Prologue

Jasmine Pov

“My sister was my husband's mistress!” umiiyak na bulalas ko, nakatayo sa labas ng unit kung saan pumasok ang aking kapatid at asawa.

Oo. Asawa at kapatid ko.

They betráyed me.

Ang kinilala kong kapatid, kadugo, at bunso. Si Yasmine. Siya ang kabit ng asawa ko.

Kitang-kita ko sila. Rinig na rinig ko ang usapan at tawanan nila. Ang malambing na tinig ng asawa ko habang hinahalikan ang kapatid ko.

Mula sa maliit na siwang ng p***o, kitang-kita ko sila. They forgot to close the door properly. At sinadya siguro ng tadhanang malaman ko ang lahat.

“Akala ko hindi mo ako sasamahan ngayon, babe.” Malambing ang tinig na sabi ni Yasmine sa asawa ko.

“Bakit naman hindi? It's our first anniversary today. Of course, I’ll be with you.” Rogelio, my husband said sweetly.

My tears escape non-stop. My fist clenched. My heart aches because of what I heard.

First anniversary?

Hindi ba’t kami ng asawa ko ang mag celebrate ng anniversary? Dahil ngayong araw ang wedding anniversary namin ng asawa ko.

Nanlamig ako nang may mapagtanto ako. Nanginginig ang labi ko habang tahimik na umiiyak at nakatingin sa dalawang tao nasa loob.

One year. Isang taon na akong niloloko ng asawa ko. Worst, kapatid ko pa ang naging kabit niya.

“Alam ko. Pero ngayong araw din ang wedding anniversary ninyo ni Jasmine, hindi ba? Akala ko siya ang sasamahan mo. Alam mo na…siya ang asawa mo.” Tila nagtatampong saad ni Yasmine, nakaupo sa kandungan ng asawa ko.

Nakita kong natigilan ang asawa ko. Tila ba ngayon lang naalala ang tungkol sa wedding anniversary namin.

“Huwag mo na isipin yun. Hindi ko nga maalala na ngayong araw pala yun. Besides, I’m with you right now. Huwag ka na magtampo. Alam mo namang ikaw lang ang mahal ko, Yasmine.” Napaatras ako sa narinig ko mula sa asawa ko.

Si Yasmine…a-ang kapatid ko ang mahal niya?

Ang mahal ng asawa ko?

Nanlumo ako. Nanginginig ang mga tuhod ko habang nanatiling nakatayo sa labas ng p***o. Ang mga luha ko ay nag-uunahan na naman sa pagpatak. Pakiramdam ko ay sinaksak ng libo-libong patalim ang puso ko.

“A-ang kapatid ko ang mahal niya at h-hindi ako?” Nanghihinang napatras ako ng wala sa oras.

Kinuha ko ang cellphone at tinawagan ang numero ng asawa ko. Nakita kong sasagutin na sana ni Rogelio ang tawag ko nang biglang magkunwaring nahihilo ang kapatid ko.

“Babe, nahihilo ako.” Umaarteng anas ni Yasmine, hawak ang ulo nito. Bumagsak ang balikat ko nang makitang nag-aalalang inalalayan ng asawa ko si Yasmine paupo sa kama.

So that was it? Isang arte lang ng kapatid, nagkukumahog na siya rito? Naiisantabi na ako? Nanghihinang napaatras ako. Naninikip ang dibdib ko. Nag-uunahan sa pagpatak ang mga luha ko.

“B-bakit? Bakit ninyo nagawa sa akin ‘to?” Nanginginig na bulong ko at muntik na akong bumagsak sa sahig nang may matipunong braso ang pulupot sa beywang ko.

“Hey! Are you okay?” Isang baritonong tinig ang pumukaw sa akin. Agad din naman itong lumayo sa akin nang makatayo ako ng maayos.

Nakayuko ako kung kaya’t ‘di ko makita ang mukha ng lalaki. Tanging ang makintab na sapatos at itim na slacks ang nakita ko.

Umiling ako, umiiyak. “Niloko ako ng asawa ko.” Basag ang tinig na sumbong ko. “H-hindi ako m-mahal ng asawa ko.” Nanginginig na bulong ko habang umiiyak.

Muntik pa akong matumba sa sahig nang saluhin ako ng lalaking nasa harapan ko.

Ramdam kong natigilan ang lalaki. Nakita ko pa ang pagkuyom ng palad niya. Pero hindi siya nagsalita, bagkus ay inalalayan niya ako sa likod.

Sobrang sakit.

“Paano nila nagawa sa akin ‘to? Bakit? Bakit ako nilóko ng asawa ko?” nasasaktang tanong ko.

Niyakap ako ng lalaki at marahang hinagod ang likod ko. Hinayaan niya akong umiyak at ilabas ang saloobin ko.

Hindi ko lubos maisip na niloko ako ng asawa ko. Na nagawa niya akong saktan ng ganito.

Hindi naman kasi ganun ang nakikita ko sa kaniya araw-araw. Hindi ko nararamdaman na niloloko na pala niya ako.

Worst, ang kapatid ko pa talaga ang naging kabit niya.

Kaya pala…kaya pala noon pa man ay napapansin kong malapit sila sa isa’t isa. Akala ko noon ay simple lang ang closeness nila.

Akala ko dahil kapatid ko si Yasmine kaya niya tinrato ng mabuti ang kapatid ko. Ngayon naiintindihan ko na.

Iyong mga shopping treats niya sa kapatid ko. Iyong yayain niya si Yasmine kapag kumakain kami sa labas o manood ng sine. Na dapat ay date naming dalawa.

Iyong mas yayain niya si Yasmine na samahan siya sa business trip sa ibang bansa kaysa sa akin. Akala ko noon ayaw niya lang akong mapagod kaya hindi niya ako sinasama sa business trip o kaya hayaang magtrabaho.

Higit sa lahat, sa isang taon na mag-asawa kami, wala man lang nangyari sa amin. I am still a vírgin. Dahil kapatid ko pala ang gusto niyang ikama.

Ang sakit. Sobrang sakit.

“Bakit ang kapatid ko pa?” umiiyak na bulong ko.

“All this time…I was just a fóol. Para lang akong tánga na hinihintay ang asawa ko sa bahay. Na akala ko ako ang mahal niya…” halos na ng boses ang lumabas sa bibig ko sa kakaiyak. “Ako lang pala ang inuuwian niya pero hindi ang…hindi ang mahal niya.” Patuloy ko, nasasaktan at walang tigil sa pag-agos ang taksil kong mga luha.

Hanggang sa wala na akong luhang maiyak at tumahan na rin ako. Ni hindi ko man lang namalayan na wala na ako sa kinatatayuan ko kanina. Nasa loob na ako ng isang mamahaling sasakyan.

“Okay ka na ba? Gusto mo bang lumayo rito?” tanong ng kung sino. “Sabihin mo lang at ilalayo kita rito.”

Napalingon ako sa katabi ko. Isang guwapo at matipunong lalaki ang nakatingin sa akin. Nakangiti siya, iyong ngiti na nagsasabing ‘ayos lang, nandito ako.’

Hindi ko alam kung bakit pero tumango ako.

“Puwede mo ba akong ilayo rito? Dalhin mo ako kahit saan basta makalayo lang ako sa lugar na ‘to.”