#4

"Mga anak, itago niyong mabuti ang mga cards na binigay sa inyo ahh. Huwag na huwag niyo ibibigay sa iba. Dahil, importante ang mga bagay na 'yan," maayos na pagpapaliwanag ko sa mga anak ko.

"Opo mommy, kami po ang bahala. Don't worry po," sagot ni Gerald. Ramdam ko ang kanilang pagngiti sa pamamagitan ng narinig kong pagngisi nila.

"Give me that Gerald," singit ni John.

Akmang magsasalita pa sana ako. Ngunit, bigla ko na lamang na rinig ang pagtunog ng cellphone.

"It's ringing!" natutuwang sigaw ni Juliana.

Wala na akong magawa kundi ang manahimik at maghintay na lamang na may sumagot sa tawag. Lalo na't iyon na lang din ang paraan para meron kaming matutulugan ngayong gabi.

"Hello." Boses sa kabilang linya. Ngunit, hindi ito ang boses na hinihintay kong marinig. Bigla akong nakaramdam ng pagkadismaya na hindi si kuya Jackson ang maririnig ko. Siguro nga ay masyado ko lamang silang na miss kaya ganito ang nararamdaman ko ngayon.

Kalaunan pa, biglang tumahimik. Tila'y natapos na ang kanilang usapan.

"Anak, anong balita? Ayos lang ba?" sunod-sunod ko agad na tanong.

"Oum mommy, may bahay na po tayo ulit. Sabi po kasi sila na daw po ang bahala na mag-book ng hotel para sa atin po kaya, tayo na po mommy." Kahit paano ay labis pa rin akong natuwa. Wala rin akong choice. Gusto ko lang May magandang matulugan ang mga anak ko.

"Yehey! May bahay na tayo ulit!" sabay-sabay nilang sigaw.

JEFF POINT OF VIEW

Ako ang nahihilo sa ginagawa ni lolo. Kanina pa siya pabalik-balik sa paglalakad niya. Hindi talaga siya mapakali habang hindi pa lumalabas ang result. Hayts, imposible naman na maging anak ko na lang ang kung sino-sinong bata diyan sa labas. Napapraning na talaga 'tong si lolo sa kagustuhan niyang magkaroon ng apo.

"Lolo, pwede bang umupo ka naman? Kanina ka pa. Ang lakas pa ng mga tuhod mo ahh," pabirong wika ko. Ngunit, napabuntong hininga lamang siya sa akin.

Lumapit sa akin si Dwane.

"Bro, sigurado ka bang hindi nagbunga ang isang gabi niyo ng babaeng 'yon? Kasi, parang anak mo talaga ang bata kanina ehh. Sa mukha pa lang hindi na kayo nagkalayo." Napahawak pa si Dwane sa kaniyang baba habang binabanggit ito. Na para bang nag-iisip siya ng maayos.

"Tumigil ka nga diyan. Kung nagbunga man 'yon. Dapat hinanap na ako ni Grace. Hindi niya dapat sinolo ang mga anak namin," sabay buntong hininga ko.

"Ano ka ba naman. Mag-isip ka nga. Pwede pa rin 'yon gawin ng isang babae lalo na kung iniisip nilang walang kasiguraduhan ang lalaki para sa kanila. Hindi ka naman niya kilala. Tsyaka, ang nalaman lang naman natin sa kaniya ay ang buong pangalan niya. Ang background family niya ay hindi natin nalaman. Malay ba natin kung saang family siya galing, hindi ba? Tyaka malay natin, kung nabuntis si Grace at nalaman ng pamilya niya tapos hindi nila alam kung sino ang ama. Malamang sa malamang, hindi ka nila hahanapin. Kasi iisipin nila na tumakas ka sa responsibilidad bilang isang ama hindi ba?" Sa naiisip ko, tama naman ang mga sinasabi niya. Pero, kahit na ganon. Alam ko na hindi ako naging iresponsable dahil noon pa lang, hinanap ko na si Grace at hanggang ngayon hinihintay ko pa rin siya.

"Pero alam mo bro, kung sakaling may anak nga talaga kayong dalawa. Mapapahanga ako Kay Grace, dahil kaya niyang buhayin ang anak niya ng mag-isa. Ang problema nga lang, hindi ka kilala ng mga anak mo." Bigla na lamang akong nakaramdam ng kirot sa dibdib. Tila ba'y may kung anong malamig na tumutusok sa puso ko.

"Ano ka ba. Huwag ka nga masyadong mag-isip nang ganyan. Alam ko naman sa sarili ko na gusto ko talaga na si Grace ang pakasalanan ko. Dahil siya din naman ang unang babaeng nagalaw ko. Pero isang gabi lang 'yon. Gusto ko man magkaanak sa kaniya. Impossible pa rin sa isang gabi lang." Pilit kong reklamo.

Ngunit, nasasaktan talaga ako. Sinabi niya lang naman na hindi ako kilala ng mga anak ko kung sakaling nagkaanak kami ni Grace.

"Fine. Tigas mo talaga. Pero dapat tanggapin mo ang bata kung talagang maging anak mo ang batang 'yon. Good news na rin 'yon. Dahil ibigsabihin lang no'n nandito nga si Grace sa lugar na 'to. Ede mas madali mo nang mahahanap ang minamahal mo. Okay?" Kahit paano nagkasaysay din ang sinasabi niya. Tama 'yon. Kaya sana nga anak ko na lang ang bata kahit sa na iisip ko ngayon ay imposible 'yon.

Maya-maya pa, sa gitna nang pag-uusap namin. Biglang tumunog ang aking cellphone. Agad ko itong sinagot.

"Where are you anak? Come home, nandito si Lisa, hinihintay ka niya. Galing siya sa ibang bansa kaya dapat nandito ka ngayon. Ikaw ang gusto niyang makita." Ito agad ang naging bungad sa akin ni Daddy.

"I'm very busy today. I can't go there. Kayo na bahala sa kaniya, total anak-anakan mo naman siya sa ibang babae mo. Hindi ako interesadong makita siya," walang alinlangan kong sagot.

"Bastos! Pumunta ka rito ngayon din. Dito sa Sant Hotel. Huwag na huwag mo akong suwayin, pinapahiya mo ako!" alingawngaw ni Dad. Dahilan na ibaba ko ang tawag.

"Bro, mukhang kailangan mo nga talagang harapin. Alam mo naman na hindi sila basta-basta titigil," singit ni Dwane. Nasa isip ko rin naman ito. Dahil kilala ko naman sila.

Kahit ayaw ko, kailangan ko pa rin pumunta. Napatayo ako sa pwesto ko. Naka-tatlong hakbang pa lang ako. Tinawag na ako ni lolo. Dahilan na napatigil ako.

"Where are you going?" seryosong tanong ni lolo.

"I need to go to the Sant Hotel. Lo, may aasikasuhin lang ako saglit," mahinahon na sagot ko.

"Mas mahalaga pa ba 'yan kaysa sa malaman ang DNA result?" ramdam ko na naman ang galit sa akin ni lolo. Ngunit, kailangan ko na talagang umalis.

"Don't worry lolo, malalaman ko rin naman 'yan. Aalis muna ako, tayo na Dwane," aniya ko pa.

Kita ko na pinipigilan lamang ni lolo ang galit niya. Gayunpaman, mabilis na akong umalis sa hospital. Wala rin naman kasiguraduhan na maging anak ko ang bata. Kahit na gustuhin ko pang maging anak ang batang 'yon.