#3

GRACE POINT OF VIEW

Nahihirapan akong maglakad dahil sa sitwasyon ko. Kahit inaalalayan ako ng dalawang anak ko. Punong-puno ako nang pag-aalala na baka ay tuluyan nang nawala sa akin sina Gerald at Gia.

"Juliana, John, nakikita niyo na ba ang mga kambal niyo? Nandiyan na ba sila?" pag-aalalang tanong ko.

"Wala pa po mommy. Pero huwag po kayong mag-alala makikita po natin sila. Hindi po sila mawawala," sagot ni Juliana.

"Ako po bahala mommy, may naisip po akong paraan." Masyadong confident ang pagkasabi nito ni John. Kaya naman, napa-isip ako kung anong paraan 'yon.

"Ano ba 'yon anak? Anong paraan para mahanap agad ang mga kapatid mo?" agad kong tanong.

"Mommy, chillax ka lang muna." Naramdaman ko ang paglipat nito sa harapan ko. Hanggang sa pareho nilang binitawan ang kamay ko. Pero, hindi ko naman naramdaman na umalis sila sa paligid ko. Parang may kung anong ginagawa ang mga bata.

"Juliana, buksan mo ang relo mo. Kailangan kong ma-trace sina Gerald sa pamamagitan ng kanilang suot na mga relo. Nang sa ganon, mahanap na natin sila." Rinig ko itong sinabi ni John na hindi ko masyadong maintindihan. Sa edad niyang 5 years old, imposibleng matutunan niya agad ang pag-trace ng mga bagay.

"John, ano ang sinasabi mo? Naglalaro ba kayo ni Juliana?" pagtataka ko.

"No po mommy, seryoso po kami ni kuya John. Magaling po si kuya John pagdating sa pag-trace, kaya mahahanap na po natin sina Gerald at Gia." Sa boses ni Juliana ay hindi ito nagsisinungaling. Tila ba'y pareho talaga silang mga seryoso.

Wala akong ibang magagawa kundi ang tumayo na lamang at hintayin silang matapos sa ginagawa nila. Pilit kong pinapakinggan ang kanilang usapan. Ngunit, parang nagbubulongan lamang silang dalawa kaya wala akong masyadong marinig. Gayunpaman, hindi pa rin nawawala sa puso ko ang labis kong pag-aalala.

"Mommy, nahanap na po namin kung saan sila. Mabilis na gumagalaw ang dalawang red dots na lumalabas dito sa relo ko. Ibigsabihin ay tumatakbo pareho sina Gerald at Gia." Ramdam ko sa boses ni John ang pag-aalala sa mga kapatid niya.

"Kuya John, baka naman may nangyaring masama sa kanila. Puntahan na po natin," dagdag pa ni Juliana.

"Teka lang mga anak. Sigurado ba kayo diyan? Paano niyo ba nalaman?" pagtataka ko pa rin. Hindi naman sa nagdududa ako. Ngunit, bilang ina dapat ko rin malaman kung ano ang mga alam gawin ng mga anak ko.

"Mommy, mamaya na lang po namin ipapaliwanag ang lahat. Iligtas po muna natin sina Gerald at Gia." Naguguluhan ako, ngunit kung talagang nasa masamang kalagayan ang mga anak ko. Kailangan ko silang puntahan. Tumango na lamang ako. Sabay nilang hinawakan muli ang kamay ko. Hanggang sa, binitbit nila ako ulit.

Ilang minuto bigla kaming napatigil. Narinig ko ang boses ni Gia at Gerald at tila ba'y sabay silang tumatakbo papalapit sa kinaroroonan namin. Maya-maya pa, naramdaman ko ang sabay na pagyakap nila sa akin. Agad na napalitan ng tuwa ang nararamdaman kong takot kanina sa kanila.

"Gia, Gerald, saan ba kayo nagpunta? Pina-alala niyo ako ng sobra. Alam niyo naman na hindi kakayanin ni mommy na mawala kayo sa akin hindi ba? Kaya huwag niyo uulitin ang ginawa niyong pag-alis ng walang paalam sa akin, maliwanag?" Hindi man ako nakakakita, pinilit ko pa rin mahawakan ang mga pisnge nila.

"Pasensya na po mommy, may sinundan po kasi ako kanina na butterfly kasi ang cute po ehh. Tapos napunta po ako sa hindi ko kilalang lugar, tapos may nakita po akong lalaki. Gwapo po siya pero may sugat po siya sa kamay niya kaya ginamot ko po siya," pagpapaliwanag sa akin ni Gia.

"Gia, sabi ko naman sa 'yo huwag ka basta-basta manggamot ng kung sino. Baka mamaya sila pa ang biglang manakit sa 'yo," mahinahon kong aniya.

"Sorry po mommy." Ramdam ko naman na sincere siya humingi ng tawad kaya hindi na kailangan pang pagalitan.

"Gia, huwag ka rin masyadong susunod sa kung ano-ano ahh. Hindi mo ba napapansin, ilang beses ka ng nawawala bigla dahil sa paglalaro mo. Baka sa susunod hindi ka na namin mahanap pa," dagdag ko pang pagpapaalala sa anak ko.

"Opo." Muling sagot ni Gia.

"At ikaw naman Gerald, saan ka naman nang galing? Mabuti na lang at magkasama kayong dalawa na nakabalik."

"Sinundan ko po si Gia kasi napansin ko po na lumabas siya ng bahay. Tapos nang babalik na po kami, bigla po kaming may nabangga na matandang lalaki po. Tapos sinasabi niyang kamukha ko raw po ang anak niya. Tapos sabi pa po niya apo niya daw po ako. Mommy, mga kidnappers po ba sila?" Bigla na lamang akong nakaramdam ng kaba. Biglang pumasok sa isipan ko ang ala-alang nangyari sa amin ng isang lalaki nang isang gabi. Kung kailan nabuo ang mga anak ko. Pero hindi, alam ko na hindi niya ako hahanapin. Wala naman siyang pake-alam sa nangyari. Kaya imposibleng nandito siya.

"Oo mga anak, ang mga taong 'yon ay nangunguha ng mga bata. Kaya huwag na huwag na kayong pumupunta kahit saan. Baka tuluyan kayong kunin sa akin. Makinig kayo dapat kay mommy, ahh." Takot na takot talaga akong mawala sa akin ang mga anak ko. Kaya hindi sila dapat makilala ng lalaking 'yon, ng ama nila. Dahil, sa pagiging bulag ko ay baka kunin niya sa akin ang mga bata.

Ang problema ko naman ngayon, ay kung saan kami matutulog lalo na't pinalayas na kami ni Tita.

"Mga anak, tulungan niyo si mommy na maghanap ng apartment," sabay pilit kong pagngiti. Ngunit, sa kalooban ko, nag-aalala ako na baka wala kaming makita.

"Bakit po mommy? Wala na po ba tayong bahay?" malungkot na tanong ni Gia. Iniling ko na lamang ang ulo ko.

"Kung ganun po mommy, magagamit natin ang binigay na black card ni Tito kanina," sambit ni Gerald.

"Anong black card? Sinong Tito?" pagtataka ko. Alam ko ang black card. Ito ang card na mahigit million o billion ng pera ang laman.

"Binigay po sa amin kanina ng lalaki po na tinulungan ko pong gamutin ang sugat niya sa kamay po," sagot ni Gia.

Kung ganon, sino naman ang lalaking 'yon para magbigay ng malaking halaga?

"Wala bang hininging kapalit ang taong 'yon sa inyo?" pag-aalala ko.

"Wala naman po mommy, nagtanong lang po kung sino ang mommy namin. Tapos sinagot ko po na ikaw po. Tapos nagulat nga po siya ehh. Hindi lang din po black card ang binigay niya. Meron din po business card. Tawagan daw po siya kapag may kailangan po tayo." May naramdaman akong familiar. Bigla kong naalala ang mga kuya ko. Dahil, isang araw noon nakita kong binigyan ni kuya Jackson ang isang ale ng black card at business card.

"Alam niyo ba kung sino ang nagbigay inyo?" Muli kong tanong.

"Hindi po mommy ehh. Basta po gwapo po siya, maputi at matangkad po. Tapos medyo kamukha po sila ni kuya John po." Mas lalo akong kinabahan. Dahil kung talagang si kuya 'yon. Ibig sabihin nandito na sila sa lugar na 'to. Wala na sila sa States.