KABANATA 5

LAURA

“Wow! Tunay ba iyan o joke lang?” nakangising tanong sa akin ni Hazel nang makita akong bitbit ang ilang maleta at bag.

Dinala ko halos ang lahat ng gamit ko. At ang mga gamit kong sa tingin ko ay hindi na mahalaga, inutos ko kay aling Rosa na sunugin na lamang niya o 'di kaya itapon. Ayokong may maiwan pa akong mga gamit doon. Hindi na ako babalik sa bahay na iyon. Magsama silang dalawa ng babae. Ni minsan hindi ko pa naman siya nahuhuling naglalampungan ng dalawang iyon.

Pero sa tingin ko, imposibleng hindi nagk@ntvtan ang dalawang iyon.

Malanding babae si Vivian. Noon pa man, gustong-gusto niya ng mapunta sa kanya si Gray. At siya ang gusto ng byenan kong bruha para sa anak niya kasi nga mayaman sila parehas. Well, sige…i*****k niya sa pvki niya si Gray.

“Sa tingin mo, joke pa ito? Ngayon ko lang ito ginawa. At ito na rin ang huli. Humihingi na agad ako ng pasensya dahil magiging abala ako dito sa iyo.”

“Gaga! Anong magiging abala ka dito? Tuwang-tuwa nga ako dahil ako lang ang nandito sa bahay. At dahil nandito ka na, hindi na ako mabuboryo at palagi na akong may kachikahan.”

“Salamat, Hazel ha. Mula noon hanggang ngayon, ikaw ang nandiyan para sa akin. Ang dami ko ng utang na loob sa iyo.”

“Letsugas! Anong utang na loob ka diyan? Manahimik ka na diyan at pumasok ka na dito! Nakahanda na ang kwarto mo.”

Tipid akong ngumiti at saka binuhat ang mga maleta ko at mga gamit. Tinulungan niya ako hanggang sa makarating ako sa kuwarto ko. Hindi ganoon kalaki ang bago kong tutulugan pero iba ang pakiramdam ko. Parang may peace. Basta, iba.

Umupo siya sa gilid ng kama at saka humarap sa akin. Naging seryoso ang kanyang mukha habang nakatingin sa akin.

“Hoy, ikaw. Baka naman maging marupok ka kapag nag-sorry sa iyo ang kvpal mong asawa?”

“Baliw, hindi. Matigas na ang puso ko. Sa loob ng isang buwan, natutunan kong patigasïn ang puso ko. Kilala mo naman ako, sanay ako sa mga tiisan. At isa pa, maldita naman talaga ako. Sinubukan ko lang maging mabait.”

“Iyan! Ganiyan nga! Huwag kang magpapauto sa lalaking iyon.”

“Siya nga pala, wala akong trabaho. Gusto kong magkaroon ng trabaho. Iyong medyo okay ang kita para makatulong ako sa mga gastusin dito.”

“Sige, ipapasok kita sa kumpanyang pinapasukan ko. Tamang-tama kulang ng tao ngayon.”

"Anong kumpanya ba ang pinapasukan mo?"

"Sterling Company."

Nanlaki ang mga mata ko. Alam ko ang kumpanyang iyon dahil madalas na kalaban iyon ng kumpanya ni Gray. Katulad kasi nila, isa rin ito sa pinakamalaking kumpanya. At dagdag pa roon, talagang malakas din dito kaya maraming investors ang naroon.

"Hindi ba isa iyon sa pinakamalalaking kumpanya sa bansa?"

"Oo."

"Anong trabaho mo roon?"

"Executive Assistant ng CEO."

"Sandali... ibig mong sabihin, ikaw ang Executive Assistant ni Cassian Sterling?"

Ngumiti siya at tumango.

"Oo. Araw-araw kaming magkasama sa opisina. Ako ang nag-aayos ng schedule niya, mga meetings, appointments at halos lahat ng kailangan niya sa trabaho."

"Grabe, Hazel! Hindi mo man lang sinabi sa akin na ganoon na pala kataas ang posisyon mo."

"Kailan ko pa ikukuwento? Sa tuwing nagkikita tayo, puro problema mo kay Gray ang pinag-uusapan natin. Hindi nga tayo nagkakaroon ng pagkakataong magkumustahan tungkol sa trabaho."

"May point ka naman. Pasensya ka na, ha?”

"Huwag ka ng mag-alala. Kakausapin ko ang Human Resources. May bakante ngayon sa Marketing Department. Nangangailangan sila ng bagong tao."

"Marketing?"

"Oo. Hindi ba Marketing ang tinapos mo? At bago ka nag-asawa, nagtrabaho ka rin bilang Social Media Content Creator? Sayang naman ang experience mo kung hindi mo magagamit."

"Pero... Sterling Group iyon, Hazel. Sigurado akong napakataas ng standards nila. Baka hindi ako matanggap."

"Hoy, huwag mo agad maliitin ang sarili mo. Hindi kita ipapasok doon kung alam kong hindi ka qualified. Hayaan mong sila ang mag-decide. Ang trabaho mo lang ay galingan sa interview."

“Sa tingin mo matatanggap ako?”

“Aba syempre naman! Hindi naman sa pagmamayabang pero medyo close kami ng CEO na si Cassian. Kaya medyo magpapasegway lang ako tapos siguraduhin kong matatanggap ka,” aniya sabay kindat.

Pagsapit ng gabi, tinulungan niya nga ako sa mga requirements na kakailanganin ko. Kahit papaano ay nalilibang ako sa ginagawa ko at hindi ko naiisip si Gray.

Kinabukasan, nagtungo na nga kami sa kumpanyang pinapasukan niya. Hindi maitago ang kaba na nararamdaman ko. Ngunit kahit na ganoon, iniisip ko na ito ang magiging paraan para hindi ko na maisip pa si Gray.

“Ready ka na ba?”

“Yes, kahit medyo kinakabahan ako.”

“Huwag kang mag-alala, mabait ang boss ko. At guwapo pa! Malaki rin tit3 no'n kasi laging bakat sa suot niyang pants.”

Humalakhak ako bago siya hinampas sa braso.

“Gaga ka talaga! Mukhang tit3! Lagi ka sigurong nakatingin doon, ano?”

“Medyo? Kasi naman nakaka-distract! Masyadong malaki!”

"Pist3 ka talaga! Panay ka tit3 pero hindi k pa naman nagkaka-boyfriend!"

"Hay naku! Sa susunod na. Ang gusto kong tit3 ay iyong malaki at mahaba! At pagmamay-ari ng isang mayamang lalaki. Hindi iyong tambay tapos palakant0t pa!"

Naiiling akong hinila siya papasok sa malaking gusali. Kahit kailan talaga ang babaeng ito, puro kamanyakan. Pero kahit na ganoon, vïrgin pa rin siya. Wala pa rin siyang nagiging nobyo dahil natatakot siyang masaktan.

ILANG SANDALI PA, nakarating na kami sa pinakamataas na parte ng gusali. Nakakalula sa taas ng gusaling ito. At nandito na kami ngayon sa CEO’s office. Ilang beses iyang kumatok bago pinihit ang door knob at saka bumukas ang p***o. Napalunok ng laway sabay buga ng hangin.

Pagkatapos, napatingin sa amin ang lalaking nakaupo doon. Seryoso ang guwapo niyang mukha habang may hawak na documents at ballpen.

“Hi, sir Cassian! Magandang umaga po. Nandito na po ang kaibigan kong si Laura. Iyong sinasabi ko po sa inyo.”

Napalunok ako ng laway bago alanganing ngumiti.

“He-Hello po, sir Cassian. Magandang araw po.”

Hindi siya nagsalita. Nanatili lang siyang nakatitig sa akin at sa paraan ng pagtitig niya, parang tumatagos iyon sa loob ko.

Kaya hindi ko naiwasang kabahan.