FAZER LOGIN“Mama, ayan ka na naman. Ayos na nga, matagal na ’yon,” sambit naman ni Emely nang hindi tinitingnan ang mama niya.Pinilit niyang gawing magaan ang boses niya.Ayaw niyang marinig ng kaniyang ina kung gaano kasakit para sa kaniya ang mga salitang iyon.“Matagal na ’yon.”Iyon ang lagi niyang sinasabi.Pero ang totoo, kahit ilang taon pa ang lumipas, hindi nangangahulugang tuluyan nang nawawala ang sakit.“Hindi ito ang pinangarap ng ama mo para sa’yo. Matagal na? Kahit anong tagal no’n, hindi na mababago na ikinasal ka sa isang matanda para lang hindi makulong ang ama mo. Kaya sa tingin mo ba ayos lang ’yon? Hanggang ngayon ay sinisisi ko ang desisyon namin ng ama mo—”Napayuko si Emely.Ayaw niyang marinig iyon.Ayaw niyang balikan ang mga araw na iyon.Dahil alam niyang kapag nagsimula na ang kaniyang ina, mahihirapan na naman siyang pigilan ang sarili niyang maalala ang lahat.“Ma, wala naman na, hindi ba? Patay na siya kaya huwag na natin siyang pag-usapan,” she said and even sto
Chapter 10“Oh? Ba’t hindi ka pa natutulog? Hindi ka makatulog?” Inangat ni Emely ang tingin at tiningnan ang mama niya.Gabi na... hindi... mali... madaling-araw na, pero hindi pa rin talaga magawang makatulog ni Emely.She couldn’t stop thinking about why Alexander did that.Hindi niya maipagkakaila na talagang nagulo na nito ang isip niya. Nagulo na nito ang buong pagkatao niya pagkatapos ng nangyaring ’yon.She could still feel his lips on hers.Kahit ilang beses na niyang subukang isipin na wala lang iyon, hindi niya magawang burahin sa isip niya ang nangyari. The memory was still fresh in her mind, as if it had only happened a few seconds ago.Pakiramdam niya ay naroon pa rin ang init ng mga labi ni Alexander sa kaniyang mga labi. The way he suddenly pulled her closer, the way he looked at her, and the way he kissed her without even giving her a chance to understand what was happening…lahat ng iyon ay paulit-ulit na bumabalik sa isip niya.She could still remember how he looked a
“Huh?” gulat na gulat na tanong ni Linda. Halos mapatayo pa siya sa gulat habang nakatingin sa secretary ni Alexander. Tumitig lang si Emely sa laptop niya at hindi na tiningnan ang secretary ni Alexander na nasa harapan nilang lahat. “Ah, yes. Huwag na raw i-revise. Pipirmahan na ni Sir ang proposal and report ng team niyo. Binasa niya ulit, and I think nagustuhan na niya,” sambit nito. Pero kahit nakangiti ang secretary, ramdam ni Emely ang tingin nito sa kanya. Parang may alam. At iyon ang lalong nagpailang sa kanya. Hindi sinabi ni Emely sa mga kasamahan niya ang sinabi ni Alexander. Ayaw niyang sabihin dahil baka kung ano-ano ang isipin ng mga ito. She didn't want to explain. She didn't even know how to explain what happened herself. Lung magtatanong sila kung ano ba ang nangyare sa pagpunta niya roon ay talagang hindi niya alam kung ano man ang sasabihin niya. And she definitely couldn't tell them the truth. Not after what happened. Kinagat ni Emely ang labi niya at
Alam niyang malabo iyon.Sobrang labo.Pero hindi niya mapigilang asarin ito bigla.“Of cour—” Galit na bulyaw ni Alexander.Pero muli na naman itong natigilan nang hawakan ni Emely ang kurbata nito.Napatingin si Alexander sa kamay niya.Then he cursed under his breath.“Kapag ba sinabi kong nanlalalaki ako, magvo-volunteer ka?” Napatawa nang kaunti si Emely.Pero hindi niya napansin kung paano bumaba ang tingin ni Alexander sa labi niya.Hindi niya rin napansin ang pagbabago sa ekspresyon nito.Napapikit na siya habang natatawa, pero halos manlaki ang mata niya nang bigla niyang maramdaman ang kamay ni Alexander sa bewang niya.“Ano bang—”“Kiss me and I'll give you this whole day to fix that fvcking report of yours.”Biglang natigil ang oras sa narinig ni Emely. Pakiramdam niya ay nabingi siya at mali lang ang pagkakadinig niya.Hanggang sa maramdaman niya ang haplos ni Alexander sa likod niya at makita ang ngisi sa labi nito.Nalaglag ang panga ni Emely.For a second, she couldn't
Mabilis ang kabog ng dibdib ni Emely.But then, she needed to do this.She really need to do this Ayaw niya rin namang mawalan ng trabaho. At alam niya rin kung gaano na kailangan ng mga kasama niya ang mga trabahong meron sila ngayon.Hindi lang naman siya ang maaapektuhan kapag tuluyan silang sinisante ni Alexander.Malaking kompanya ang pinagtatrabahuan nila at malaking tulong yun, kaya kung sakaling ma tanggal sila. Malaking kawalan yun. Kaya kahit kinakabahan siya, kailangan niyang lakasan ang loob niya.Kahit na may parte sa kanya na huwag gawin, kailangan niya pa ring gawin.Kumatok siya ulit nang tatlong beses nang wala siyang narinig na kung ano sa loob at hindi bumukas ang pinto.She waited.Wala siyang narinig.Kaya muli siyang kumatok.This time, mas malakas na.Alam niyang may ilang napapalingon sa kanya mula sa labas ng opisina, pero wala na siyang pakialam. Wala na rin siyang oras para mahiya o mag-isip kung ano ang iisipin ng ibang tao.Nang wala na naman siyang mari
Chapter 6Napaupo si Linda sa upuan niya na tila nawalan ng lakas.Nanlalabo na ang mga mata nito habang nakatitig sa laptop na ilang gabi nilang pinaghirapan.“Ano bang problema?” halos maiyak niyang sambit. “Maganda naman 'to, ah. Ilang beses natin 'tong chineck. We even reviewed every single detail before calling it a day last night.” Bulong niya dahil hindi talaga niya maunawaan kung bakit hindi pumasa.“Marami akong bayarin...” mahinang sambit ni Steph habang napapayuko. “Hindi puwedeng mawalan ako ng trabaho. Yung gamot ni Lola... paano na lang?”Nakagat ni Emely ang labi nang marinig yun.Habang si Carl naman ay tahimik lang.Nakaupo ito habang paulit-ulit na iniikot ang ballpen sa pagitan ng mga daliri niya. Ilang segundo siyang hindi nagsalita bago tuluyang tumayo.“I think...” napabuntong-hininga siya. “Let's just pack our things.”Napatingin ang lahat sa kanya.“Excuse me?” hindi makapaniwalang tanong ni Steph.“Come on.” Napailing si Carl. “Impossible 'yung pinapagawa niya







