บทที่ 6

เมื่อกลับมาถึงโต๊ะ อลิซก็ก้มหน้าก้มตาทำงานของตัวเองต่อไปโดยไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมองฝั่งตรงข้ามอีก ทว่าความสงบก็อยู่ได้ไม่นานนัก เมื่อเธอรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างจากโต๊ะตัวถัดไปซึ่งอยู่ห่างออกไปไม่ไกล

นักศึกษาชายต่างคณะสามคนกำลังนั่งจับกลุ่มกันอยู่ตรงนั้น พวกเขากระซิบกระซาบและหันมามองทางเธอสลับกับมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือในมือ หนึ่งในนั้นยกโทรศัพท์ขึ้นมาในระดับสายตา เลนส์กล้องหันตรงมาที่อลิซอย่างชัดเจน

อลิซขมวดคิ้ว รู้สึกอึดอัดกับสายตาแทะโลมและพฤติกรรมไร้มารยาทของคนกลุ่มนั้น เธอขยับตัวเล็กน้อยเพื่อหลบมุมกล้อง แต่พวกเขาก็ยังพยายามขยับตาม หญิงสาวเตรียมจะลุกขึ้นเดินไปบอกให้พวกเขาลบรูป แต่คนที่ไวกว่าเธอกลับเป็นผู้ชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม

ครอสปิดหนังสือตรงหน้าเสียงดังปังจนอลิซสะดุ้ง เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เก้าอี้ถูกผลักไปด้านหลังอย่างแรงจนเกิดเสียงครูดกับพื้น ชายหนุ่มเดินล้วงกระเป๋าตรงไปยังโต๊ะของกลุ่มนักศึกษาชายพวกนั้นด้วยท่วงท่าที่แผ่รังสีอำมหิตออกมาชัดเจน

บรรยากาศรอบโต๊ะตัวนั้นเย็นเยียบลงกะทันหัน นักศึกษาชายทั้งสามคนหน้าซีดเผือดเมื่อเห็นว่าใครกำลังยืนค้ำหัวพวกเขาอยู่ ไม่มีใครในมหาวิทยาลัยนี้ไม่รู้จักชื่อเสียงความโหดเหี้ยมของครอส

ครอสยื่นมือออกไปตรงหน้าผู้ชายคนที่ถือโทรศัพท์มือถือ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่แววตาดุดันที่กดต่ำลงมานั้นชัดเจนยิ่งกว่าคำข่าใดๆ ผู้ชายคนนั้นมือสั่นเทา รีบวางโทรศัพท์ลงบนฝ่ามือหนาอย่างลนลาน

นิ้วยาวของครอสกดปลดล็อกหน้าจอ เลื่อนดูรูปภาพล่าสุดในคลังภาพ เมื่อเห็นว่าเป็นรูปแอบถ่ายของอลิซที่กำลังนั่งก้มหน้าจดหนังสือ เขาก็กดลบมันทิ้งทั้งหมด รวมไปถึงรูปที่อยู่ในถังขยะของเครื่องด้วย

ชายหนุ่มโยนโทรศัพท์คืนลงบนโต๊ะจนเกิดเสียงดัง สันกรามคมนูนขึ้นจากการขบกัดฟัน

"ถ้าพวกมึงยังอยากมีตากลับไปมองหน้าพ่อแม่... ก็อย่าให้กูเห็นว่าพวกมึงมองมาที่โต๊ะกูอีก" น้ำเสียงกดต่ำแหบพร่าเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ทำให้คนฟังขนลุกซู่

ทั้งสามคนพยักหน้ารับรัวๆ รีบเก็บของและลุกขึ้นวิ่งหนีออกจากหอสมุดไปแทบจะไม่ทัน โดยไม่มีใครกล้าแม้แต่จะหันกลับมามอง

ครอสเดินกลับมาที่โต๊ะด้วยสีหน้าเรียบเฉย ราวกับเหตุการณ์เมื่อครู่ไม่ได้เกิดขึ้น เขาตวัดสายตามองอลิซที่กำลังนั่งเบิกตากว้างมองเขาอยู่

"ขะ... ขอบคุณนะคะที่ช่วยลบรูปให้" อลิซเอ่ยเสียงแผ่ว รู้สึกขอบคุณเขาจากใจจริง แต่ก็แอบหวาดหวั่นกับวิธีจัดการปัญหาที่เด็ดขาดของเขา

ครอสไม่ได้ตอบรับ เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้และเปิดหนังสืออ่านต่อ ทำเหมือนคำขอบคุณของเธอเป็นเพียงสายลมที่พัดผ่าน ทว่าอลิซกลับมองเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในแววตาคู่นั้น มันไม่ใช่ความน่ากลัวที่ใช้เพื่อข่มขู่คนอ่อนแอ แต่มันคือความน่ากลัวที่ใช้เพื่อปกป้อง

เวลาล่วงเลยจนถึงช่วงเย็น ท้องฟ้าด้านนอกที่เคยสว่างไสวถูกปกคลุมด้วยเมฆฝนสีดำทะมึน อลิซเก็บของใส่กระเป๋าเมื่อเห็นว่าได้ข้อมูลครบถ้วนแล้ว ครอสเองก็รวบรวมหนังสือของเขาไปคืนที่ชั้นวางก่อนจะเดินกลับมารอเธอที่หน้าประตูทางออก

ทันทีที่ก้าวพ้นประตูอาคารหอสมุด หยาดฝนเม็ดใหญ่ก็ตกลงมากระทบพื้นปูนอย่างหนักหน่วง ลมกระโชกแรงจนต้นไม้เอนลู่ อลิซยืนมองสายฝนที่เทกระหน่ำลงมาด้วยความหนักใจ เธอไม่ได้พกร่มมาด้วย และหอพักของเธอก็อยู่ไกลเกินกว่าจะวิ่งฝ่าฝนไปได้โดยไม่เปียกโชก

ครอสล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเป้สีดำใบใหญ่ของเขา หยิบร่มคันยาวสีดำสนิทออกมา เขาปลดปุ่มและกางร่มออกด้วยมือเดียว ร่มคันใหญ่กางออกบดบังสายฝนที่สาดกระเซ็นเข้ามาใกล้

ชายหนุ่มก้าวเท้าลงไปยืนบนทางเท้าที่เปียกชุ่ม หันหน้ากลับมามองคนที่ยังยืนหลบฝนอยู่ใต้ชายคา

อลิซมองผู้ชายตัวโตที่ยืนอยู่ใต้ร่มคันใหญ่ เขาไม่ได้พูดเชิญชวน ไม่ได้มีรอยยิ้มอบอุ่น มีเพียงสายตาคมกริบที่จ้องมองมาที่เธออย่างสื่อความหมาย

"ยืนบื้ออยู่ทำไม" เสียงทุ้มแข่งกับเสียงฝนที่ตกกระทบพื้น

อลิซลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อเห็นว่าฝนไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เธอจึงตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปยืนใต้ร่มคันเดียวกันกับเขา พื้นที่ใต้ร่มแม้จะกว้างแต่ก็ไม่เพียงพอสำหรับคนสองคนหากไม่ยืนชิดกัน ไหล่ซ้ายของอลิซสัมผัสกับต้นแขนแกร่งของเขาเล็กน้อย

ครอสปรายตามองไหล่บางที่กำลังพยายามหดหนีเพื่อไม่ให้สัมผัสโดนตัวเขา ชายหนุ่มขยับร่มในมือให้เอียงไปทางเธอมากขึ้นจนไหล่ขวาของเขาเริ่มเปียกชุ่มไปด้วยหยาดฝน

"ขยับเข้ามาใกล้ๆ ฉัน ถ้าไม่อยากเปียกจนดูไม่ได้"

บรรยากาศในโรงอาหารของคณะวิศวกรรมศาสตร์ช่วงพักเที่ยงเต็มไปด้วยความพลุกพล่าน เสียงเครื่องยนต์ของรถจักรยานยนต์ที่แต่งท่อไอเสียดังกระหึ่มสลับกับเสียงตะโกนทักทายของกลุ่มนักศึกษาชาย ครอสและเจคเลือกที่นั่งตรงมุมสุดของโรงอาหารเพื่อหลีกเลี่ยงความวุ่นวาย ทว่ารังสีความกดดันที่แผ่ออกมาจากตัวของครอสก็ยังทำให้ไม่มีใครกล้าเดินเฉียดเข้ามาใกล้โต๊ะของพวกเขาอยู่ดี

เจคดูดน้ำจากแก้วพลาสติกจนเกิดเสียงดัง ซ้อนตามองเพื่อนสนิทที่เอาแต่นั่งจ้องหน้าจอโทรศัพท์มือถือมานานกว่าสิบนาทีแล้ว ข้าวในจานของครอสพร่องไปเพียงเล็กน้อย คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม นิ้วยาวเลื่อนหน้าจอไปมาเหมือนกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง