KABANATA 4

LAURA

KINABUKASAN ay maaga akong nagising. Hindi ko alam kung nakatulog ba talaga ako o nakapikit lang buong magdamag. Paulit-ulit pa ring tumatakbo sa isip ko ang mga salitang binitiwan ni Gray kagabi. Akala ko hanggang banta lang ang sinabi niyang ipapahanda niya ang divorce papers. Akala ko kapag nagising siya ngayong umaga ay magbabago ang isip niya. Akala ko kahit paano ay may natitira pa siyang pagmamahal para sa akin.

Ngunit nagkamali ako.

Katatapos ko pa lamang maghilamos nang marinig ko ang katok sa p***o ng kuwarto.

"Ma'am Laura," mahinahong tawag ng isa sa mga kasambahay. "Pinabababa po kayo ni Sir Gray. Dumating na po ang abogado."

Para akong binuhusan ng malamig na tubig.

Hindi ko agad nabuksan ang p***o. Ilang segundo muna akong nanatiling nakatayo habang pilit na tinatanggap ang narinig ko. Nang tuluyan kong mabuksan ang p***o ay ngumiti sa akin ang kasambahay, ngunit halata sa mukha nito ang pag-aalala.

"Naroon po sila sa sala. Bumaba na lang po kayo doon, maam.”

Tumango lang ako bago dahan-dahang bumaba.

Pagdating ko sa sala ay agad kong nakita si Gray na nakaupo sa mahabang sofa. Maayos na naman ang kanyang suot na itim na suit at tahimik siyang umiinom ng kape. Katabi niya ang isang lalaking nasa singkuwenta anyos na may dalang itim na briefcase. Nang makita akong bumaba ay tumayo ang lalaki at magalang na ngumiti.

"Good morning, Mrs. Ashford. Ako si Attorney Ramos."

"Good morning."

"Ipinatawag ko siya," malamig na sabi ni Gray. "Para matapos na natin ito. Para maging malaya na rin tayong dalawa, tama?”

Hindi ko na siya sinagot. Marahan akong umupo sa kabilang sofa.

Binuksan ng abogado ang kanyang briefcase at inilabas ang isang makapal na folder. Isa-isa niyang inayos ang mga dokumento sa ibabaw ng center table bago niya kami tiningnan.

"Mr. and Mrs. Ashford, ito na ang inihandang divorce agreement. Napag-usapan na namin ito ni Mr. Ashford kagabi. Nakasaad dito na pareho ninyong napagkasunduang wakasan ang inyong kasal at wala kayong magiging anumang paghahabol sa isa't isa."

Napakurap ako.

Ibig sabihin... kagabi pa lang ay kinausap na niya ang abogado. Hindi man lang pala siya nagdalawang-isip.

"Attorney," mahina kong tawag.

"Lahat ba ng kailangan ay nandiyan na?"

"Opo. Kapag nalagdaan ninyo ang mga dokumentong ito ay sisimulan na namin ang legal na proseso."

Pilit akong ngumiti kahit masakit. Hindi ko akalaing ganoon kabilis matatapos ang anim na buwang pagsasama naming dalawa. Inilapit ng abogado ang mga papeles kay Gray.

"Sir, dito po muna kayo."

Wala man lang pag-aalinlangan na kinuha ni Gray ang ballpen. Mabilis niyang binasa ang unang pahina bago niya isinulat ang kanyang buong pangalan. Nang matapos siya ay bahagya pa siyang ngumiti habang isinasara ang takip ng ballpen.

Hindi ko alam kung bakit mas lalo akong nasaktan sa ngiting iyon. Para bang sa wakas ay nabunutan na siya ng tinik..Para bang matagal na niyang hinihintay ang araw na ito..Iniabot niya ang ballpen sa abogado.

"Done."

Kinuha iyon ng abogado at inilapit sa akin ang mga dokumento.

"Ma'am Laura, kayo naman po."

Nanginginig ang mga kamay ko habang nakatingin sa mga papeles.

Ilang buwan lang ang nakalipas, nanginginig din ang kamay ko nang pumirma ako sa marriage certificate namin ni Gray. Noon, nanginginig ako dahil masaya ako. Hindi ko akalaing darating ang araw na muling manginig ang kamay ko habang pinipirmahan ko ang dokumentong magtatapos sa kasal naming dalawa.

Mabagal kong kinuha ang ballpen..Hindi ko na tiningnan si Gray. Ayokong makita ang kasiyahan sa mukha niya.

Isa-isa kong nilagdaan ang lahat ng pahinang itinuro ng abogado. Habang sinusulat ko ang pangalan ko ay pakiramdam ko unti-unti ring nawawala ang pagkakakilanlan ko bilang asawa ni Gray.

Pagkatapos kong pumirma ay marahan kong ibinalik ang ballpen.

"Okay na po."

Ngumiti ang abogado at inayos ang mga dokumento.

"Maraming salamat po. Kami na po ang bahala sa susunod na proseso."

Tumango lang si Gray.

"Good."

Tumayo na ang abogado at nagpaalam.

Pagkalabas nito ng mansiyon ay tuluyan nang nabalot ng katahimikan ang buong sala..Hindi ko alam kung ano pa ang dapat kong sabihin.

Si Gray ang unang nagsalita.

"Malaya ka na."

Maikli lang ang sinabi niya, pero sapat na iyon para maramdaman kong tuluyan na ngang natapos ang lahat.

“Oo, sa wakas.”

“Wow. Talaga lang, ha? Parang hindi ka nasasaktan sa sinasabi mong iyan.”

Sarkastiko akong natawa.

“Siguro, napagod na ang puso kong masaktan. Kaya wala akong naramdaman na kahit ano habang pumipirma.”

Nakita ko ang pag-igting ng kanyang panga bago ngumiti.

“Well, lalo naman ako. Wala akong ibang naramdaman bukod sa pagiging masaya. Kasi sa wakas…nakalaya na rin ako mula sa babaeng iniputan ako sa ulo. Ang kapal din talaga ng mukha mong gawin iyon ‘no?”

“Alam mo, kung wala ka ng sasabihin pa…manahimik ka na lang. Masyado ka na kasing paulit-ulit at nakakasawa ka ng pakinggan.”

Mabilis akong tumayo at dahan-dahang umakyat sa ikalawang palapag.

Pagkapasok ko sa kuwarto ay isinara ko ang p***o. Doon ko lang tuluyang pinakawalan ang lahat ng luhang kanina ko pa pinipigilan. Mahigpit kong tinakpan ang bibig ko para walang makarinig sa akin habang tuluy-tuloy ang pag-agos ng mga luha ko.

“Putang1na mo, Gray.”

Hindi ko alam kung ilang minuto akong umiyak. Pagod na pagod na akong umiyak. Pagod na rin akong umasa. Pinunasan ko ang mga mata ko gamit ang likod ng kamay ko bago ako tumayo at humarap sa salamin.

Namumugto ang mga mata ko. Halatang-halata na umiyak ako. Huminga ako ng malalim at pilit kong pinatatag ang sarili ko.

"Laura," mahina kong sabi sa sarili ko. "Tama na."

Pinunasan ko ang natitira pang luha sa pisngi ko.

"Ngayon na ang huling beses na iiyak ka dahil sa kanya. Tapos na ang pagiging tanga mo sa kanya…tapos na ang pagiging mahina mo.”

Mahigpit kong kinuyom ang mga kamay ko habang nakatingin sa sarili kong repleksyon. Sa mga oras na ito, napagtanto ko kung gaano ako katanga.

"Hindi na ako muling iiyak para kay Gray Ashford. At isinusumpa ko, sisiguraduhin kong luluhod siya sa harapan ko at magmamakaawang balikan ko siya.”