Chapter 7 - Lalake

Mabilis ang kabog ng dibdib ni Emely.

But then, she needed to do this.

She really need to do this

Ayaw niya rin namang mawalan ng trabaho. At alam niya rin kung gaano na kailangan ng mga kasama niya ang mga trabahong meron sila ngayon.

Hindi lang naman siya ang maaapektuhan kapag tuluyan silang sinisante ni Alexander.

Malaking kompanya ang pinagtatrabahuan nila at malaking tulong yun, kaya kung sakaling ma tanggal sila. Malaking kawalan yun.

Kaya kahit kinakabahan siya, kailangan niyang lakasan ang loob niya.

Kahit na may parte sa kanya na huwag gawin, kailangan niya pa ring gawin.

Kumatok siya ulit nang tatlong beses nang wala siyang narinig na kung ano sa loob at hindi bumukas ang p***o.

She waited.

Wala siyang narinig.

Kaya muli siyang kumatok.

This time, mas malakas na.

Alam niyang may ilang napapalingon sa kanya mula sa labas ng opisina, pero wala na siyang pakialam. Wala na rin siyang oras para mahiya o mag-isip kung ano ang iisipin ng ibang tao.

Nang wala na naman siyang marinig mula sa loob, muli siyang kumatok.

At kahit wala siyang permiso mula sa loob, agad na niyang binuksan ang p***o.

“Who the fvck are—”

Natigil ang sasabihin ni Alexander nang magtama ang mga mata nila.

She saw how shocked he was.

For a moment, parang parehong natigilan ang dalawa.

Wala naman ding nadatnan si Emely na ginagawa nito. Nakaupo lang ito sa swivel chair nito at nakaharap lang sa malaking lamesa nito, kaya hindi niya maiwasang mapasimangot.

“Kanina pa ako kumakatok,”sa isip ni Emely, pero alam niyang wala naman siyang karapatan na magreklamo.

“What?” Tanong na ni Alexander at biglang may pinag aabalahan na sa lamesa niya.

Nakagat ni Emely ang labi bago tuluyang magsalita.

“Pwede ba kitang makausap—” Pero hindi pa niya natatapos ang sasabihin nang sumingit na si Alexander.

“What? Hindi n'yo kaya?” mabilis na singit ni Alexander. “Umalis na kayo. I fvcking don't need useless people in my company.” Seryoso pa niyang sambit habang umayos pa ng pagkakaupo.

Kinagat pa lalo ni Emely ang labi sa narinig niya.

Hindi niya pinansin ang tono nito at mas nagkaroon ng lakas ng loob na magsalita pa.

Bago siya magsalita, sinara muna niya ang p***o at saka dahan-dahang naglakad papalapit sa lamesa nito.

Napasulyap naman si Alexander sa p***o na sinara nito, napaiwas lang siya ng tingin nang mapansin na nakatingin na si Emely sa kanya.

“Sir, wala naman akong nakikitang mali sa report namin,” mahinahon na sambit pa rin ni Emely, “Pero dahil sinabi mong meron, pwede bang sabihin mo na lang kung saan ang mali? Para alam namin kung ano ang dapat ayusin.”

Lumapit siya at tumabi rito. Inilapag niya ang hard copy ng report sa lamesa nito at saka binuklat.

Napasulyap si Emely kay Alexander nang mapansin niyang bahagya itong lumayo sa kanya.

Just a little.

Pero napansin niya iyon.

Nang magtama ulit ang mga mata nila, agad na umiwas ng tingin si Alexander.

Napakurap-kurap tuloy si Emely.

“Ano bang problema nito?” sa isip ni Emely dahil nagtataka na siya ng subra.

Umigting ang panga ni Alexander nang maramdaman ang pagtitig ni Emely sa kanya, rason kaya muli niyang nilagyan ng galit na expression ang mukha niya.

“Ayusin n'yo lahat.” Iyon lang din naman ang sinabi ni Alexander habang tinitignan na ang laptop sa harap niya.

Napasinghap na lang ulit si Emely.

“Pero, Sir—”

“Kung nagrereklamo ka, umalis ka na at kunin lahat ng gamit mo!” Mabilis na sambit ni Alexander.

Pero bago pa man makapagsalita ulit si Emely, napansin niyang bumaba ang tingin nito sa kamay niya.

Sa mga daliri niya.

Napatingin din si Emely sa sarili niyang kamay.

At doon niya napansin kung ano ang tinitingnan nito.

Her ring finger.

“Alam ba ng asawa mo na hindi mo suot ang singsing mo rito sa company?”

Napatingin agad si Emely kay Alexander.

Nagtama ang kanilang mga mata.

Alexander was smirking.

It wasn't a friendly smile.

It was sarcastic, almost mocking.

Naibaba ni Emely ang kamay niya at itinago iyon sa bulsa ng coat niya bago muling tumingin sa report.

“Saan po rito ang kailangan naming ayusin?”

“Don't tell me may lalaki ka rito kaya hindi mo sinusuot ang singsing mo.”

Napatingin ulit sa kanya si Alexander.

“Who among them?”

Napapikit si Emely.

“Seriously?” Tanong ni Emely sa isip niya dahil sa mga tanong ng boss niya ngayon na hindi naman kasama sa trabaho niya.

Pinilit niyang huwag pansinin at patulan ang sinasabi nito.

Hindi siya pumasok dito para makipagtalo.

May mas mahalagang problema siyang kailangang ayusin.

“Sir, we only have three hours—”

Hindi na niya natuloy ang sasabihin nang biglang lukutin ni Alexander ang hard copy ng report nila.

“Ano?” galit na tanong nito. “May lalaki ka rito?”

Tumayo ito.

“Hindi ka pa nakuntento sa asawa mo at nanlalaki ka pa rito sa kumpanya ko?”

Kabado man, hindi na napigilan ni Emely ang sarili niyang tingnan si Alexander nang buong tapang.

This time, she was genuinely irritated.

Parang biglang nawala sa isip niya na boss niya ang kaharap niya ngayon sa subrang inis.

“Ano bang problema mo?” tanong niya.

Napabuntong-hininga si Alexander nang makita kung gaano na siya kainis.

“Don't look at me like that! I'm your boss, and I'm asking you—”

“Parte ba ng pagiging boss mo ang tanungin ako kung may lalaki ako rito?” putol ni Emely. “At kung meron nga, ano naman sa'yo? Ha?!”

Alam naman niya sa sarili niyang wala siyang lalaki rito.

Pero sa sobrang inis niya, hindi na niya napigilang sabihin iyon.

Pakiramdam niya ay sobra na siyang hinuhusgahan ni Alexander gayong ilang taon silang hindi nagkita.

Ilang taon at nag usap na nga rin sila noong nakaraan na mag uusap lang sila tungkol sa trabaho, but then what? It ends like this?

At hindi niya maunawaan kung bakit kailangan nitong magtanong nang ganoon sa kanya.

Nag-usap na sila sa pantry.

Sinabi pa nito na kapag patungkol lang sa trabaho, iyon lang ang pag-uusapan nila.

So why was he doing this now?

“Don't tell me you are still in love with me?”

Ni hindi na nagawang ipreno ni Emely ang bibig niya.

Naitanong na niya iyon kahit alam niyang hindi naman siya minahal ni Alexander noon.

It was all a game to him back then.

Umawang ang labi ni Alexander.

He looked genuinely caught off guard.

Sinubukan nitong magsalita, pero hindi niya iyon natuloy nang humakbang si Emely papalapit sa kanya.

At halos magdiwang si Emely nang mapansin ang bahagyang paghakbang nito palayo sa kanya.

“What?” Tanong ni Emely nang hindi magsalita si Emilio.

Bahagyang tinaasan niya ito ng kilay.

“Nagseselos ka ba?” Nakangising tanong na ni Emely.

Nalukot naman ang mukha ni Alexander sa tanong ni Emely.

“You—”

Tinuro niya ang report na nilukot nito.

“And don't tell me you used this shit para magpapansin sa akin?” Naging mayabang ang boses ni Emely at hindi na alintana na boss niya ang kaharap.