CHAPTER TWO

JEFF POINT OF VIEW

"Ayan ka na naman lolo ehh, pwede bang tumigil ka na diyan," aniya ko kay lolo sabay buntong hininga ko.

"Jeff, wala ka bang balak na magkaroon ng tagapagmana sa mga ari-arian mo? Matanda na ako, gusto ko nang magkaroon ng apo. Kaya naman, bigyan mo na ako." Labis ang panggigigil ni lolo.

Napapakamot na lang ako sa batok ko.

Kanina pa kami nag-uusap ni lolo habang patuloy kaming naglalakad. May roon din kaming kasama na mga tauhan. At ang aking matalik na kaibigan na personal assistant ko. Ngunit, nanatili lamang silang sumusunod sa likuran.

"Lolo naman, paano kita mabibigyan kung wala naman akong minamahal..." Hayts, hindi ko na alam kung paano magpaliwanag kay lolo.

"Paano nga ba? Kung patuloy mo pa rin hinihintay ang isang babae noong 6 na taon nang nakalipas?" Mas lalo pang nang gigil si Lolo. Samantalang nanlaki na lang ang mata ko sa gulat ko.

"Huh????" Halos napatigil kaming lahat sa paglalakad. Isa pa, sino nga ba ang hindi magugulat? Paano ba naman kasi? Kami lang ng assistant ko ang nakakaalam sa bagay na 'to. Tapos ngayon bigla ko na lang maririnig sa labi ni lolo?

Lutang akong napatingin sa assistant ko. Nang tumama ang paningin ko sa kaniya, ngumiti lamang siya at sunod na napayuko.

Ah! Gets ko na! Kaya alam ni lolo, dahil sinabi ng assistant ko?

"Lolo, alam mo ba ang salitang "love at first night?" Ganun 'yon Lolo, kaya hindi ko makakalimutan ang napakagandang babae na 'yon," labis ang ngiti na lumabas sa labi ko.

Tama, lagi akong napapangiti kapag naiisip ko ang nangyari noong isang gabi. At maganda siyang babae. Pero, bigla na lamang siya nawala at hindi ko na mahanap pa. Nakakalungkot na hindi ko siya makita ulit. Gayunpaman, maghihintay pa ako ng ilang taon na makita siya. Dahil siya ang gusto kong pakasalanan.

"Aray!" Bigla na lamang akong napasigaw.

"Lolo naman, bakit ka nang babatok?" reklamo ko pa. Sturbo ehh, iniimagine ko pa nga ang babaeng 'yon. Kung paano kami naghalikan, nagyakapan. Grabe, ang damdamin ko! Lumiliyab!

"Baliw ka talagang bata ka! Love at first night? Akala mo ba makakabuo ng bata ang isang gabi lang? Isa pa, sige nga, asan na ba ang babae na 'yan?" Inis na inis niyang aniya. "Dahil ngayon pa lang mismo, maghahanda ako ng engrandeng kasal para sa inyong dalawa. At bigyan niyo rin ako ng maraming apo," sabay ngiti ni lolo. Grabeng mood swing ni lolo ahh. Kanina lang gigil at naiinis, ngayon bigla na lang ngingiti? Kung sa bagay, kapag binabanggit ang apo bigla na lang siya matutuwa.

"Ahmm, kaya nga lolo. Bigyan mo pa ako ng oras, dahil ramdam ko na malapit na kaming magkita," sabay kindat ko.

Hindi ko rin maintindihan ang nararamdaman ko. Pakiramdam ko nga, may nangyayaring hindi maganda sa babaeng labis kong minamahal.

Nagpatuloy kami sa paglalakad. Ngunit, bigla na lamang may dalawang bata ang bumangga sa binti ko at sa binti ni lolo.

"Bakit familiar ang mga batang ito sa akin?" pagtatakang tanong ko sa isipan ko.

"Aba! Jeff! Tingnan mo! Ang aking apo!" Labis ang tuwa sa mukha ni lolo habang sinisigaw ito. Gwapo naman ang batang lalaking ito.

"Lolo, ayan ka na naman," sambit ko. Pero bakit? Bakit parang pakiramdam ko malapit sa akin ang mga dugo ng mga batang 'to.

"Tama ka diyan Lolo. Bro, tingnan mo magkamukhang magkamukha kayo ng maliit ka pa," singit ng assistant ko matapos itong nakangiting lumapit sa bata.

Hindi ko alam kung nahawaan na ba siya sa ni lolo.

"Hindi ko makakalimutan ang mukha mo ng mga bata pa tayo bro. Dahil palagi tayong magkasama. Tingnan mo kasing mabuti, magkamukhang magkamukha nga kayong dalawa," dagdag pa niya.

"Apo, ano ang pangalan mo?" mapaluhod si Lolo ng tinanong ang batang lalaki.

"Gerald po ang pangalan ko." Ang lamig ng boses ng bata. Hindi naman kaya natatakot siya sa amin?

"Jeff, siya daw si Gerald. Nahanap ko na ang apo ko," sabay lingon sa akin ni lolo.

Nakita kong may kung anong binulong ang batang babae kay Gerald. Magkahawig din silang dalawa. Hindi naman kaya ay kambal ang dalawang bata?

"Apo, ano ang apelyedo mo?" dagdag na tanong ni lolo.

"Santiago po." Agad na nanlaki ang paningin ko. Santiago?

Matapos ang isang gabi ko noon sa babaeng 'yon. Pina imbistiga ko kung sino siya. At nalaman kong Santiago ang apelyedo niya. Ang buong pangalan ng babaeng 'yon ay Grace Santiago. Pero matagal ko na siyang hindi mahanap sa lugar na 'to.

"Sabihin mo sa akin, ano ang buong pangalan ng mommy niyo?" deretsahang tanong ko. Biglang napayakap kay Gerald ang batang babae. Dahilan na mapatayo si Lolo at lumapit sa akin.

"Huwag mo nga takutin ang mga apo ko," sabay batok ni lolo sa akin.

"Hindi ko naman tinatakot Lolo, nagtatanong lang naman ako," reklamo ko pa.

"Nagrereklamo ka pa talaga."

"Bro, ang mga bata!" biglang sigaw ng assistant ko.

"Ang aking mga apo!" mangiyak-ngiyak na sigaw ni lolo matapos namin makitang tumakbo ang mga ito.

"Kasalanan mo 'to Jeff, dahil tinakot mo ang mga apo ko." Nasisi pa talaga ako. "Mga tauhan! Sundan niyo ang mga apo ko. Huwag niyong tatakutin, maliwanag?" seryosong utos ni lolo. Agad naman na sumunod ang mga tauhan.

"Bro, Lolo, tingnan niyo 'to." Sabay kaming napatingin muli sa assistant kong si Dwane.

"Buhok ni Gerald!" Tuwang-tuwa na sigaw ni lolo. Tumango naman si Dwane.

"Halika Jeff, mag pa DNA ka," sabay hawak ni lolo sa kamay ko. Mukha akong bata na binibitbit niya.

"Sandali lang lolo, kaya ko naman maglakad. Huwag mo na ako hawakan sa kamay ginagawa mo akong bata," patuloy kong reklamo.

"Bilisan natin, excited na akong magkaroon ng maraming apo." Hayts, talagang iniisip nito, puro na lang apo.

Habang naiinis ako kita ko ang napapangiting labi ni Dwane.

"Matuwa ka na lang bro, imbis na mag-ingay ka diyan o magreklamo. Intindihin mo na lang si lolo, excited na siyang magka-apo," singit pa ni Dwane habang natatawa ito.

Ano pa nga ba ang magagawa ko? Wala. Hindi bale na nga. Gusto ko rin naman malaman kung anak ko ang mga batang 'yon.