บทที่ 12

หัวหน้าบุรินทร์กำลังวิ่งออกกำลังกายอยู่ในห้องฟิตเนส เห็นความไม่ชอบมาพากลสักพัก ที่จริงก็ไม่อยากยุ่ง แต่ในเมื่อตอนนี้วายุเป็นลูกน้องในปกครอง ก็เลยต้องจำใจออกมาดูสักหน่อยว่ามีเรื่องอะไรกัน ตอนนี้ฝนเริ่มจะตกลงมาอีกครั้ง

          “ก็ไอ้เด็กนี่อะดิ ไม่มีตังค์เสือกโบกแท็กซี่ ทุเรศฉิบหาย”

          คนขับชี้หน้าด่าส่งสายตาดูถูกใส่วายุอย่างที่สุด ชายหนุ่มเห็นแล้วโมโหจะพุ่งใส่อีกรอบ แต่บุรินทร์รั้งคอเสื้อไว้ก่อน และแก้ปัญหาโดยการยื่นแบงค์ร้อยส่งให้คนขับ

          “ขอโทษด้วยพี่ น้องมันคงลืมเอากระเป๋าตังค์ไป พี่เอาไม่เลยไม่ต้องทอน”

          “เออ ขอบใจ ส่วนมึง อย่าไปทำสันดานแบบนี้ที่ไหนอีก เดี๋ยวจะโดนตีนไม่รู้ตัว”

          คนขับแท็กซี่ชี้หน้าด่าวายุก่อนจะขึ้นรถแล้วขับออกไป

          “ไหนบอกว่า หล่อ รวย เปย์เก่งไง แค่นี้ไม่มีจ่าย?”

          บุรินทร์พูดทิ้งไว้แค่นั้นก่อนจะเดินกลับเข้าคอนโดเพราะฝนเริ่มตกหนักขึ้นทุกที

          วายุตอบโต้ไม่ทัน แล้วก็ไม่รู้จะบอกยังไงดีด้วย เขาไม่เคยถูกเหยียดหยามมากเท่านี้มาก่อน ได้แต่เดินตามหัวหน้าเข้าไปในคอนโด

          คนทั้งคู่แยกย้ายกันไปคนละฝั่ง วายุที่เนื้อตัวเปียกชื้นและอารมณ์เสียอย่างที่สุด เดินไปทางโซนบี ควานหากุญแจคีย์การ์ด แต่หาเท่าไหร่ก็หาไม่เจอ เททุกอย่างออกจากกระเป๋าแล้วก็ยังไม่มี

          หรือว่า...จะทำหล่นในรถแท็กซี่ตอนหาเงินกันนะ

          โครม!

          ไม่ไหวแล้วโว้ย! อะไรกันนักกันหนาเนี่ย!

          วายุระบายอารมณ์ความอัดอั้นไม่ได้ดั่งใจด้วยการเตะกระถางต้นไม้ปลอมแถวนั้นจนหินกระเด็นกระจัดกระจาย

          ทำไมชีวิตของวายุถึงได้จนตรอกขนาดนี้! เงินก็ไม่มี กุญแจเข้าห้องก็หาย

          ว้ากกกกก!!

          ปั่ก!

          แต่ในขณะที่วายุโวยวายกับตัวเอง กำลังเงื้อเท้าจะระบายอารมณ์กับต้นไม้อีกกระถาง ก็มีฝ่ามือหนึ่งมาผัวะเข้าที่กบาลด้วยแรงที่ไม่เบาเลย

          พอหันขวับกลับไปก็เห็นบุรินทร์กำลังยืนเท้าเอวมองตาเขียวปั้ด

          ตอนแรกก็คิดจะสวนกลับ แต่รู้สึกขยาดยังไงชอบกล เลยได้แต่ยืนจ้องมองคิ้วขมวดเอามือลูบหัวแก้เจ็บอยู่ตรงนั้น

          “เป็นบ้าอะไร รีบเก็บขึ้นมาเดี๋ยวนี้”

          ข้างหลังบุรินทร์ห่างออกไป มีน้องนิติฯผู้หญิงยืนทำอะไรไม่ถูก กลัววายุที่อยู่ๆก็สติแตกทำลายข้าวของ ต้องเดือดร้อนให้บุรินทร์ที่ยังอยู่แถวนั้น เข้ามาจัดการอีกแล้ว

          “เก็บ...เดี๋ยวนี้”

          บุรินทร์กดเสียงต่ำ ชี้นิ้วไปที่กระถางและหินที่เกลื่อนกราด แม้จะไม่เต็มใจและยังคงจ้องบุรินทร์เขม็ง แต่เพราะอะไรไม่รู้ ชายหนุ่มถึงได้ยอมทำตามคำสั่งแต่โดยดี

          นิติฯสาวเดินกลับไปแล้ว เหลือเพียงบุรินทร์กับวายุที่เอาแต่ทำหน้าบูดบึ้งลำพัง

          “เป็นอะไร”

          “คีย์การ์ดหาย”

          “ปัญญาอ่อนรึเปล่า ทำไมไม่ไปบอกนิติฯให้มาช่วยเปิด”

          “...กุญแจก็หายด้วย เข้าห้องไม่ได้”

          ก่อนที่บุรินทร์จะได้เอ่ยถามอะไรออกไปอีก เสียงโครกครากก็ดังลั่นขึ้นมา ดังขนาดที่คนนั่งเล่นอยู่ไกลๆยังหันมามองแล้วแอบไปหัวเราะคิกคักกัน

          “เดี๋ยวไปถามนิติฯให้ แถวนี้น่าจะมีช่างกุญแจ หน้าคอนโดมีร้านข้าว คุณไปหาอะไรกินก่อนไป”

          “ไม่...”

          “อะไรนะ”

          “...ไม่มีเงิน”

          วายุเตรียมตัวรับการถูกเยาะเย้ยถากถางซ้ำเติมจากหัวหน้าปากร้าย แต่กลับไม่เป็นเช่นนั้น บุรินทร์ถอนหายใจเสียงดัง ก่อนจะกวักมือเรียกให้ตามไปที่โซนเอ แล้วนำเดินไปยังห้อง A113

          โซนเอนั้นต่างจากโซนบีอย่างชัดเจน ห้องของบุรินทร์เป็นขนาดสองห้องนอนหนึ่งห้องรับแขกหนึ่งห้องครัว ถึงจะตกแต่งเรียบร้อยสะอาดตาแต่ก็ดูมีระดับและกว้างกว่าห้องของวายุเป็นไหนๆ

          ทำไมเขาถึงไม่ได้อยู่โซนนี้บ้างนะ ม้าจะใจร้ายเกินไปแล้ว

          “ตัวชื้นขนาดนี้เดี๋ยวจะไม่สบาย ไปอาบน้ำสระผมก่อน ห้องน้ำอยู่ตรงโน้น เอ้า...ผ้าเช็ดตัว แล้วก็นี่...ใส่ได้รึเปล่า ลองดูละกัน”

          วายุผู้อับจนหนทาง ทำอะไรไม่ได้นอกจากทำตามที่เขาบอก รับของทั้งหมดเข้าห้องน้ำไป

          จากตอนแรกโมโหอารมณ์ครุกรุ่น ตอนนี้รู้สึกอนาถชะตาชีวิตของตัวเองเหลือทน เมื่อไหร่ม้าจะเลิกโกรธเขาสักทีนะ

          “เป่าผมให้แห้งๆล่ะ เสร็จแล้วก็มากินข้าว เพิ่งมาส่งพอดีเลย”

          วายุผู้ที่ยังคงละเหี่ยใจไม่หาย อาบน้ำเปลี่ยนเปลี่ยนเสื้อผ้าใส่ของบุรินทร์เรียบร้อย ทำตามที่หัวหน้าบอกอย่างว่าง่าย

          เป่าผมเสร็จก็ออกมาด้านนอก ได้กลิ่นข้าวผัดหมูโปะไข่ดาวที่บุรินทร์เอามาเทใส่จานก็รู้สึกน้ำลายสอขึ้นมาทันที รีบนั่งลงแล้วตักข้าวเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

          วายุไม่เคยรู้สึกว่าอาหารตามสั่งข้างถนนหน้าตาธรรมดาและไม่สมฐานะลูกเศรษฐีอย่างเขา จะอร่อยมากขนาดนี้ อร่อยสุดๆไปเลย อร่อยกว่าภัตตาคารห้าดาวที่เขาเคยกินเสียอีก