บทที่ 5

วันต่อมา บรรยากาศภายในหอสมุดกลางของมหาวิทยาลัยเงียบสงบตามแบบฉบับของสถานที่ที่ต้องการสมาธิ อลิซมาถึงก่อนเวลานัดสิบห้านาที เธอเลือกโต๊ะตัวใหญ่ตรงมุมในสุดของชั้นสามซึ่งเป็นหมวดหนังสือจิตวิทยา หญิงสาววางกระเป๋าและสมุดจดลงบนโต๊ะ หยิบปากกาขึ้นมาเคาะเบาๆ กับขอบสมุดเพื่อระบายความตื่นเต้นที่ปะปนกับความประหม่า

เวลาล่วงเลยมาจนถึงบ่ายสองโมงตรงเป๊ะ เสียงฝีเท้าหนักๆ ดังขึ้นจากหัวมุมทางเดิน อลิซเงยหน้าขึ้นมองและพบกับร่างสูงใหญ่ของครอสที่กำลังเดินตรงเข้ามาหา เขาอยู่ในชุดนักศึกษาที่ถูกจัดระเบียบอย่างลวกๆ ชายเสื้อหลุดรุ่ยออกนอกกางเกงยีนสีเข้ม แขนเสื้อถูกพับขึ้นลวกๆ จนถึงข้อศอก เผยให้เห็นรอยสักสีดำสนิทที่โผล่พ้นชายเสื้อช็อปสีเลือดหมูซึ่งถูกพาดไว้บนบ่ากว้าง

เขาไม่ได้พูดอะไรตอนที่ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ขาวางพาดกันด้วยท่วงท่าสบายๆ สายตาคมกริบกวาดมองกองสมุดและปากกาบนโต๊ะก่อนจะตวัดขึ้นสบตากับเธอ

"หนูจดรหัสหนังสือที่ต้องใช้มาบ้างแล้วค่ะ" อลิซเป็นฝ่ายทำลายความเงียบ เธอเลื่อนกระดาษแผ่นเล็กที่มีรหัสหนังสือเรียงรายอยู่ไปตรงหน้าเขา "พี่ครอสช่วยหาในหมวดตัวอักษรซีถึงเอฟได้ไหมคะ เดี๋ยวหนูจะไปหาหมวดที่เหลือเอง"

ครอสก้มมองกระดาษแผ่นนั้นนิ่งๆ ก่อนจะยื่นมือไปหยิบมันขึ้นมา เขาไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ เพียงแค่ลุกขึ้นยืนและเดินตรงไปยังชั้นหนังสือที่ระบุไว้ตามรหัส อลิซลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่เขาไม่ได้ทำตัวมีปัญหาอย่างที่กังวล เธอรีบลุกขึ้นและเดินไปหาหนังสือในส่วนของตัวเองเช่นกัน

เวลาผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมง อลิซหอบหนังสือเล่มหนาสามเล่มกลับมาที่โต๊ะ เธอพบว่าครอสนั่งอยู่ที่เดิมแล้ว บนโต๊ะฝั่งของเขามีหนังสือสี่เล่มวางซ้อนกันอยู่ ชายหนุ่มกำลังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตาจดจ้องไปยังเนื้อหาในหนังสือเล่มหนึ่งที่ถูกเปิดกางไว้

อลิซนั่งลงฝั่งตรงข้าม ค่อยๆ เปิดหนังสือของตัวเองและเริ่มจดบันทึกเนื้อหาที่เกี่ยวข้อง บรรยากาศรอบโต๊ะตกอยู่ในความเงียบ มีเพียงเสียงพลิกหน้ากระดาษและเสียงขีดเขียนของปากกา หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะลอบมองใบหน้าด้านข้างของผู้ชายตรงหน้าเป็นระยะ

รอยแผลเป็นจางๆ ตรงหางคิ้วซ้ายของเขาไม่ได้ทำให้ความหล่อเหลาลดลงเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งเพิ่มความดุดันและน่าค้นหาให้ผู้ชายคนนี้มากขึ้นไปอีก สันกรามคมชัดนูนขึ้นเล็กน้อยทุกครั้งที่เขาขบฟันเวลาใช้ความคิด เปลือกตาที่หลุบต่ำมองตัวหนังสือบดบังแววตาเย็นชาที่มักจะทำให้คนรอบข้างหวาดกลัวไปจนหมดสิ้น ในมุมมองนี้ เขาดูเหมือนแค่นักศึกษาชายธรรมดาคนหนึ่งที่กำลังตั้งใจอ่านหนังสือ

"ถ้าเธอเอาแต่จ้องหน้าฉัน งานวันนี้คงไม่เสร็จ"

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นลอยๆ โดยที่เจ้าของเสียงยังไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากหนังสือด้วยซ้ำ

อลิซสะดุ้งสุดตัว รีบก้มหน้างุดมองสมุดจดของตัวเองทันที ใบหน้าขาวเนียนซับสีเลือดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรู้สึกร้อนผ่าวไปถึงใบหูที่ถูกจับได้ว่าแอบมองเขา หญิงสาวพยายามรวบรวมสมาธิกลับมาที่ตัวหนังสือตรงหน้า แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะไปเสียแล้ว

เวลาผ่านไปอีกพักใหญ่ อลิซพบว่าเนื้อหาในหนังสือที่เธอมีไม่เพียงพอต่อการวิเคราะห์ เธอจึงลุกขึ้นเดินกลับไปยังชั้นหนังสือหมวดเดิมอีกครั้ง สายตาไล่มองตามสันหนังสือบนชั้นจนสะดุดเข้ากับเล่มที่ต้องการ ทว่าปัญหาก็คือมันถูกวางไว้บนชั้นบนสุดซึ่งเกินกว่าความสูงของเธอจะเอื้อมถึง

หญิงสาวเขย่งปลายเท้าจนสุด พยายามยืดแขนออกไปให้ถึงสันหนังสือ นิ้วชี้ของเธอแตะโดนขอบหนังสือได้เพียงนิดเดียว แต่ก็ไม่สามารถดึงมันลงมาได้ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก เขย่งเท้าขึ้นอีกครั้งและออกแรงผลักหนังสือเล่มข้างๆ เพื่อให้เกิดช่องว่าง

จังหวะที่เธอกำลังจะเสียการทรงตัว แผ่นหลังบางก็สัมผัสเข้ากับแผงอกกว้างที่อุดมไปด้วยกล้ามเนื้อของใครบางคนจากด้านหลัง

อลิซเบิกตากว้าง กลิ่นบุหรี่จางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เธอจำได้แม่นลอยมาแตะจมูก ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนแทบจะเป็นศูนย์ ความร้อนจากร่างกายของเขาส่งผ่านเนื้อผ้ามาถึงแผ่นหลังของเธอจนรู้สึกได้ชัดเจน

แขนแกร่งที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดนูนชัดยื่นข้ามศีรษะของเธอไปหยิบหนังสือเล่มที่เธอต้องการลงมาอย่างง่ายดาย ท่อนแขนของเขาเสียดสีกับต้นแขนของเธอเพียงแผ่วเบา แต่มันกลับทำให้กระแสไฟฟ้าแล่นปราดไปทั่วร่างของอลิซ

ครอสขยับตัวถอยห่างออกไปเพียงครึ่งก้าวเพื่อไม่ให้เธอล้มลงมาทับ แต่เขายังไม่ได้ถอยออกไปไกลพอที่จะทำให้เธอหลุดพ้นจากเขตแดนความกดดันของเขา

"เล่มนี้ใช่ไหม" น้ำเสียงราบเรียบดังขึ้นเหนือศีรษะ

อลิซหมุนตัวกลับไปมองเขาช้าๆ ดวงตากลมโตสั่นระริกเมื่อต้องเผชิญหน้ากับเขาในระยะประชิดขนาดนี้ เธอต้องเงยหน้าขึ้นมองเพราะส่วนสูงที่แตกต่างกันมาก ใบหน้าหล่อเหลาเรียบตึง ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ นอกจากสายตาคมกริบที่จ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ

"ชะ... ใช่ค่ะ ขอบคุณค่ะ" อลิซตอบเสียงตะกุกตะกัก รีบยื่นมือไปรับหนังสือเล่มนั้นมากอดไว้แนบอก

ครอสไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาหมุนตัวเดินกลับไปที่โต๊ะทำงาน ทิ้งให้อลิซยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเพื่อปรับจังหวะการเต้นของหัวใจให้กลับมาเป็นปกติ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามบอกตัวเองว่าเขาแค่เดินมาช่วยหยิบหนังสือ ไม่ได้มีความหมายอะไรมากกว่านั้น