sa akin ng kung sino mang lalaking iyon. Hindi po talaga ako nakipagtalik sa ibang lalaki.” Nangingilid na ang mga luha ko sa mga oras na iyon. Sa totoo lang hindi ko alam kung paano ko ipaliliwanag at kung paano ko mapapaniwala si Gray na wala akong ibang lalaki. Dahil kung titingnan ang litratong kuha sa akin kasama ang ibang lalaki sa hotel, para talagang may nangyari sa amin ng kung sino mang lalaking iyon. “At talagang nagsisinungaling ka pa kahit huling-huli ka na?!” Isang malakas na sampal ang dumapo sa mukha ko. Parang namanhid ang mukha ko sa lakas ng pagkakasampal ng aking biyenan. Nanlilisik ang mga mata niyang dinuduro ako. “Tandaan mo itong babae ka…hinding-hindi kita mapapatawad sa ginawa mong ito sa anak ko. At sisiguraduhin kong maghihiwalay na kayo sa lalong madaling panahon!” Mabilis siyang tumalikod at naglakad palayo. Nagsimula namang umagos ang mga luha ko sa aking mga mata at nanghihinang napaupo na lamang.LAURA"Alam mo naman sigurong matagal nang magkalaban sa negosyo ang Sterling Group at Ashford Corporation.""Yes po.”"Dahil pareho kaming kabilang sa iisang industriya, normal na nagkakasama ang mga CEO ng malalaking kumpanya sa mga business conferences, investors' meetings at corporate gatherings. Hindi man kami malapit sa isa't isa, hindi rin maiiwasang may mga napag-uusapan tungkol sa mga kumpanyang kabilang sa industriya."Nanatili akong nakatingin sa kanya. Hindi na rin ako magtataka kung kakalat agad ang balita na naghiwalay na nga kami ni Gray. Hinihintay ko na lang ang approval ng divorce namin."Kapag may malaking nangyari sa isang kilalang pamilya sa business world, mabilis din iyong nakakarating sa amin. Hindi dahil tsismis ang pakay namin, kundi dahil minsan ay naaapektuhan din nito ang negosyo, reputasyon at maging ang galaw ng mga investors."“Yes. Hiwalay na nga kami ng impaktong iyon. Kapal ng pagmumukha ng siraulong iyon. Magsama silang dalawa ng Vivian landi na iyo
LAURAMabilis akong sumunod kay Hazel habang naglalakad kami sa mahabang hallway patungo sa executive floor. Habang papalapit kami sa opisina ng CEO, lalo namang bumibilis ang tibok ng puso ko. Hindi ko maintindihan kung bakit ako pinapatawag gayong wala pa nga akong isang oras sa kumpanya. Hindi pa man ako nakakaupo nang maayos sa magiging workstation ko, heto at nasa harapan na agad ako ng pinakamakapangyarihang tao sa buong Sterling Group.Napansin yata ni Hazel ang kaba ko kaya bahagya niya akong siniko."Huwag kang ganyan. Para kang dadalhin sa execution.""Paano ba naman kasi? Unang araw ko pa lang dito. Baka may mali agad akong nagawa.""Imposible. Hindi ka pa nga halos nakakakilos.""Eh bakit kaya ako pinapatawag?"Nagkibit-balikat siya."Ewan ko. Hindi naman sinabi ni Sir Cassian. Ang sabi lang niya, kapag dumating ka na, ihatid daw kita sa opisina niya.""Sana naman walang problema.""Huwag kang mag-overthink. Kilala ko ang boss ko. Hindi siya iyong tipo ng taong nagpapatawa
LAURA Dalawang araw ang lumipas matapos ang interview ko sa Sterling Group. Hindi ko maiwasang kabahan sa paghihintay ng resulta. Kahit paulit-ulit akong sinasabihan ni Hazel na huwag akong mag-alala dahil maganda naman ang naging interview ko, hindi pa rin mawala ang kaba sa dibdib ko. Alam kong napakalaking kumpanya ng Sterling Group at siguradong maraming aplikanteng mas magaling at mas maraming karanasan kaysa sa akin. Kaya habang hinihintay ko ang magiging desisyon nila, sinubukan kong huwag masyadong umasa para hindi rin ganoon kasakit kung sakaling hindi ako matanggap. Nasa kusina ako nang umagang iyon at tinutulungan si Hazel na maghanda ng almusal, nang biglang tumunog ang notification ng cellphone ko. Wala naman sana akong balak tingnan iyon agad pero napansin kong seryoso ang mukha ni Hazel habang nakatingin sa screen ng cellphone ko na nakapatong sa mesa. "Hoy, Laura. Parang may email ka." Hindi ko agad pinansin iyon. "Mamaya ko na titingnan." "Aba, bakit mamaya? Malay
LAURA“Wow! Tunay ba iyan o joke lang?” nakangising tanong sa akin ni Hazel nang makita akong bitbit ang ilang maleta at bag.Dinala ko halos ang lahat ng gamit ko. At ang mga gamit kong sa tingin ko ay hindi na mahalaga, inutos ko kay aling Rosa na sunugin na lamang niya o 'di kaya itapon. Ayokong may maiwan pa akong mga gamit doon. Hindi na ako babalik sa bahay na iyon. Magsama silang dalawa ng babae. Ni minsan hindi ko pa naman siya nahuhuling naglalampungan ng dalawang iyon.Pero sa tingin ko, imposibleng hindi nagk@ntvtan ang dalawang iyon.Malanding babae si Vivian. Noon pa man, gustong-gusto niya ng mapunta sa kanya si Gray. At siya ang gusto ng byenan kong bruha para sa anak niya kasi nga mayaman sila parehas. Well, sige…isaksak niya sa pvki niya si Gray. “Sa tingin mo, joke pa ito? Ngayon ko lang ito ginawa. At ito na rin ang huli. Humihingi na agad ako ng pasensya dahil magiging abala ako dito sa iyo.”“Gaga! Anong magiging abala ka dito? Tuwang-tuwa nga ako dahil ako lang
LAURAKINABUKASAN ay maaga akong nagising. Hindi ko alam kung nakatulog ba talaga ako o nakapikit lang buong magdamag. Paulit-ulit pa ring tumatakbo sa isip ko ang mga salitang binitiwan ni Gray kagabi. Akala ko hanggang banta lang ang sinabi niyang ipapahanda niya ang divorce papers. Akala ko kapag nagising siya ngayong umaga ay magbabago ang isip niya. Akala ko kahit paano ay may natitira pa siyang pagmamahal para sa akin.Ngunit nagkamali ako.Katatapos ko pa lamang maghilamos nang marinig ko ang katok sa pinto ng kuwarto."Ma'am Laura," mahinahong tawag ng isa sa mga kasambahay. "Pinabababa po kayo ni Sir Gray. Dumating na po ang abogado."Para akong binuhusan ng malamig na tubig.Hindi ko agad nabuksan ang pinto. Ilang segundo muna akong nanatiling nakatayo habang pilit na tinatanggap ang narinig ko. Nang tuluyan kong mabuksan ang pinto ay ngumiti sa akin ang kasambahay, ngunit halata sa mukha nito ang pag-aalala."Naroon po sila sa sala. Bumaba na lang po kayo doon, maam.”Tuman
LAURAMAKALIPAS ang ilang araw ay ganoon pa rin ang sitwasyon naming dalawa ni Gray. Pagmulat ko ng mga mata ay napansin kong wala na si Gray sa kama. Agad akong bumangon at nakita ko siyang nakatayo sa harap ng malaking salamin. Nakasuot na siya ng kulay itim na suit. Maayos ang pagkakapulido ng kanyang buhok at nakahanda na rin ang mamahaling relo na isinuot niya sa kanyang kaliwang pulsuhan.Hindi ko mapigilang mapangiti ng tipid. Matagal ko na rin siyang hindi nakitang maghanda habang naroon ako sa kuwarto. Marahan akong lumapit sa kanya."Ang aga mong nagbihis. May importante ka bang pupuntahan?"Hindi niya ako nilingon. Inaayos lang niya ang cuff ng kanyang coat."Business meeting.""Pwede ba kitang ipaghanda ng breakfast bago ka umalis?""Tanga ka ba? Sinabi kong ayoko ng ikaw ang maghahanda ng pagkain ko.”Unti-unting nawala ang ngiti sa labi ko. Ayaw ko sanang matapos na ganoon lang ang usapan kaya muli akong nagsalita."Anong oras ka uuwi?"Hindi niya sinagot ang tanong ko







