บทที่ 7

"มึงกำลังหาวิธีแฮกกล้องวงจรปิดของคณะศิลปกรรมอยู่หรือไงวะ จ้องซะจอจะทะลุอยู่แล้ว" เจคเอ่ยแซวพร้อมกับฉีกยิ้มกวนประสาท

ครอสเงยหน้าขึ้นมาปรายตามองเพื่อนด้วยหางตา สันกรามคมขบเข้าหากันเบาๆ ก่อนจะกดล็อกหน้าจอโทรศัพท์และวางมันลงบนโต๊ะ

"กูแค่ดูงานของกลุ่ม" น้ำเสียงห้วนจัดตอบกลับมาอย่างไม่ใส่ใจนัก

"งานกลุ่มหรือเด็กในกลุ่มมึงกันแน่" เจคหัวเราะในลำคอ เลื่อนตัวเข้ามากระซิบข้ามโต๊ะ "กูเห็นนะเว้ย เมื่อวานมึงเดินกางร่มไปส่งน้องอลิซถึงหน้าหอพัก สาวๆ ในมอช็อกกันเป็นแถวที่ไอ้มาเฟียหน้าตายอย่างมึงยอมให้คนอื่นเข้ามาอยู่ใต้ร่มคันเดียวกัน"

"มึงว่างมากใช่ไหมเจค ถึงได้ตามเสือกเรื่องของกู" ครอสกอดอกพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาดุดันจ้องลึกเข้าไปในตาเพื่อนสนิทเพื่อปรามให้หยุดพูด

"เออๆ กูไม่เสือกก็ได้" เจคยกมือทั้งสองข้างขึ้นยอมแพ้ แต่ก็ยังไม่วายทิ้งท้าย "แต่กูขอเตือนมึงไว้อย่างนะเพื่อน ผู้หญิงแบบน้องอลิซเขาบอบบางเกินกว่าจะมารับมือกับเรื่องห่ามๆ ในโลกของมึง ถ้ามึงไม่ได้คิดจะจริงจัง ก็อย่าเอาตัวไปวนเวียนให้เด็กมันต้องมาเดือดร้อนเพราะมึงเลย"

คำเตือนของเพื่อนสนิททำให้ครอสชะงักไปชั่วครู่ เขาไม่ได้ตอบรับอะไรนอกจากคว้าแก้วน้ำขึ้นมาดื่มรวดเดียวจนหมด ความจริงแล้วเขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมสายตาของเขาถึงต้องคอยมองหาผู้หญิงคนนั้นอยู่ตลอดเวลา ทั้งที่เขากำหนดกฎเกณฑ์ให้ตัวเองชัดเจนมาตลอดว่าจะไม่ยอมให้ใครเข้ามาเป็นจุดอ่อนในชีวิตเด็ดขาด

ทว่าความดื้อรั้นที่ซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้นตอนที่เธอพยายามปกป้องกระเป๋าเงินของตัวเอง กลับทำให้สัญชาตญาณความต้องการครอบครองและปกป้องในตัวเขาถูกปลุกขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้

ช่วงบ่ายแก่ๆ อลิซนั่งอยู่ริมหน้าต่างของร้านกาแฟขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ซอยด้านหลังมหาวิทยาลัย ร้านนี้ค่อนข้างเงียบสงบและมีแสงธรรมชาติส่องเข้ามาอย่างพอเหมาะ ซึ่งเหมาะสำหรับการทำงานศิลปะ หญิงสาวกางขาหยั่งไม้ขนาดกลางออก วางผืนผ้าใบลงไปและเริ่มผสมสีอะคริลิกบนจานสีด้วยความประณีต

เธอรับจ้างวาดภาพพอร์ตเทรตเพื่อหาเงินพิเศษมาจ่ายค่าเช่าหอพักและค่ากินอยู่ หลังจากที่ประกาศตัดขาดเรื่องเงินกับพ่อไปเมื่อวันก่อน เธอรู้ดีว่าหนทางข้างหน้าจะต้องลำบากมากขึ้น แต่เธอก็ยอมทนดีกว่าต้องกลับไปทนให้แม่เลี้ยงกดขี่ข่มเหง

ปลายพู่กันเรียวเล็กตวัดลงบนผืนผ้าใบอย่างเชื่องช้า สมาธิทั้งหมดถูกจดจ่ออยู่กับการสร้างสรรค์ผลงานตรงหน้า จนกระทั่งเสียงกระดิ่งหน้าร้านดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของคนกลุ่มหนึ่งที่ทำให้มือของอลิซชะงักกึก

ชายฉกรรจ์สองคนในชุดเสื้อยืดสีทึบเดินก้าวเข้ามาภายในร้าน สายตาของพวกมันกวาดมองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดลงที่มุมริมหน้าต่าง พวกมันคือลูกน้องของแม่เลี้ยงที่เคยตามมาขู่เอาเงินจากเธอที่หลังตึกคณะเมื่อหลายวันก่อน

อลิซกำพู่กันในมือแน่นจนข้อพ้องขาว หัวใจเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เธอพยายามกวาดสายตามองหาพนักงานร้านหรือลูกค้าคนอื่นเพื่อขอความช่วยเหลือ แต่ในเวลานี้ร้านกาแฟกลับมีลูกค้านั่งอยู่เพียงไม่กี่โต๊ะ และพนักงานก็กำลังง่วนอยู่หลังเคาน์เตอร์ชงเครื่องดื่ม

พวกมันเดินตรงดิ่งเข้ามาหาอลิซพร้อมกับรอยยิ้มแสยะที่น่ารังเกียจ

"ว่าไงอีหนู มานั่งวาดรูปเล่นสบายใจเฉิบเลยนะ" หนึ่งในนั้นเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงคุกคาม พร้อมกับใช้มือหยาบกร้านตบลงบนโต๊ะไม้จนเกิดเสียงดัง

"พวกนายต้องการอะไร ฉันบอกไปแล้วไงว่าฉันไม่มีเงินให้พวกนายอีกแล้ว" อลิซพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น เธอขยับตัวบังผืนผ้าใบที่วาดค้างไว้โดยอัตโนมัติ

"อย่ามาตอแหลว่าไม่มีเงิน จ่ายมาซะดีๆ ก่อนที่พวกฉันจะพังร้านนี้ให้เละ" ชายอีกคนพูดเสริม พร้อมกับก้าวเข้ามาประชิดตัวอลิซมากขึ้น

"ออกไปจากร้านนี้นะ ไม่งั้นฉันจะโทรแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วย" อลิซล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าผ้าเพื่อหยิบโทรศัพท์มือถือ

ทว่าลูกน้องของแม่เลี้ยงกลับไวกว่า มันพุ่งตัวเข้ามากระชากแขนของอลิซอย่างแรงจนโทรศัพท์ในมือร่วงหล่นลงกระแทกพื้นหน้าจอแตกกระจาย อลิซร้องอุทานด้วยความตกใจ พยายามสะบัดแขนให้หลุดจากการจับกุม

"ฤทธิ์เยอะนักนะมึง! ถ้ามึงไม่มีเงินให้ งั้นกูก็จะพังไอ้รูปบ้าๆ นี่ซะ!" มันตะคอกใส่หน้าอลิซ ก่อนจะเงื้อหมัดเตรียมจะต่อยลงไปบนผืนผ้าใบที่ยังวาดไม่เสร็จ

จังหวะนั้นเอง เก้าอี้เหล็กดัดตัวหนักจากโต๊ะข้างๆ ก็ลอยละลิ่วเข้ามากระแทกเข้าที่กลางหลังของชายคนที่กำลังจับแขนอลิซอยู่อย่างจัง

ร่างหนาของมันเสียหลักล้มคะมำลงไปกองกับพื้น มือที่จับแขนอลิซอยู่หลุดออกทันที ชายอีกคนที่เห็นเพื่อนโดนลอบทำร้ายหันขวับไปมองผู้ก่อเหตุด้วยความโกรธแค้น

ร่างสูงใหญ่ของครอสยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น เขาเพิ่งเดินเข้ามาในร้านได้เพียงไม่กี่นาทีและนั่งอยู่โต๊ะมุมสุด ชายหนุ่มอยู่ในชุดเสื้อยืดสีดำสนิทที่ขับเน้นมัดกล้ามเนื้อบนแผงอกและต้นแขนให้ดูน่าเกรงขาม ดวงตาคมกริบที่เคยเรียบเฉยบัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยจิตสังหารที่รุนแรงจนน่าขนลุก

เขาไม่ได้พูดพร่ำทำเพลง ไม่มีการเตือนล่วงหน้าใดๆ ครอสก้าวเท้ายาวๆ เข้าประชิดตัวลูกน้องของแม่เลี้ยงคนที่ยังยืนอยู่ เขาใช้มือซ้ายคว้าคอเสื้อของมันไว้แน่น ก่อนจะปล่อยหมัดขวาซัดเข้าที่โหนกแก้มอย่างแรงจนหน้าหัน