Masukบี บุรินทร์ วรุณพร ชายหนุ่มผู้จริงจังกับชีวิต ตอนเด็กก็บ้าเรียน โตมาก็บ้างาน ไฟแรง มุ่งมั่น ทุกอย่างต้องเนี้ยบเพอร์เฟค
เขาสามารถไต่เต้าเป็นผู้จัดการแผนกของบริษัทเครื่องสำอางแบรนด์ดังได้ตั้งแต่อายุเพียง 29 ปี ลูกน้องต่างให้ความเชื่อมั่นนับถือ
แม้จะทำงานเก่ง แต่ก็ไม่เอาไหนเรื่องสานความสัมพันธ์ และด้วยภาพลักษณ์ที่เนิร์ดสุดๆ บุรินทร์จึงยังไม่เคยมีแฟนเลยสักคน
ในเมื่อไม่มีแฟน เวลาส่วนใหญ่จึงอุทิศให้กับงาน เวลาว่างที่มีน้อยนิดก็มักจะออกกำลังกายหรือไม่ก็ดูหนังดูซีรีส์ ทว่า...เขาก็เฉกเช่นชายหนุ่มทั่วไป มีความโหยหา มีความต้องการ
ยิ่งวันไหนเครียดจากงาน ก็ยิ่งรู้สึกอยากปลดปล่อย แต่บุรินทร์ก็ไม่ใจกล้าพอที่จะไปซื้อกินหรือคบใครแบบฉาบฉวยเพื่อสนองความต้องการ
ชายหนุ่มก็เลยมีวิธีระบายความอยากของตัวเองในแบบที่คนรอบกายต้องคาดไม่ถึง
และนั่น...ก็นับว่าเป็นความลับสุดยอดที่เขาแอบปกปิดไว้มาเนิ่นนานทีเดียว
ซีรีส์เกาหลีเรื่องใหม่ที่บุรินทร์กำลังดู พระเอกเป็นคุณหมอสุดหล่อ อบอุ่นนิสัยดี แถมยังจูบเก่งอีกด้วย
และเมื่อมาถึงฉากที่คุณหมอต้องถอดเสื้อเพื่อออกกำลังกาย ก็ทำให้บุรินทร์แทบอดรนทนไม่ได้ รีบหยิบของเล่นอันใหม่ที่ขึ้นมาไล้เลีย จินตนาการว่าดิลโด้สีเนื้อเส้นเลือดปูดโปนอันนั้นเป็นของคุณหมอหนุ่มในซีรีส์นั่นเอง
“อืม...คุณหมอชอบให้เลียแบบนี้มั้ยครับ”
บุรินทร์ที่ตอนนี้ร่างกายเปลือยเปล่า กำลังจินตนาการตัวเองกำลังใช้ลิ้นไล้เลียดูดอมดุ้นของพระเอกซีรีส์อย่างมีความสุข
“ใหญ่จัง...ใหญ่คับปากผมเลย คุณหมอ...อืม ชอบหัวนมของผมมั้ย เลียให้หน่อยสิ”
มือหนึ่งถือดิลโด้อมเข้าอมออก มือหนึ่งก็ล้อเล่นกับหัวนม ก่อนจะเลื่อนมือลงไปสาวกับดุ้นที่ตั้งชันปริ่มเยิ้มของตัวเอง หลับตาพริ้มคิดถึงพระเอกที่อยู่ในชุดกราว จินตนาการว่าคุณหมอสุดหล่อกำลังสัมผัสร่างกายของตัวเองอยู่
“คะ...คุณหมอซูโฮ อยากยัดดุ้นเข้ามาในตัวของผมรึยัง”
จบประโยคก็เอาดิลโด้ออกจากปาก ราดเจลจนชุ่ม ก่อนจะเอามันไปติดกับที่นั่งบนเก้าอี้ให้มั่นคง เอาร่องก้นถูไถแท่งยางไปมา ใช้นิ้วของตัวเองชอนไชเข้าไปในรูจีบสีสวย วนนวดจนอ่อนนิ่มคลายตัว
แค่นิ้วของตัวเองก็เรียกน้ำเยิ้มออกจากรูทั้งข้างหน้าและข้างหลัง เสียวเหลือเกิน อยากเอาอะไรที่ใหญ่กว่านี้ยัดเข้าไป ว่าแล้วบุรินทร์โด่งก้นจับลำแท่งให้ตรงกับรูจีบที่ฉ่ำเยิ้ม แล้วค่อยๆหย่อนสะโพกกดลงไปจนถึงครึ่งลำแท่งยาง
สวบ...
“อื้อ...ดุ้นคุณซูโฮใหญ่จัง คับรูของผมเลย อ๊ะ....อื้ม แน่นจัง”
บุรินทร์จับแก้มก้นทั้งสองของตัวเองแยกออกจากกันเพื่อให้รูด้านหลังขยายกว้างออก แล้วพยายามกดสะโพกลงเพื่อให้ดิลโด้เข้าไปจนสุดความยาว
“ซี้ด! ลึกถึงตรงนี้เลยครับ อื้อ...ดี...โคตรเสียว”
ความใหญ่โตของดิลโด้อันใหม่ แถมยังยัดเข้าไปจนสุดโคน ทำให้บุรินทร์ทั้งเสียดทั้งจุก แต่ก็เสียวมากด้วยเช่นกัน
ร่างบางอยากให้ตัวเองได้เสียวซ่านมากกว่านี้ จึงเริ่มขยับสะโพกขึ้นลง ร่อนเอวบนเก้าอี้อย่างเมามัน ดุ้นของตัวเองแข็งขันปริ่มเยิ้มตีพั่บๆ สะบัดของเหลวลามกไปทั่วบริเวณ
“เสียว! ของคุณซูโฮ อื้อ! มันโดนข้างใน โคตรเสียว! เอาอีก! เอาผมแรงๆ กระเด้าเข้ามาลึกๆ อื้มมม ดี...แบบนั้น ลึกอีก! อ๊ะ! ดี...ดีครับ จะแตกแล้ว คุณซูโฮ อื้อ! แตกข้างในตัวผมนะ แตกเลยคารูไปเลย! แตกลึกๆ อ๊า”
ในจังหวะที่บุรินทร์ใกล้ถึงจุดก็กดปุ่มดิลโด้ที่ยังเสียบรูให้พ่นน้ำแตกในตัว และเมื่อรู้สึกว่ามีน้ำถูกฉีดพ่นก็พลันจินตนาการว่าคุณหมอซูโฮสุดหล่อเสียวซ่านสมจริง ทำให้บุรินทร์ถึงจุด น้ำพุ่งออกจากลำเอ็นฉีดใส่หน้าอกตัวเองไปตามๆกัน
บุรินทร์หอบเหนื่อยบนเก้าอี้ทั้งที่ยังมีดิลโด้คารู แต่แค่น้ำเดียวไม่เคยพอสำหรับบุรินทร์ วันนี้มีเรื่องทำให้ต้องอารมณ์เสีย รู้สึกเครียดตั้งแต่เช้า ขอปลดปล่อยอีกสักน้ำสองน้ำก็แล้วกัน
แต่คราวนี้จะจินตนาการถึงใครดี ซูเปอร์ฮีโร่กล้ามโตถือโล่คนนั้น หรือจะเป็นฮ่องเต้หนุ่มจากรั้วกำแพงเมืองจีนดีล่ะ
อ่า...ขี้เกียจคิด เอาเป็นว่าขอเอากับทุกคนเลยก็แล้วกัน แม้จะเป็นเพียงจินตนาการ แต่แค่นั้นก็ทำให้บุรินทร์แตกได้ไม่รู้กี่น้ำต่อกี่น้ำแล้ว
“ซี้ดส์! แม่ง!” วายุสบถกัดฟันในคอด้วยเสียงกระซิบที่เบาที่สุด ตอนที่บุรินทร์ไปเข้าห้องน้ำ เขาได้แอบเอากระดาษทิชชูอุดรูกุญแจไว้ เอาอะไรมาแหย่นิดหน่อยก็งัดลูกบิดออกได้อย่างง่ายดาย ชายหนุ่มคิดเอาไว้ว่าเจ้าของอุปกรณ์เล่นเสียวมากมายที่อยู่ในลิ้นชักหัวเตียงนั่นจะต้องลามกมากแน่นอน มีทั้งดิลโด้ขนาดต่างๆ หลากหลายแบบ ที่ช่วยชักว่าว หมุดเสียบรู แท่งสั่น ห่วงรัดไข่ ที่ปิดตา โซ่แส้ กุญแจมือก็ยังมี คนลามกขนาดนี้ก็คงจะขี้เงี่ยนด้วยเช่นกัน หากค้างที่นี่ อาจจะได้เห็นอะไรดีๆก็เป็นได้ แล้วก็เป็นอย่างที่วายุคิดไว้ไม่ผิด ไม่น่าเชื่อว่าหัวหน้าแว่นผู้เข้มงวดปากเจ็บจะเล่นสยิวกับตัวเองโดยจินตนาการถึงหนุ่มหน้าใสในซีรีส์ไปด้วย “...อ๊ะ เสียว อื้ม” 
ในขณะที่หัวคิดแผนการชั่วร้ายไป มือก็เลื่อนเปิดตู้เปิดชั้นด้วยความระมัดระวัง กระทั่งมาถึงชั้นข้างหัวเตียง เมื่อเปิดออกมา วายุก็ถึงกับตะลึง “อื้อหือ...หัวหน้า ลามกไม่เบานะเนี่ย” แต่ยังไม่ทันจะได้ยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเป็นหลักฐาน เสียงภายในห้องน้ำก็เงียบลง วายุรีบปิดลิ้นชัก ปิดไฟ ปิดประตู แล้วกระโดดขึ้นไปบนโซฟาได้ทันพอดีกับที่ประตูห้องน้ำเปิดออกมา...รอดหวุดหวิด “จะกลับห้องได้รึยัง” “ขอนอนที่นี่ได้เปล่า” “อย่ามากวน ดึกแล้ว ฉันง่วง” “หัวหน้า...” มาอีกแล้ว เสียงออดอ้อนไม้ตายของวายุ&n
“ลืมอะไรเหรอ? อ้อ...เสื้อผ้าใช่มั้ย” บุรินทร์ที่กำลังเก็บจานเห็นวายุเดินกลับเข้ามานึกว่าจะมาเอาเสื้อผ้าชุดที่เปียกฝน จึงละจากงานในมือไปหาถุงพาสติกในครัว โดยที่เขาไม่รู้เลยว่าชายหนุ่มไม่ได้กลับมาเพื่อสิ่งนี้ “เอาไปใส่เสื้อผ้าสิ หืม? ยิ้มอะไร อารมณ์แปรปรวนเหมือนกันนะนายเนี่ย” “หัวหน้ายังไม่มีแฟนเหรอ” บุรินทร์คิ้วขมวดเมื่อได้ยินคำถามนี้ แถมตอนนี้เจ้าเด็กเส้นวายุยังนั่งที่โซฟาสบายใจเฉิบ อีกทั้งทำหน้ายียวนยิ้มกริ่มแปลกๆ “ไม่เกี่ยวกับนาย เอ้า...เอาไปใส่เสื้อผ้าแล้วรีบๆกลับไปซะ ฉันจะได้ไปทำงานสักที” “ทำง
“ค่อยๆกินสิ เดี๋ยวก็สำลักหรอก หิวอะไรขนาดนั้น” บุรินทร์มองเด็กหนุ่มด้วยสายตาเอ็นดูพร้อมกับส่งน้ำให้ แล้วชวนคุยต่อ “ถามนิติฯให้แล้ว เขามีกุญแจสำรองเก็บไว้อยู่ ส่วนคีย์การ์ดก็เสียค่าปรับแล้วเอาของใหม่ไปได้ นี่นาย...มีเงินใช้รึเปล่า” วายุกลืนข้าวคำสุดท้าย กระดกน้ำตามอึกๆ ไม่ตอบคำถามบุรินทร์ หยิบโทรศัพท์มากดส่งข้อความในกลุ่มครอบครัวบอกว่าเงินหมดแล้ว ทว่า...ก็เป็นเช่นเดิม มีคนอ่านแต่ไม่มีคนตอบ วายุสูดลมหายใจพยายามทำใจเย็น กดโทรศัพท์โทรหาใครสักคนทันที แต่กว่าปลายสายจะรับก็นานพอดู “ว่าไงวะไอ้ยุ หายไปเลยนะมึง” &ldqu
หัวหน้าบุรินทร์กำลังวิ่งออกกำลังกายอยู่ในห้องฟิตเนส เห็นความไม่ชอบมาพากลสักพัก ที่จริงก็ไม่อยากยุ่ง แต่ในเมื่อตอนนี้วายุเป็นลูกน้องในปกครอง ก็เลยต้องจำใจออกมาดูสักหน่อยว่ามีเรื่องอะไรกัน ตอนนี้ฝนเริ่มจะตกลงมาอีกครั้ง “ก็ไอ้เด็กนี่อะดิ ไม่มีตังค์เสือกโบกแท็กซี่ ทุเรศฉิบหาย” คนขับชี้หน้าด่าส่งสายตาดูถูกใส่วายุอย่างที่สุด ชายหนุ่มเห็นแล้วโมโหจะพุ่งใส่อีกรอบ แต่บุรินทร์รั้งคอเสื้อไว้ก่อน และแก้ปัญหาโดยการยื่นแบงค์ร้อยส่งให้คนขับ “ขอโทษด้วยพี่ น้องมันคงลืมเอากระเป๋าตังค์ไป พี่เอาไม่เลยไม่ต้องทอน” “เออ ขอบใจ ส่วนมึง อย่าไปทำสันดานแบบนี้ที่ไหนอีก เดี๋ยวจะโดนตีนไม่รู้ตัว” คนขับแท็กซี่ชี้หน้าด่าวายุก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกไป&n
“วันนี้คุณจะต้องเข้าประชุมทั้งหมดนี่ แล้วสรุปการประชุมมาส่งผมภายในพรุ่งนี้เช้า เอ้านี่...คอมฯส่วนตัว กับแท็ปเล็ตของคุณ รายละเอียดอยู่ในนั้นแล้ว” บุรินทร์พูดพลางวางของทั้งหมดลงบนโต๊ะทำงานของวายุ สั่งงานเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินกลับเข้าห้องประจำตำแหน่งที่อยู่อีกฟาก วายุฟังอย่างเบื่อหน่าย แค่แหกขี้ตามาเข้างานได้ทันเวลาก็นับถือตัวเองมากพอแล้ว นี่ยังต้องไปเข้าประชุมบ้าบอพวกนี้ตลอดทั้งวันอีกหรือนี่ ทุกอย่างมันช่างจืดชืดไร้ความสนุกสนาน ตอนนี้ควรได้ไปเฮฮาปาร์ตี้อยู่ที่ไหนสักแห่งไม่ใช่เหรอไง ทำไมคุณนายเกียวจะต้องจับเขามาทรมานทรกรรมแบบนี้ด้วย แล้วในที่สุดก็หมดความอดทนจนได้ หลังเที่ยงเทวดาวายุหายหัวไปเลย กลับมาอีกทีก็เกือบจะถึงเวลาเลิกงาน “ตอนบ่ายทำไมไม่เข้าประ







