LOGINShare
บทที่ 11
publish date:
2026-09-11 06:30:32“วันนี้คุณจะต้องเข้าประชุมทั้งหมดนี่ แล้วสรุปการประชุมมาส่งผมภายในพรุ่งนี้เช้า เอ้านี่...คอมฯส่วนตัว กับแท็ปเล็ตของคุณ รายละเอียดอยู่ในนั้นแล้ว”
บุรินทร์พูดพลางวางของทั้งหมดลงบนโต๊ะทำงานของวายุ สั่งงานเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินกลับเข้าห้องประจำตำแหน่งที่อยู่อีกฟาก
วายุฟังอย่างเบื่อหน่าย แค่แหกขี้ตามาเข้างานได้ทันเวลาก็นับถือตัวเองมากพอแล้ว นี่ยังต้องไปเข้าประชุมบ้าบอพวกนี้ตลอดทั้งวันอีกหรือนี่
ทุกอย่างมันช่างจืดชืดไร้ความสนุกสนาน ตอนนี้ควรได้ไปเฮฮาปาร์ตี้อยู่ที่ไหนสักแห่งไม่ใช่เหรอไง ทำไมคุณนายเกียวจะต้องจับเขามาทรมานทรกรรมแบบนี้ด้วย
แล้วในที่สุดก็หมดความอดทนจนได้ หลังเที่ยงเทวดาวายุหายหัวไปเลย กลับมาอีกทีก็เกือบจะถึงเวลาเลิกงาน
“ตอนบ่ายทำไมไม่เข้าประชุมตามที่ผมสั่ง”
“ขี้เกียจ”
“แล้วไปไหนมา”
“ไปทำธุระส่วนตัว”
“ธุระส่วนตัวอะไร นี่มันเวลางานนะคุณ”
วายุอยากจะตอบกลับไปว่าโทรเรียกไซไลน์หนุ่มมาเอาแก้เบื่อ เอาให้เลิกถามไปเลย แต่หัวหน้ากลับเอาเรื่องผ่านโปรมาขู่เสียก่อน
“รู้ว่าเส้นใหญ่ แต่ผู้อำนวยการให้สิทธิ์ผมในการประเมินงานคุณ และผมก็จะประเมินอย่างตรงไปตรงมา ถ้าไม่อยากตกโปร หรืออย่างน้อยก็ไม่ให้คนที่ฝากคุณมาต้องอับอายขายขี้หน้า ก็ช่วยทำตัวให้ดีกว่านี้หน่อยจะได้มั้ย”
วายุได้ยินดังนั้นก็ทำเสียงจิ๊กจั๊กรำคาญใจ ไอ้แว่นคนนี้จะรู้ตัวมั้ยว่ากำลังพูดอยู่กับใคร เขาเป็นถึงลูกชายเจ้าของ ที่ไม่ใช่แค่บริษัทนี้ แต่เป็นอาณาจักรธุรกิจทั้งหมดของเกียรติตุลยากรเชียวนะ
ถ้าม้าหายโกรธเมื่อไหร่ล่ะก็...ระวังตัวเอาไว้เถอะ
แต่ก็นั่นแหละ เพราะว่าม้ายังไม่หายโกรธไง เลยต้องมานั่งฟังไอ้แว่นบ่นอยู่แบบนี้ แถมยังถูกลงโทษให้จัดแฟ้มสำหรับการประชุมกับฝ่ายการตลาดพรุ่งนี้คนเดียวอีกด้วย
“งานนี้ไม่ต้องใช้หัวสมองมาก คงทำได้ใช่มั้ย”
บุรินทร์เหยียดยิ้มก่อนหอบเอางานกลับไปทำที่บ้าน ทิ้งให้วายุตรากตรำจัดแฟ้มอยู่คนเดียว ทำไปก็ก่นด่าหัวหน้าไป เค้นเขี้ยวเคี้ยวฟันสาปแช่งทุกอย่างที่คิดออก กว่าทุกอย่างจะเรียบร้อยก็เย็นมากแล้ว
ตอนบ่ายออกกำลังไปเยอะ ตอนนี้เลยท้องร้องจ๊อกๆ หิวจนไส้จะขาดอยู่แล้ว
วายุเดินออกไปหน้าบริษัท ฝนเริ่มตกปรอยๆ โชคดีที่มีแท็กซี่ผ่านมาให้เขาเรียกพอดี ระยะทางไม่ไกล ขับไปไม่นานก็ถึงคอนโด
“75 บาทครับ”
ได้ยินดังนั้นชายหนุ่มก็ควักกระเป๋าสตางค์ออกมาดู...ว่างเปล่า ล้วงกระเป๋าซ้ายขวา...ก็ว่างเปล่า
แย่แล้ว เงินแบงค์เทาที่มีก็ให้หนุ่มไซไลน์ซึมกะทือหน้าตางั้นๆ เมื่อตอนกลางวันไปแล้ว ส่วนแบงค์ม่วงสุดท้ายก็เอาไปกินข้าวเที่ยงจนหมด
“โอนก็ได้น้อง”
อยากจะบอกว่าเงินโอนก็ไม่มี วายุพยายามล้วงกระเป๋าซ้ายขวาหน้าหลัง ดูทุกซิปในกระเป๋าเป้ของตัวเอง ก็พบเศษเงินเหลืออยู่ 45 บาท
“พรุ่งนี้มาเอาที่เหลือได้มั้ย”
“เฮ้ย ไอ้น้อง ทำแบบนี้ได้ไง”
“เออน่า เดี๋ยวให้เพิ่มอีกร้อยนึงเลย”
“เหอะ! ไม่มีตังค์เสือกเรียกแท็กซี่”
“ไม่โกงหรอกเว้ย! เงินแค่นี้เอง”
“เงินแค่นี้ก็จ่ายมาสิวะ!”
“ก็บอกว่าพรุ่งนี้ให้มาเอา ฟังไม่รู้เรื่องรึไงวะ!”
พูดจบ วายุก็เปิดประตูกำลังจะก้าวลงจากรถ แต่พี่คนขับก็ว่องไว รีบเปิดประตูฝั่งตัวเองแล้วอ้อมไปหาวายุทันที
ชายหนุ่มอารมณ์เสียอย่างที่สุด เงินแค่สามสิบบาท ทำไมถึงเป็นปัญหาขนาดนี้ เวรกรรมอะไรของเขากันเนี่ย!
และด้วยความที่หน้าตาท่าทางกวนตีน อีกทั้งไม่คิดจะขอโทษขอโพยพูดจาดีๆ คนขับก็เลยอารมณ์ขึ้นผลักอกวายุอย่างแรง
“ไอ้เด็กเวร กวนตีนนักนะมึง”
“เชี่ยไร จะเอาเหรอ มาดิ้!”
พี่ยามที่อยู่ในป้อมไกลๆ เห็นท่าไม่ดี คิดจะวิ่งออกมาห้าม แต่คนที่คว้าคอเสื้อวายุไม่ให้พุ่งเข้าหาคนขับแท็กซี่ได้ก่อนไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นบุรินทร์นั่นเอง
Latest chapter
My Lovely Boss หัวหน้าของผม...มีความลับ ตอนพิเศษ วายุ only (2)
เมื่อครบหนึ่งปีตามสัญญา มีผลงานเป็นที่ประจักษ์ อีกทั้งยังได้รับการยอมรับจากคนทั้งบริษัท ถือว่าวายุประเมินงานผ่านอย่างไร้ข้อกังขาคุณหนูวายุจอมเกเรผลาญเงินพ่อแม่ไปวันๆ ได้เรียนรู้ชีวิต รู้จักความยากลำบากในการทำงานหาเงิน ไม่ทำตัวสูงส่งเหยียบหัวคนอื่นเหมือนแต่ก่อน เติบโตสุขุมเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่าเดิมคนที่ชื่นใจมากที่สุดคงไม่พ้นพ่อแม่ คุณนายเกียวคืนตำแหน่งฐานะให้วายุทุกอย่าง แล้วให้กลับมาช่วยดูแลอีกกลุ่มธุรกิจหนึ่งของเกียรติตุลยากรที่ใหญ่กว่าเดิมทั้งวายุและคุณนายเกียวพยายามชวนบุรินทร์มาทำงานด้วยกัน แต่เจ้าตัวปฏิเสธเพราะคิดว่าตัวเองยังไม่เก่งกล้าสามารถพอ อีกทั้งยังเชี่ยวชาญในกลุ่มธุรกิจที่ทำอยู่ปัจจุบันมากกว่า จึงขอเติบโตในสายงานนี้ให้ได้เสียก่อนบุรินทร์ย้ายมาอยู่กับวายุแล้วก็จริง แต่คนน้องก็ยังอยากจะให้คนพี่อยู่ในสายตาตลอดเวลาเหมือนเช่นแต่ก่อน การที่ต้องอดอยู่ด้วยกันทั้งวันอย่างที่ต้องการ จึงเป็นการขัดใจวายุอย่างยิ่งแถมช่วงนี้บุรินทร์กำลังทำโปรเจคใหญ่ ยิ่งยุ่งเป็นสามเท่า ขนาดกลับมาบ้านแล้วยังทำงานไม่หยุดหย่อน วายุจึงงอแงหนักเข้าไปใหญ่“บีอ้
My Lovely Boss หัวหน้าของผม...มีความลับ ตอนพิเศษ วายุ only (1)
“หรือจะเบี้ยวดี”“ไม่ได้นะ ไปแทนม้าไม่ใช่เหรอ เบี้ยวได้ไง”“แต่...”“น่า...ไปงานเลี้ยงเถอะ ถือว่าเป็นงานนะ”วายุเสียดายอย่างที่สุด อดกลับบ้านเร็วไปเจ๊าะแจ๊ะกับคนพี่ ถ้าอย่างนั้นให้คนพี่มางานเลี้ยงด้วยกันเลยก็แล้วกันตอนแรกบุรินทร์ปฏิเสธ เพราะว่ายุไปในฐานะแขกวีไอพี ควรทำตัวเป็นทางการ จะให้เขาไปด้วยก็ออกจะขัดๆเขินๆอย่างไรอยู่ แต่เจ้าลิงอ้อนหนักก็เลยต้องยอมตามใจตกเย็นแต่งตัวหล่อหรูเดินเข้างานพร้อมกัน บุรินทร์ทำตัวไม่ค่อยจะถูก ส่วนอีกคนก็ยิ้มหน้าบานอย่างกับกระด้งโชคดีหน่อยที่วายุจำเป็นต้องไปนั่งตามที่ที่กำหนดไว้ บุรินทร์จึงได้ปลีกตัวออกมา หายเกร็งไปเยอะเลย“อ้าว บีจริงด้วย ไม่ได้เจอกันตั้งนานเลยนะ”ระหว่างที่เดินหาของกินมีคนทักขึ้น หันขวับกลับไปดู ก็เกิดอาการหน้าแดงขึ้นมาหน่อยๆชายหนุ่มหล่อเหลาทรงโอปป้าเกาหลี เป็นรุ่นพี่สมัยเรียนปริญญาโทที่บุรินทร์เคยแอบชอบ เรียนเก่ง นิสัยดี ใครๆก็ปลื้มเขากันทั้งนั้นแต่ก็ทำได้เพียงแค่แอบมอง บุรินทร์ไม่เคยกล้าจีบใครสักคน แค่ได้คุยกับเขานิดหน่อยก็ดีใจมากแล้วหลังจากเรีย
My Lovely Boss หัวหน้าของผม...มีความลับ ตอนพิเศษ เอาท์ติ้ง (6)
“...ของน้อง เอาของน้องนวดข้างในให้พี่นะ”“ของผม? จะดีเหรอ ทำให้ปวดกว่าเดิมรึเปล่า”“ดี...อยากได้ไม้นวดของน้อง เอาไม้นวดของน้อง กระ...กระแทกเข้ามาในตัวพี่ได้มั้ย”วายุได้ยินก็ดังนั้นก็หัวเราะสะใจ ชอบเหลือเกินเวลาคนพี่หยาบร่านแบบไม่อายปากขนาดนี้ชายหนุ่มดึงนิ้วออกมา จับข้อเท้าทั้งสองกางอ้า สวบปืนประบอกโตที่ทั้งยาวทั้งใหญ่เข้าไป แล้วกระแทกกระทั้นทันทีตับ! ตับ! ตับ! ตับ!“อ๊ะ! อ๊ะ! อ๊ะ!”“ฮ่าๆ เป็นไง ถึงใจพี่รึเปล่า”“ฮือ...น้อง พี่จุก อึก...”“ก็ดุ้นผมทั้งใหญ่ทั้งยาว อดทนหน่อยสิพี่ อ่า...ข้างในรูนี่แม่งลื่นฉิบเป๋ง”ปืนใหญ่เสียดสีจุดเสียวด้านในไม่ยั้ง ส่วนปืนน้อยข้างหน้าก็ตีพั่บๆ ตามแรงโยกที่กระแทกเข้ามาภายในห้องพักแอร์เย็นฉ่ำ มีเพียงเสียงเนื้อกระทบกัน และเสียงครางจากจากความเสียดเสียวเท่านั้น“เสียวฉิบหาย! ตอดสิ! ตอดแรงๆ อืม อย่างนั้น ดี!”“อึก! ยุ อื้ม...เสียว เสียวรู บีเสียวไ
My Lovely Boss หัวหน้าของผม...มีความลับ ตอนพิเศษ เอาท์ติ้ง (5)
ในที่สุดความอยากก็ชนะน็อค มือหนารวบตัวคนพี่เข้ามากอดแล้วจูบซะเลย“อื้อ!”หน้าของบุรินทร์แดงด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ร้อนอุ่นไม่ต่างจากริมฝีปากและลิ้น ในขณะปากหนากำลังทำงาน มือก็ดันหลังคนพี่ไปติดกำแพงวายุดุนดันลิ้นเข้าไปชิมรสเหล้าที่ยังเหลือจางๆ ขยับไปมาไล้เลียไปทั่วราวกับว่าคนพี่นั้นอร่อยเหลือเกินเมื่อเห็นอีกฝ่ายเริ่มหายใจไม่ออก น้ำลายไหลเลอะมุมปาก ก็ยอมผละออกมาดูหน้าคนเมาสักหน่อยอือหือ...ไม่ควรปล่อยออกไปข้างนอกอย่างยิ่ง ล่อเป้าฉิบหาย“วันหลังถ้ายุไม่อยู่ด้วย ห้ามกินเหล้านะ รู้มั้ย”“ไม่รู้”“เดี๋ยวจะโดน”“ไม่โดน”“พูดไม่รู้เรื่อง ดื้อจังนะ”“จะดื้อ”บุรินทร์หัวเราะคิกๆ อารมณ์ดี วายุเห็นแล้วคันไม้คันมือ น่าจับมาตีตูดเหลือเกินในขณะที่วายุล่อหลอกให้บุรินทร์ถอดเสื้อผ้าด้วยการร้องเชียร์ ถอดเลยๆ แต่อยู่ๆคนพี่ก็บิดขี้เกียจซะอย่างนั้น“เมื่อยจังเลย อยากนวด ไหนอ่ะนวด จะนวด!”งอแงสุดๆไปเลย แต่ก็น
My Lovely Boss หัวหน้าของผม...มีความลับ ตอนพิเศษ เอาท์ติ้ง (4)
หลังจากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า พักให้พอหายเหนื่อย ช่วงค่ำก็เป็นกิจกรรมบันเทิงต่างๆอาหารทะเลสดใหม่เสิร์ฟแบบไม่อั้น เครื่องดื่มทุกประเภทมีให้เติมตลอดเวลา ดำเนินรายการคู่ไปกับการประลองไมค์จากนักร้องแผนกต่างๆ ปิดท้ายด้วยเพลงแด๊นซ์เต้นมันกระจายวายุชนะเลิศการดวลเหล้าเป๊ก ไม่ได้รางวัลอะไรนอกจากความเฮฮาและการขิงข่าใส่กัน กลับมาที่นั่งก็ไม่เห็นคนพี่ กวาดตามองหา ทว่าได้ยินเสียงหัวเราะดังขึ้นมาก่อน หืม?“ฮ่าๆ เอาอีกๆ ชนเลยๆ ฮ่าๆ”เสียงดังลั่นห้องนั่นไม่ใช่ของใคร บุรินทร์นั่นเอง หัวเราะอารมณ์ดี แถมยังท้าชนคนอื่นไปทั่วทั้งที่ตัวเองก็แทบจะหงายหลังตึงอยู่แล้วเพิ่งเคยเห็นตอนเมาจัดๆ ไม่คิดว่าจะปลิ้นได้ขนาดนี้บุรินทร์ไม่ได้ดื่มสังสรรค์แบบนี้บ่อยนัก วายุเลยคิดจะปล่อยให้สนุกอีกสักหน่อย ถ้าหากไม่ได้...“เฮ้ย! บี ทำอะไรเนี่ย!”อยู่ๆบุรินทร์กับอีกสี่ห้าคน ซึ่งหนึ่งนั้นมีผู้อำนวยการภูวดล ขึ้นไปยืนบนเก้าอี้ แล้วเริ่มส่ายสะโพกคล้ายเต้นอะโกโก้“วู้ว!! ถอดเลยๆ”คนข้างล่างที่เมาปลิ้นพอกันก็ปรบมือเชียร์ คน
My Lovely Boss หัวหน้าของผม...มีความลับ ตอนพิเศษ เอาท์ติ้ง (3)
กำจัดกระสุนอย่างนั้นเหรอใช่แล้ว เพราะทีมดำชอบเอาแต่ยิง จึงถูกล่อหลอกให้ยิงจนกระสุนหมดเมื่อมาถึงหน้าป้อมปราการ วายุจึงไม่เหลือกระสุนสักนัด แต่ไม่สำคัญอีกแล้ว ธงแดงอยู่แค่เอื้อมแต่ก่อนที่ชายหนุ่มจะได้ขึ้นป้อมปราการ สีชมพูคนที่ห้าก็ปรากฏตัว“เอาจริงดิ นึกว่าออกจากสนามไปแล้วนะเนี่ย”“อย่าประมาทกันสิ ใช้สมองมากกว่าใช้กำลัง มันก็จะเหนื่อยน้อยหน่อยนะ”บุรินทร์เล็งปืนใส่วายุที่ทำท่าจะวิ่งหนีอย่างอารมณ์ดี เหลือกระสุนอีกสองนัด ระยะแค่นี้ยิงไม่พลาดอยู่แล้วพรุ่งนี้จะไปนอนนวดทำสปาให้สบายตัวไปเลยในเสี้ยววินาที กระสุนสียิงเข้าเป้าบนชุดป้องกันอย่างจัง สีชมพูถูกสาดลงบนชุดของฝ่ายตรงข้ามกระจายไปทั่วบุรินทร์คงจะดีใจกระโดดตัวลอยไปแล้ว ถ้านั่น...เป็นชุดของวายุทีมดำคนสุดท้ายที่ยิงปืนก็ไม่แม่น วิ่งก็ไม่เร็ว แถมกระสุนหมดไปนานแล้ว ได้แต่แอบซุ่มหลบเงียบๆ อยู่ๆก็ปรากฏตัวขึ้นมาน้องโจ๊กมาจากไหนไม่รู้ พุ่งเอาตัวเข้ามารับกระสุนสีแทนวายุได้อย่างทันท่วงที สร้างความตื่นตะลึงให้กับทุกคนอย่างยิ
You May Also Like
ไอ้เตี้ยสยบมาเฟีย(Mpreg)
Melmee4.4K viewsแค่ FWB ทำไมต้องรัก
ริตต้า6193.6K viewsเกิดใหม่เป็นตัวประกอบที่คุณพระรองสนใจ
Melmee2.1K viewsดลรวีที่รัก
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)1.8K viewsวุ่นรัก วิวาห์อลวน
ลลินลัน612 viewsรวมเรื่องสั้นนิยายวายอีโรติก pwp
นรกสร้าง294 viewsจบ Alessio’s Bodyguard ใต้อาณัติเทวดา (Omegaverse, Yaoi)
LADY-ZOMBIE1.7K viewsThe Feast of Casier มื้อค่ำของคาเซียร์[Omegaverse]
พิจิกา Pijika / นาวาพันดาว / ณ สรา280 views
