Chapter 5

Tila tumigil ang pag-ikot ng mundo habang nakalapat ang mainit at mapilit na mga labi ni Froilan sa akin. Ang unang reaksyon ng aking katawan ay manigas sa labis na kaba. Inaasahan ko na magiging marahas siya, na gagamitin niya ang kanyang lakas upang iparamdam sa akin na ako ay isa lamang binayarang kasangkapan para sa kanyang aliw. Ngunit kabaligtaran iyon ng nangyayari. Ang kanyang mga halik, bagaman mapusok at nag-uutos, ay may kakaibang lambing na unti-unting nanunuyo sa aking naguguluhang isipan.

Ang pamilyar na amoy ng kanyang panlalaking sabon at ang mapaklang tamis ng alak na ininom niya kanina, ay mabilis na pumasok at tuluyang lumunod sa aking katinuan. Ipinikit ko ang aking mga mata nang mariin, kinukuyom ang aking mga kamao sa gilid ng aking manipis na nightgown, pilit na pinapaalalahanan ang sarili ko kung bakit ako narito. Isa itong transaksyon, Pamela. Ginagawa mo ito para sa nanay mo.

Ngunit napakagaling ni Froilan. Sanay na sanay siya sa ganitong laro at alam na alam niya kung paano wasakin ang bawat pader na itinatayo ko.

Marahan niyang inangat ang isa niyang kamay upang haplusin ang aking pisngi. Ang kanyang hinlalaki ay marahang gumuhit sa aking panga, bumaba patungo sa aking leeg, na nagpadala ng libu-libong boltahe ng kuryente sa buong sistema ko. Kasabay noon ay ang mas malalim at mas masidhing pag-angkin ng kanyang mga labi sa akin. Naramdaman ko ang dulo ng kanyang dila na banayad na humihingi ng permiso upang masaliksik ang loob ng aking bibig.

Isang mahinang ungol ang nakawala sa aking lalamunan nang bahagya niyang kagatin ang aking ibabang labi. Kasabay ng tunog na iyon ay ang pagguho ng huling depensa ng aking katinuan. Sa halip na itulak siya palayo, naramdaman ko na lamang ang unti-unting pagluwag ng aking mga nakakuyom na kamao. Tila may sariling pag-iisip ang aking mga kamay na dahan-dahang umangat at gumapang patungo sa kanyang matipunong dibdib. Ramdam na ramdam ko ang init ng kanyang balat sa ilalim ng kanyang manipis na silk robe at ang mabilis, malakas na pagtibok ng kanyang puso.

Nang maramdaman ni Froilan ang aking pagtugon, mas lalong humigpit ang yakap niya sa aking baywang. Ikinulong niya ako sa kanyang mga bisig, pilit na pinagdidikit ang aming mga katawan hanggang sa wala nang maiwang espasyo sa pagitan namin. Tila ba hinihigop niya ang lahat ng lakas ko. Ang aking mga tuhod ay nangatog at nanghina, at kung hindi lamang sa mahigpit niyang pagkakahawak sa akin, kanina pa ako napadausdos sa malamig na sahig.

"That's it, Pamela," paos at umaapoy na bulong niya nang bahagya niyang ilayo ang kanyang mukha upang pareho kaming makahabol ng hininga. Ang kanyang madidilim na mga mata ay nagliliyab sa matinding pagnanasa habang nakatitig nang diretso sa aking mga mata. "Just let go. I won't hurt you."

Ang mga salitang iyon mula kay Froilan Montecarlos, isang lalaking kilala sa pagiging walang puso at marahas ay tila isang mahika na tuluyang nagpatunaw sa aking takot. Wala na ang kaba. Wala na ang pag-aalinlangan. Ang tanging nararamdaman ko na lamang ngayon ay ang nakakapasong init na nagmumula sa bawat haplos niya sa aking katawan.

Tuluyan na akong nadala sa agos ng emosyon. Umangat ang aking mga kamay at ipinulupot ko iyon sa kanyang batok. Ibinigay ko ang aking sarili sa susunod na alon ng kanyang mga halik, tumutugon nang may parehong init at pagnanasa na hindi ko akalaing nakatago pala sa aking inosenteng pagkatao. Hindi na ako isang kaawa-awang babae na napilitang ibenta ang sarili; sa mga sandaling ito, sa loob ng nag-aapoy na kwartong ito, ako ay isang babaeng nauuhaw din sa pagmamahal at atensyon ng lalaking nasa harapan ko.

Wala sa sariling napaatras ako nang magsimula siyang maglakad pasulong, hindi pinuputol ang aming paghahalikan. Bawat hakbang namin ay sinasabayan niya ng malalalim na halik at maiinit na haplos, hanggang sa maramdaman ko ang malambot na dulo ng kanyang king-sized bed sa likod ng aking mga binti.

Sa isang mabilis at makapangyarihang galaw, binuhat niya ako at inihiga sa ibabaw ng malambot at itim na silk bedsheets. Sumunod siya sa ibabaw ko, ang kanyang mabigat at matigas na katawan ay tila naging isang kumot ng apoy na pumrotekta at kasabay ay sumunog sa aking balat. Ang kanyang mga halik ay bumaba mula sa aking mga labi, patungo sa aking panga, hanggang sa aking leeg. Nakagat ko ang aking labi upang pigilan ang malalakas na daing na nagbabadyang kumawala sa aking bibig sa tuwing dadampi ang kanyang maiinit na labi sa aking sensitibong balat.

Marahang itinulak ni Froilan pababa ang manipis na strap ng aking robe at nightgown. Sa halip na makaramdam ng hiya, isang kakaibang pagmamalaki ang sumibol sa aking dibdib nang makita ko ang pagkamangha at matinding pagnanasa sa kanyang mga mata habang pinagmamasdan niya ang aking katawan sa ilalim ng malamlam na liwanag ng lampshade.

"You are incredibly beautiful, Pamela," bulong niya na tila ba isa itong sagradong panalangin. "Perfect. Utterly perfect."

Hindi ko alam kung ilang oras kaming naglayag sa ilalim ng madilim na gabi. Ang alam ko lang, sa bawat haplos, sa bawat halik, at sa bawat pag-angkin ni Froilan sa akin, unti-unti niyang binubura ang aking nakaraan at isinusulat ang kanyang pangalan sa bawat pulgada ng aking pagkatao. Ibinigay ko ang aking sarili nang walang pag-aalinlangan, walang luha, at walang pagtataka. Sa gabing iyon, natuklasan ko ang isang bahagi ng aking sarili na kailanman ay hindi ko kilala, isang handang sumugal sa apoy kahit alam niyang maaari siyang masunog nang tuluyan.

~

Kinaumagahan, nagising ako dahil sa malamlam na sikat ng araw na tumatagos mula sa malaking bintanang salamin. Mahapdi ang buong katawan ko, lalo na sa bandang ibaba, ngunit isang kakaibang gaan ang nararamdaman ng aking dibdib. Wala na akong suot ni isang hibla ng damit, at ang katawan ko ay nababalot lamang ng makapal at mainit na kumot.

Kumurap-kurap ako at inilibot ang aking paningin sa malawak na kwarto. Wala na si Froilan sa aking tabi. Kumalabog ang dibdib ko. Iniwan na ba niya ako? Ganoon lang ba iyon? Pagkatapos ng pinakamainit at pinakamagandang gabi ng aking buhay, babalik na ba sa normal ang lahat?

Bago pa man ako makapag-isip nang malalim, bumukas ang p***o ng banyo at iniluwa nito si Froilan. Nakasuot siya ng malinis na itim na slacks at puting polo na hindi pa nakabutones, ipinapakita ang kanyang perpektong dibdib na may iilang mapupulang marka, mga bakas ng aking sariling mga kuko kagabi nang tuluyan na akong magpadala sa rurok ng kaligayahan. Basa pa ang kanyang buhok mula sa pagligo.

Nang magtama ang aming mga paningin, natigilan siya. Isang pamilyar na kaba ang dumaloy sa aking ugat, ngunit agad itong napawi nang makita ko ang unti-unting pag-usbong ng isang maliit at tapat na ngiti sa kanyang mga labi, isang ngiting hindi malamig, hindi sarkastiko, kundi isang ngiting nagpapahiwatig ng tunay na kasiyahan.

Lumapit siya sa gilid ng kama at umupo sa tabi ko. Inangat niya ang kanyang kamay at marahang hinawi ang ilang hibla ng buhok na nakaharang sa aking mukha. Nakakapaso pa rin ang kanyang haplos, ngunit ngayon, wala na akong naramdamang takot.

"Good morning," mababa at malambing niyang bati, isang boses na hindi ko akalaing maririnig ko mula sa isang kinatatakutang bilyonaryo. "How are you feeling, sweet Pamela?"

Namula ang aking mga pisngi at pilit kong itinago ang kalahati ng aking mukha sa ilalim ng kumot. "M-Medyo masakit po ang katawan... p-pero ayos lang naman po."

Isang mahinang halakhak ang pinakawalan niya, isang tunog na tila musika sa aking pandinig. Yumuko siya at nag-iwan ng isang mabilis ngunit malambing na halik sa aking noo. "Magpahinga ka buong araw. I already told Manang Rosa that you are strictly off-limits from any household chores. Mamaya ko pa ipadadala ang almusal mo rito."

Bago pa ako makapagpasalamat, tumayo na siya at nagpatuloy sa pag-aayos ng kanyang damit. Habang pinagmamasdan ko ang malapad niyang likod, isang nakakatakot na reyalidad ang unti-unting pumasok sa aking isipan. Ang kontrata ay para lamang sa pisikal na pangangailangan, ngunit bakit pakiramdam ko ay hindi lang ang katawan ko ang ibinigay ko kagabi? Sa ilalim ng kanyang mga halik, alam kong unti-unti nang nahuhulog ang puso ko sa isang lalaking kailanman ay hindi magiging akin.